Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος Dolmance, στις 9 Σεπτεμβρίου 2008.

  1. effie

    effie ̵̦̙̪̭̜̏̄̒̀̿̇͑͛̕͜͝͝ ̷̙͍̙́̃ ̶̡̠̜̲̘̹̖͋̀͂͌̑́̀̉͛̄͑̀̃̕

    ..Στην κορυφή δύο δίδυμων κορυφών
    Στην κόψη του δρόμου
    Η Laura Palmer ποτέ δεν διάβασε
    Το ημερολόγιό της
    Ούτε καν το έγραψε
    Ηταν τόσο απασχολημένη
    Να φτιάχνει μια καλύβα
    Από ξύλο συμήδας στο δάσος
    Και να την στολίζει με φαναράκια εύθραυστα
    Από άγρια τριαντάφυλλα
    Πλαίσιο πλαισιωμένο από πλαίσιο
    Μέσα σε πλαίσιο
    Στο προσκεφάλι της εφηβικής τραπεζαρίας
    Όλο διάτρηση
    Εικόνα μέσα στην ίδια εικόνα
    Και στο σημείο φυγής μια ελάχιστη πόρτα

    Αρχίζει το όνειρο
    Καταφύγιο το μόνο
    Ένα ελάφι ακούγεται στην σιωπή
    Των φυλλωμάτων
    Κανένα αρχέτυπο ποτέ δεν ξεχνιέται

    Για να χτίζεις
    Με φύλλα σημύδας την ψευδάισθηση
    Έλα
    Φωτιά περπατάω μαζί σου
    Και φλέγομαι
    Συνεχίζει να στολίζει με άγρια τριαντάφυλλα
    Την ασφάλεια
    Φωτιά Περπατάω μαζί σου
    Εκεί μεγαλώνουν τα άγρια τριανταφυλλα
    Θα σε βρω
    Εαυτέ αναποδογυρισμένε
    Εκεί ομορφιά θα σε κάνω να γονατίσεις
    Γυμνή στα γόνατα μου στο ύψος
    Θα ραγίσουν οι μνήμες
    Είσαι το μικρό κοριτσάκι
    Στην κορυφή μιας τούφας μαλλιών
    Ενός τέρατος που έχει δίδυμο κίνδυνο
    Τον εαυτό του
    Φωτιά περπάτάω μαζί σου
    Όλες οι ιστορίες ενώνονται με μια
    Κόκκινη κλωστή
    Που στάζει αίμα
    Κι εδώ ξεκινά η αφήγηση

    Γεωργία Τρούλη
     
  2. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    Χιόνι

    Εκεί ψηλά πια δεν υπάρχει κανένας.

    Μακριά σημαίνουν καμπάνες.

    Έξω η νύχτα παραμονεύει
    γεμάτη φυλλώματα,
    ορθάνοιχτα μάτια,
    εχθρικούς καθρέφτες.

    Νεκρά τα πλοία μες στην ομίχλη.

    Η σιωπή μια πληγή δίχως όνομα.

    Το δάσος βελούδινο,
    μια παιδούλα κοιμάται στον ίσκιο του.
    Απ’ την ανάσα της
    γεννιούνται αδιάκοπα,
    άστρα λευκά.

    ( Τάκης Βαρβιτσιώτης )
     
    Last edited: 10 Αυγούστου 2018 at 12:15
  3. Tenebra_Silente

    Tenebra_Silente ☣ Tenebraddams-Brigitte Family ☣ Contributor

    Σχεδίασμα ποιητικής

    Σαν τα παράθυρα που τα χτυπώ κατάμουτρα στην αθανασία,
    είναι τα λόγια μου έτσι ιδανικά στη λύπη και στη μόνωσή τους,
    είναι τα λόγια μέσα μου σαν μια πομπή τυφλών ανθρακωρύχων.

    Η κρύπτη του ύπνου ελευθερώνει λίγα φωτεινά κι αδέσποτα,
    μετέωρα μες στα στερεώματα. Τα μεταλλεία εφέτος
    είναι σκληρά σαν πέτρες για τα θηλυκά μας δάχτυλα,
    τα δάχτυλά μας μακρινά προγονικά συμβόλαια.

    Πώς να τα ξεριζώσω απ' τα πλευρά μου απ' τις θανάσιμες
    πληγές σας, απ' τις λίμνες με τους άσπρους κύκνους,
    τα δάχτυλά μου μακρινά προγονικά συμβόλαια;
    Κλείσατε τ' άστρα σε σοφά συρματοπλέγματα,
    κλείσατε τις ψυχές σας σ' άθλια σανατόρια,
    και συναλλάζεστε τις έννοιες σαν εμπόρευμα.

    Μα εγώ βουτώ μες στη φωτιά και υψώνω αντίκρυ σας,
    τα δάχτυλά μου κηροπήγια του θανάτου σας,
    γι' αυτό με βλέπετε με βήματα αλλοπρόσαλλα
    να δρασκελίζω τις πλατείες με τα μεγάφωνα,
    τους σαλτιμπάγκους της στοάς και μες στο βλέμμα τους
    ένα ηλιοτρόπι που γελά. Γι' αυτό με βλέπετε
    πάνω απ' τους ύπνους σας, να κλείνω τα παράθυρα
    κατάμουτρα στην ηθική των ήλιων. Ποιος θα βάλει
    πριν πέσει η νύχτα σε μια τάξη αυτές τις ετοιμόρροπες
    φωνές των μάταιων ημερών μας;

    Κατεβαίνω τώρα
    σε μεταλλεία κρυφά και τ' ανεβάζω σαν τετράγωνα
    γέλια στις πλάτες μου ώριμα. Θα τα λυτρώσω, ω άνθρωποι
    ή θα με θάψει ο σκοτεινός όγκος του ωραίου; Ολόγυρα
    με τους αγκώνες των βουνών σ' αρχαίες κοιλάδες
    -λίκνα μεγάλα της βροχής και της φτωχολογιάς-
    τώρα ανεβαίνω κυκλωμένος μ' αλαφρές φτερούγες,
    φτερούγες μέσα μου πλωτές.

