Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος Dolmance, στις 9 Σεπτεμβρίου 2008.

  1. brenda

    brenda Go with the flow

  2. stratos83

    stratos83 Member

    BLACK AND WHITE

    Νίκος Καββαδίας


    Του Άλμπορ το φανάρι πότε θα φανεί;
    Οι μαθήτριες σχολάσανε του ωδείου.
    Φωτεινές ρεκλάμες της οδού Σταδίου.
    Γέφυρα βρεγμένη σκοτεινή.

    Μάτι ταραγμένο μάταια σε κρατώ
    στον καιρόν απάνω του Σιρόκου.
    Δούλευε το φτυάρι, μαύρε του Μαρόκου
    που μασάς βοτάνια για τον πυρετό.

    Φεμινά!... Χορός των κεφαλών.
    Κ' οι Ναγκό χορεύουν στην Ασία.
    Σε πειράζει - μου 'πες - η υγρασία
    κ' η παλιά σου αρρώστια της Τουλών.

    Τζίντζερ, που κοιτάς με το γυαλί,
    το φανάρι του Άλμπορ δεν εφάνη.
    Βλέπω στο Λονδίνο εγώ τη Fanny
    στο κρεβάτι σου άλλον να φιλεί.

    Κρέας αλατισμένο του κουτιού.
    Μύωπα καπετάνιου και γερού,
    ένα μαγικό σκονάκι ξέρω
    τέλειο για την κόρη του ματιού.

    Άναψε στη γέφυρα το φως.
    Μέσα μου μιλεί ένας παπαγάλος
    γέρος στραβομύτης και μεγάλος
    μα γιομάτος πείρα και σοφός.

    Μέσα μου βαθιές αναπνοές.
    Του Κολόμβου ξύπνησαν οι ναύτες.
    Όλες τις ρουκέτες τώρα καφ' τες
    και μαρκόνι στείλε το S.O.S.


     
    lotus, werther, brenda and 4 others like this.
  3. dim1

    dim1 https://youtu.be/g9iiK7q2RC4

    Κέντρο Διερχομένων

    Δίπλα το λιμάνι, πίσω τα σφαγεία
    πέρα στην πλατεία, άδεια καφενεία.

    Όλη μέρα μπρός μου ο σταθμός των τραίνων
    άλφα-μι στην πύλη κέντρο διερχομένων.

    Φουλ λεωφορεία φεύγουν μεσ’ τη σκόνη
    πίσω μας καράβια, “ελευθέρα ζώνη'.

    Μαύρο καλντερίμι, κόκκινο φουστάνι
    σταγαφε τα φράγκα κείνο το τσογλάνι.

    Πάμε για καφέδες πέρα στη Ραμόνα
    έχω να λαβαίνω από μια πατρόνα.

    Άφησε τα φώτα, κρύψου στο σκοτάδι
    ξέχασε τα πάντα όπως χτες το βράδυ.
    Γιώργος Ιωάννου
     
    Last edited: 8 Οκτωβρίου 2017
    Amoreisa, lotus, werther and 3 others like this.
  4. lotus

    lotus I have a universe inside my mind

    Καθόλου κρυμμένη
    δεν είμαι Ειμαρμένη.
    Έκθετη στο πιο σημαντικό διαστάσεων
    άνοιγμα.
    Υπνωτισμένη άραγε ή απολύτως νηφάλια
    μεσούντος του φωτός;
    Περπατώ τον δρόμο, που δεν θυμάμαι να ζήτησα.

    Μια βλασφημία
    μια έπαρση
    μια ταπείνωση
    μια υπερβολή
    η περπατησιά τούτη.

    Σε κάθε λεπτομέρεια του πόνου
    σε κάθε άγγιγμα της χαράς
    η αφορμή της ύπαρξής μου.

    Αυτό που λέμε ψυχή
    και δεν υπάρχει λέξη να το ορίσει.
    Μόνο το δέος της καρδιάς
    το ανασαίνει
    ανέλπιστα κι ολοκληρωτικά.

    ~Στέλλα Βρακά~
     
  5. dina

    dina Γκολ στο 83'

    Διονυσιασμος

    Τι μπορούν να γνωρίζουν οι μέτρια ζώντες
    απ' το μαρτύριο το υπέροχο, της ζωής......


    Τι απ' το φως αυτό μπορούν
    να αισθανθούν, να πάρουν, να δεχτούν
    εκείνοι που τόσο λίγο ζουν
    και τη λαχτάρα πόνο βαθύ την αγνοούν......

    Όσοι μονάχα ζουν χωρίς το πάθος
    της ζωής, δίχως παραφορά και μέθη,
    δεν ακούν και του θανάτου πίσω τους τα βήματα.

    Ζωή Καρέλλη
     
    Amoreisa, GCHL, stratos83 and 3 others like this.
  6. dina

    dina Γκολ στο 83'

    Η περιπέτεια Δ.Π. Παπαδίτσα




    ΙΙΙ.

