Όταν μιλούν οι στίχοι

Συζήτηση στο φόρουμ 'Τέχνη' που ξεκίνησε από το μέλος Marlen Daudaux, στις 1 Σεπτεμβρίου 2014.

  1. Marlen Daudaux

    Marlen Daudaux circle.breath.line

    Σκέφτηκα να ανοίξω ένα νήμα και οι συμμετέχοντες να γράφουν στίχους από τα αγαπημένα τους κομμάτια.. Στίχους-ποιήματα.. Στίχους που μας εκφράζουν.. Που είναι εμείς..

    Νο.1
    Μεταμορφώσεις
    Βλάσσης Μπονάτσος

    Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
    από προσώπου της γης στην κόψη μιας αστραπής
    μια μέρα θα εξαφανιστώ.
    Από τη νύχτα μεθάω και στο σκοτάδι γελάω
    βάζω μια μάσκα από φως και ξεχνώ.
    Ο κόσμος λέει πολλά κι όταν με κρίνει σκληρά
    η απάντησή μου είναι:

    Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι και η μουσική
    που την καρδιά μου ξέρουν.
    Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
    στα χρόνια ταξιδεύω...

    Ανακατεύω μπογιές, τραβάω ευθείες γραμμές με το νου.
    Φιλοσοφίες ακούς από ανθρώπους κουτούς
    που εμένα δε με πείθουν.

    Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι και η μουσική
    που την καρδιά μου ξέρουν.
    Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
    στα χρόνια ταξιδεύω.
    Άκουσέ με...

    Σ’ ένα ακρογιάλι στάσου κι αν ένα αστέρι πέσει πιάσ’ το!
    Αυτό που θέλεις πες το, όλα μπορούν να συμβούν.
    Κάθε λεπτό θα ζήσω σαν να `ταν, πες, το τελευταίο
    Ο χρόνος κάνει κύκλο και οι στιγμές του κυλούν
    Το μέλλον τώρα βλέπω και οι τρομπέτες ηχούν
    Με τα φτερά μου πετάω...

    Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
    Από τη νύχτα μεθάω μες στο σκοτάδι γελάω
    και στο φεγγάρι λέω:

    Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι και η μουσική
    που την καρδιά μου ξέρουν.
    Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
    στα χρόνια ταξιδεύω..
    Κοίταξέ με...

    Νο.2
    Ηλίθια Αστεία
    Στέρεο Νόβα

    Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
    να δεις το δίκιο μέσα από ένα στόχο στον αέρα
    θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα `χουν χαθεί τόσοι
    από τη μόλυνση, απ’ τη μόδα, από μια ισχυρή δόση
    Από τον πάτο ως την κορφή αυτή η ζωή βρωμάει
    και ξέρω πώς να επιβιώνω γιατί έχω γίνει τομάρι
    Κατάλαβέ το, μάνα, δε γυρίζω πίσω
    δε θα τα τινάξω, μα ούτε κι έτσι θα τ’ αφήσω
    Η οργή είναι ένα διάστημα κλεισμένο στ’ αυτιά
    αυτές τις μέρες πρέπει να φωνάζεις δυνατά
    Με ταΐζουν βλακείες και περιμένουν να χωνέψω
    Κοιτάζω τον κόσμο, δεν ξέρω τι να πιστέψω
    μα ο θεός είναι δυνατός, μου ανοίγει τα μάτια
    Να σ’ αγαπώ πιο πολύ, να σε φυλάω από την κακία

    Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
    τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
    κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
    Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
    πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
    σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

    Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
    από τη θέση που είσαι να πας λίγο πιο πέρα
    θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα `χεις διώξει άλλους
    από μια θέση στη ζωή, απ’ τον πλανήτη Γη
    Μια αγελάδα σε μια αφίσα στέκει μολυσμένη
    αντανακλάται στα γυαλιά σου και μετά από λίγο φεύγεις
    Ο χρόνος σου τελειώνει, λες "η μέρα αυτή πάει"
    μα ο χρόνος επιστρέφει κι εσύ λες τα ίδια πάλι
    Λες "τώρα μπορώ ν’ αλλάξω, μα είναι ήδη αργά"
    και αφήνεις τη ζωή σου να πνιγεί στα ρηχά
    Οι πιο πολλοί αποφεύγουν να σε κοιτάξουν στα μάτια
    στο πίσω κάθισμα γλιστρούν και πνίγουν τα δάκρυα

    Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
    τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
    κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
    Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
    πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
    σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