    Είχα μέσα μου στρώσει – δεν πρόκειται μόνο για τον εαυτό μου
    Με στοργή το κρεβάτι, άναψα τη λάμπα ταχτοποίησα τα βιβλία
    Τις οπτασίες του ταβανιού και περίμενα στις οχτώ το Μεσολόγγι
    Και στις εννιά τον έρωτά μου

    Την άλλη μέρα με βρήκαν σε υπόσταση θρησκευτική
    Αναπολούσα τις ομιλίες
    Το ρόλο της προσευχής τον έπαιζα στα δάχτυλα
    Ήξερα πότε πρέπει να σιωπώ
    Και πότε τέλος πάντων ν’ ανοίγω στα σπλάχνα μου δυο δωμάτια
    Κι εκεί να μαζεύω τους φίλους τα βράδια
    Στο ένα δωμάτιο να μην υπάρχουν εικονίσματα στο άλλο να υπάρχουν
    Ώστε να παρασταίνω το Σωτήρα και την εκστατική αναπόληση
    Ή και το άγαλμα με τεντωμένο χέρι
    Προς την υφή του νευρικού συστήματος


    Σκέφτηκα τότε να προσέξω τα χέρια μου
    Με νεύριασαν, τ’ άρπαξα κι εγώ στα γόνατά μου
    Και μ’ ένα σφυρί βάλθηκα να τα τσακίσω
    Στο τέλος δεν το κατόρθωσα κι από τότε πιστεύω στα χέρια
    Κάθε βράδυ τα χαϊδεύω
    Και δεν αφήνω ποτέ τους πρόστυχους να τα πλησιάσουν.
     
    gentle_breeze, GCHL, Anais... and 2 others like this.
  7. Amoreisa

    Amoreisa Member

    Να χρησιμοποιείς το χέρι σου για προσκεφάλι.
    Έτσι κάνει ο ουρανός με τα νέφη του
    ...
    Έτσι μονάχα μπορεί να ακουστεί
    το δίχως απόσταση τραγούδι,
    το τραγούδι που δεν μπαίνει στην ακοή
    γιατί βρίσκεται στην ακοή,
    το μόνο τραγούδι που δεν επαναλαμβάνεται.

    Κάθε άνθρωπος χρειάζεται
    έν' αμετάφραστο τραγούδι.

    Roberto Juarroz
    (μτφ: Αργύρης Χιόνης)
     
    werther, Tenebra_Silente and GCHL like this.
  8. Amoreisa

    Amoreisa Member

    Σύγκρουση στήθους με ράχη


    Είσαι το όριο της τροχιάς μου και είσαι το
    απεριόριστο,
    το έσω της τροχιάς μου και το έξω,
    το βαθύ και το εκτενές·
    όλα όσα μπόρεσα να κατακτήσω και όλα όσα θα μπορέσω.

    Κι εγώ ξέρω,
    ξέρω πως μια μέρα θ’ αλαφρώσω την αέναή μου διαδρομή·
    και θα είμαι ο πλάνης οδοιπόρος δίχως καμπανάκι,
    μετά χαράς κυρίαρχος των πάντων και κυριευμένος,
    μετά χαράς,
    ώσπου τον εαυτό μου ν’ ανταμώσω· σύγκρουση στήθους με ράχη
    και σύγκρουση σάρκας με ψυχή,
    αλήθειας με εικόνα.

    JUAN RAMON JIMENEZ
     
    GCHL, Anais..., werther and 3 others like this.
  9. dina

    dina Γκολ στο 83'

    Αύριο έπρεπε να πάρω μια ηρωική απόφαση.
    Μεθαύριο θα ήταν αργά.
    Πάνω απ'τις σκουριασμένες μου αισθήσεις περνούσε το δοξάρι του πάθους.
    Ας συντριβομουν!
    Έπρεπε να δοκιμάσω!
    Θα ζούσα κι εγώ μια φοβισμένη ιστορία!..
    Μα με τι;
    Με την καρδιά φυσικά! Όμως εγώ...
    Όμως εγώ έζησα ως τα τώρα με το κεφάλι.
    Πώς θα μετατοπιζα έτσι ξαφνικά το κέντρο της ζωής μου;

    Μενέλαος Λουντέμης
     
    GCHL, werther, stratos83 and 2 others like this.
  10. Anais...

    Anais... Owned by Hyde

    !!!!!!!!!!!!
     
    dina likes this.
  11. stratos83

    stratos83 Member

    ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

    Συμπτωματικά βγήκα στον κήπο
    και είδα ψηλά μίαν υπέρλαμπρη πανσέληνο
    σε διαυγέστατο μαύρο στερέωμα.

    Ένωσα ένα σφίξιμο.
    Γιατί να μην είμαι είκοσι χρονών...
    να... να...

    Τι έκανα τότε με την πανσέληνο;
    Ξενυχτούσα... τραγουδούσα... ερωτευόμουν...

    Τα έκανα πραγματικά, ή τα διάβασα στα βιβλία;
    Δεν είμαι πια τόσο σίγουρος.
    Καλύτερα να μπω στο σπίτι, να κλείσω και τα παράθυρα.
    Κάνει ψύχρα.
    Αυτή η πανσέληνος με μπερδεύει.

    Νίκος Δήμου
     
    GCHL, werther, Anais... and 1 other person like this.
  12. stratos83

    stratos83 Member

    Τελειωμένα

    Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
    με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
    λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
    για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
    τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

    Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
    ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
    (ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

    Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
    εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
    κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

    K.Π. Kαβάφης
     
    GCHL, werther, lotus and 4 others like this.