    Δε θ’ αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
    τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
    θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
    και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
    θα δώσω σημασία σ’ αυτά που εσύ πετάς
    μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις αυτό που ζητάς
    Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
    Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
    όπως τους άνεργους, τους άστεγους, κι όσους ζουν στο μέλλον
    Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
    Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
    και χιλιάδες παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
    ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
    σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

    Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
    τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
    κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
    Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
    πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
    σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

    Νο.3
    Φωτιά Μου
    Μίλτος Πασχαλίδης

    Με χάδια τρομαγμένα,
    με διψασμένα χάδια
    του νου μου τα σκοτάδια
    απόψε ντύνομαι
    Λευκό πανί υψώνω
    και πάω όπου με πάει
    αυτό που με σκορπάει,
    σου παραδίνομαι

    Φωτιά μου εσύ κι αέρας
    στο σύνορο τούτης της μέρας
    Τη φλόγα σου δώσ’ μου
    και γίνε μου φως μου
    χρυσόμαλλο δέρας
    Φωτιά μου εσύ κι αέρας
    στο σύνορο τούτης της μέρας
    Το γέλιο σου δώσ’ μου
    και γίνε του κόσμου
    το πέρας

    Μονάχη μες τους ξένους
    και μες τους φίλους μόνη
    να `ξερα τι σε σώνει
    στον πόνο στη χαρά
    Γυαλί που δεν ραγίζει
    θα `βρισκα να σου τάξω
    Πες μου πως να πετάξω
    με δανεικά φτερά

    Φωτιά μου εσύ κι αέρας
    στο σύνορο τούτης της μέρας
    Τη φλόγα σου δώσ’ μου
    και γίνε μου φως μου
    χρυσόμαλλο δέρας
    Φωτιά μου εσύ κι αέρας
    στο σύνορο τούτης της μέρας
    Το γέλιο σου δώσ’ μου
    και γίνε του κόσμου το πέρας

    Της φυλακής μου πόρτα
    εσύ και αντικλείδι
    και γω μικρό στολίδι
    στον άσπρο σου λαιμό
    Θα πω ένα τραγούδι
    σήκω να το χορέψεις
    Τα μάτια να μου κλέψεις
    για πάντα πριν χαθώ
     
  2. Marlen Daudaux

    Marlen Daudaux circle.breath.line

    I saw you walking
    Only yesterday
    When I ran to catch you
    You disappeared
    And the street was gray

    The candle died
    Now you are gone
    For the flame was too bright
    Now you are gone

    I heard you laughing
    With your laugh of gold
    When I called out to you
    Silence returned
    And the air was cold

    The castle fell
    Now you are gone
    And no more rings the bell
    Now you are gone

    I found a letter
    On the day it rained
    When I tore it open
    There in my hands
    Only ash remained

    The castle fell
    Now you are gone
    And no more rings the bell
    Now you are gone

    I felt you breathing
    As I fell asleep
    When I reached out to touch you
    No one was there
    And the night was deep

    The candle died
    Now you are gone
    For the flame was too bright
    Now you are gone

    I saw you walking
    Only yesterday
    When I ran to catch you
    You disappeared
    And the street was gray

    The castle fell
    Now you are gone
    No more rings the bell
    Now you are gone

     
  3. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    I. Ηλεκτρικό πρόβατο ( Κώστας Τριπολίτης )

    Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται,
    τον ύπνο του δικαίου του σφαχτού,
    στο αίμα του και εσείς κατρακυλάτε,
    σαν ένορκοι εγκλήματος φτιαχτού.
    Διευθυντές και στρατηγοί πίσω απ' τις κάμερες,
    ιχνηλατούν σκιές παράμερες,
    τυφλές αρραβωνιαστικιές, αόμματοι λαχειοπώλες
    σκοτώνονται σε καραμπόλες.
    Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται,
    τον ύπνο του δικαίου του σφαχτού,
    στο αίμα του και εσείς κατρακυλάτε,
    σαν ένορκοι εγκλήματος φτιαχτού.
    Οι ποιητές κι οι μουσικοί πίσω απ' τα σύρματα,
    ξιφομαχούν με λόγια ασύρματα,
    οι χήρες με τ' ορφανά, επαίτες, γέροι, στρατιώτες,
    γκρεμίζονται σ' αυτές τις νότες.
    Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται,
    τον ύπνο του δικαίου του σφαχτού,
    στο αίμα του και εσείς κατρακυλάτε,
    σαν ένορκοι εγκλήματος φτιαχτού.
    Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται.




    II. Lullaby ( Warrior Soul )

    Go to sleep in my arms
    A soul to keep from all harm
    I lie awake in a crystal calm
    Your face so sweet till the end of time

    A lullaby
    Makes you feel better
    The world's all but died
    But we're together

    A lullaby
    Makes you feel better
    The hatred outside
    Really doesn't, really doesn't matter

    Go to sleep my baby
    Go to sleep right next to me
    You found the way from what you've lost
    The pain is great as you pay the cost

    A lullaby
    Makes you feel better
    The world's all but died
    But we're together

    A lullaby
    Makes you feel better
    The hatred outside
    Really doesn't, really doesn't matter

    A lullaby
    Makes you feel better
    The world's all but died
    But we're together

    A lullaby
    Makes you feel better
    The hatred outside
    Really doesn't, really doesn't matter

    It doesn't matter, it doesn't matter
    It doesn't matter, it doesn't matter
    It doesn't matter, it doesn't matter
    It doesn't matter, it doesn't matter
    It doesn't matter




    III. Ένα κλεμμένο ποδήλατο ( Στέρεο Νόβα )

    Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
    Και θα `ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
    Γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σαν μέλι
    Κι από ένα σημείο τής γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
    Πιο όμορφος από ποτέ, σαν στρογγυλό χρυσάφι
    Θα λάμψει στο βλέμμα σου σαν μεγάλο διαμάντι

    Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
    Περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
    Γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
    Είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
    Ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
    Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

    Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
    χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
    Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
    Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
    Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
    Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
    Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
    Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

    Είναι σαν μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
    Να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
    Να `χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
    Κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
    Κρατώντας το χέρι σου για πάντα
    Στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
    Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
    Να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
    Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
    Όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα;
    Κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
    Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

    Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
    Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
    Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
    Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
    Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
    Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
    Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
    Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

    Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
    Και θα `ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
    Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
    Ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
    Μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
    Σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
    Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
    Προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
    Στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
    Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

    Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
    Στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
    Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
    Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
    Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
    Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
    Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
    Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
    Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
    Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι.




    IV. Oats in the water ( Ben Howard )

    Go your way,
    I'll take the long way 'round,
    I'll find my own way down,
    As I should.

    And hold your gaze
    There's coke in the Midas touch
    A joke in the way that we rust,
    And breathe again.

    And you'll find loss
    And you'll fear what you found
    When weather comes
    Tearing down

    There'll be oats in the water
    There'll be birds on the ground
    There'll be things you never asked her
    Oh how they tear at you now

    Go your way,
    I'll take the long way 'round,
    I'll find my own way down,
    As I should.

    And hold your gaze
    There's coke in the Midas touch
    A joke in the way that we rust,
    And breathe again.

    And you'll find loss
    And you'll fear what you found
    When weather comes
    Tearing down

    There'll be oats in the water
    There'll be birds on the ground
    There'll be things you never asked her
    Oh how they tear at you now.

     
    Last edited: 8 Σεπτεμβρίου 2014
  4. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    Μικρή Πατρίδα ( Χρήστος Θηβαίος )

    Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
    τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
    που τα `ντυσε με φύλλα η καρδιά
    και τ’ άφησε ν’ ανθίζουν μες την πέτρα

    Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
    οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
    οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
    που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

    Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
    η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
    μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
    η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

    Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
    ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
    σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά
    το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει

    Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
    η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
    μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
    η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

     
  5. Marlen Daudaux

    Marlen Daudaux circle.breath.line

    I wanted to scream today
    but I can't keep time
    and I missed my chance
    to howl needlessly

    at the roots and nails
    of your hungry dance
    i wanted to save you from
    the knife you drew
    to pierce his throat
    feeling overwhelmed
    by the sacred signs
    that adorn my hands

    lupine blue light
    rain on me
    golden death chant set me free


    oh my star
    when will your laughter shed its light
    on the broken grounds
    of this blue and broken night
    can you hear the mantra
    of a thousand voices of steel

    humming as one
    as the prophets had foreseen

    golden death chant set me free

    white skin
    eyes closed
    with a silent smile
    and a golden pledge
    to that which never runs
    rolling thunder
    here we go

     
  6. Marlen Daudaux

    Marlen Daudaux circle.breath.line

    Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
    και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που `χει μαραθεί.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
    ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
    Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή,
    πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
    Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
    Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
    Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
    Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
    Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

    Φοβάσαι ότι θα `ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
    βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
    Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

    Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
    για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
    Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

    Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα "Νέα" ψάχνεις για δουλειά.
    Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σαν θηλιά.
    Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά,
    τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

    Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό
    κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
    Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
    Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

    Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
    και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
    Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
    πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.



    Μαζί με τα Μαλαματένια Λόγια, ίσως ο σύγχρονος εθνικός μας ύμνος...
     
  7. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    ---------------------------------

    Το έβγαλα γιατί δεν ήθελα να μονοπωλήσω το νήμα σου...Αλλά αφού το ανέφερες...

    ---------------------------------------------

    Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
    τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
    τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
    σου μάθαινε το αύριο και το χθες
    μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
    με του καιρού δεμένος τις κλωστές

    Τ' αηδόνια σεχτηκιάσανε στην Τροία
    που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
    καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
    και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
    κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
    και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

    Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
    απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
    στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
    τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
    και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
    και το μαράζι δίχως αφορμή

    Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
    τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
    κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
    ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
    γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη
    παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

    Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
    θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
    πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
    και γύρισε καπάκι η ζωή
    πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
    να μην ακούσεις έναν ποιητή

    Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
    ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
    ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
    και στις μυρτιές του ʼδη σεργιανά
    μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
    ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

    Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
    και ξημερώνοντας μέρα κακή
    τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
    με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
    και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
    παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

    Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
    κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
    περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
    αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
    να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
    και σαν κακούργο να με τιμωρείς

    Τα δίχτυα που είχα ρίξει στο σκοτάδι
    τα φέραν καταπάνω μου οι καιροί.
    Κι είδα τις έξι βρύσες μου σημάδι
    ληστές να τις φυλούν και θυρωροί.
    Χρυσά κυπαρισσόμηλα στον Άδη
    και που κανείς ποτέ δεν ιστορεί.

     
  8. Marlen Daudaux

    Marlen Daudaux circle.breath.line

    Δεν πάμε μπροστά χωρίς αυτά τα δύο τραγούδια. Για τα παιδιά μου, όποια και αν είναι αυτά, τα άσματα τούτα θα τα λένε κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν...
     
  9. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    Με αυτά τα τραγούδια με μεγάλωσαν...και με αυτά...Και εκείνο που είπες, είναι σωστότατο...Αν μη τι άλλο τα παιδιά σου να μάθουν...και ότι κι αν επιλέξουν, μην ξεχάσουν...
     
    Last edited: 9 Σεπτεμβρίου 2014
  10. karmen

    karmen Member

    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
    γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα
    Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
    γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα

    Στ' αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ' ομολογώ
    Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα
    Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά
    Πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει


    Here in the middle of the road
    the time has come for me to say
    it's other those I love
    .for somewere else I set off.

    In truth, in false
    I say it and I admit it.
    As I it was someone else, not me,
    I wandered through life.

    No matter how much one 's careful,
    no matter how much he goes after it,
    always it 'll be late
    there 's no second life.

    Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου
    Στίχοι:Οδυσσέας Ελύτης


     
  11. karmen

    karmen Member

    Γιώργος Νταλάρας
    Στίχοι: Ζωή Παναγιωτοπούλου
    Μουσική: Στέργιος Γαργάλας

    Νύχτα έριξες ξανά τα δίχτυα πάνω μου βαριά
    νύχτα με κρατάς κρυμμένο από τη χαρά
    νύχτα μάγισσα σκληρή γίνε απόψε τρυφερή
    νύχτα πες μου τι να κάνω δεν με συγχωρεί

    Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
    όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
    να ξεμακραίνει να μικραίνει
    να χαθεί στα σκοτεινά
    ότι με κόβει με πληγώνει με πονά

    Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
    όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
    πού έχει πάει πού γυρνάει
    θέλω απόψε να τη βρω
    να της μιλήσω να της πω την αγαπώ

    Νύχτα είμαι μοναχός και δεν έχεις ένα φως
    νύχτα η ζωή μπροστά μου
    δρόμος σκοτεινός
    νύχτα που με ξενυχτάς
    που με σέρνεις που με πας
    νύχτα εδώ κανείς δε μένει άδικα χτυπάς
     
  12. Siren_Peisinoe

    Siren_Peisinoe Ανενεργή επί του παρόντος. Contributor

    θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
    των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
    και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
    χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

    Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
    θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
    κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
    θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

    Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
    οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
    κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
    "Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

    Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
    και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
    κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
    θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

    Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
    σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
    θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
    και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.