    Θα σας λυτρώσω, ω άνθρωποι
    ή θα με θάψει ο σκοτεινός όγκος του Ωραίου; Καμπάνες
    σαν γλώσσες τρομερές ακούγονται από πέρα- να 'ναι
    τάχα αναστάσιμες ή πένθιμες δεν ξέρω. Ξέρω
    πως η άθλησή μου ανοίγει σαν κλουβιά τα στήθη σας
    κι όλο ανεβαίνω κυκλωμένος μ' αδερφές φτερούγες.
    Φτερούγες γράμματα ανοιχτά της γης που μ' έχασε,
    φτερούγες μακρινές θωπείες της γης που θα 'βρω.

    ( Γιάννης Δάλλας )
     
  4. lotus

    lotus I have a universe inside my mind Contributor

    «Μην κοιτάς τους χάρτες, μέσα σου δες…
    Σύγχρονες τεχνολογίες, δορυφόροι,
    gps, google maps, για να μη χάνεσαι,
    με ένα κουμπί κοινοποιείς το στίγμα σου
    …χαμένε άνθρωπε.
    Άσε τα πόδια σου να καθαρίσουν το μυαλό σου,
    άσε τα πόδια σου να καθορίσουν
    το στίγμα σου στους δρόμους…»

    Κ.Π.
     
    stratos83 and Tenebra_Silente like this.
  5. lotus

    lotus I have a universe inside my mind Contributor

    Ὁ σωτήρας
    Μετρῶ στὰ δάχτυλα τῶν κομμένων χεριῶν μου
    τὶς ὦρες ποὺ πλανιέμαι στὰ δώματα αὐτὰ τ᾿ ἀνέμου
    δὲν ἔχω ἄλλα χέρια ἀγάπη μου κι οἱ πόρτες
    δὲ θέλουνε νὰ κλείσουν κι οἱ σκύλοι εἶναι ἀνένδοτοι

    Μὲ τὰ γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στὰ βρώμια αὐτὰ νερὰ
    μὲ τὴ γυμνὴ καρδιά μου ἀναζητῶ (ὄχι γιὰ μένα)
    ἕνα γαλανὸ παράθυρο
    πῶς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικὰ
    δίχως μιὰ χαραμάδα φῶς
    δίχως μιὰ ἀναπνοὴ ὀξυγόνου
    γιὰ τὸν ἄρρωστο ἀναγνώστη

    Ἀφοῦ κάθε δωμάτιο εἶναι καὶ μιὰ ἀνοιχτὴ πληγὴ
    πῶς νὰ κατέβω πάλι σκάλες ποὺ θρυμματίζονται
    ἀνάμεσα ἀπ᾿ τὸ βοῦρκο πάλι καὶ τ᾿ ἄγρια σκυλιὰ
    νὰ φέρω φάρμακα καὶ ρόδινες γάζες
    κι ἂν βρῶ τὸ φαρμακεῖο κλειστὸ
    κι ἂν βρῶ πεθαμένο τὸ φαρμακοποιὸ
    κι ἂν βρῶ τῇ γυμνὴ καρδιά μου στὴ βιτρίνα τοῦ φαρμακείου

    Ὄχι ὄχι τέλειωσε δὲν ὑπάρχει σωτηρία

    Θὰ μείνουν τὰ δωμάτια ὅπως εἶναι
    μὲ τὸν ἄνεμο καὶ τὰ καλάμια του
    μὲ τὰ συντρίμια τῶν γυάλινων προσώπων ποὺ βογγᾶνε
    μὲ τὴν ἄχρωμη αἱμορραγία τους
    μὲ χέρια πορσελάνης ποὺ ἁπλώνονται σὲ μένα
    μὲ τὴν ἀσυχώρετη λησμονιὰ

    Ξέχασαν τὰ δικά μου σάρκινα χέρια ποὺ κόπηκαν
    τὴν ὥρα ποὺ μετροῦσα τὴν ἀγωνία τους

    Μίλτος Σαχτούρης
     
    Tenebra_Silente and Amoreisa like this.
  6. Stilvi

    Stilvi Contributor

    Στην Στιλβη ή στην Θρυαλλίς πάει αυτό; Με μπερδεύεις ξενε! :p
     
    stratos83 likes this.
  7. effie

    effie ̵̦̙̪̭̜̏̄̒̀̿̇͑͛̕͜͝͝ ̷̙͍̙́̃ ̶̡̠̜̲̘̹̖͋̀͂͌̑́̀̉͛̄͑̀̃̕

    [ΕΦΙΑΛΤΗΣ #2]

    Έχοντας καθαρότερο σπίτι απ’ ό,τι συνήθως, έπλυνα τα πιάτα. Μάζεψα εκείνα τα
    μακριά γλοιώδη σκουλήκια, τα μπαγιάτικα μακαρόνια, και τα έριξα από το νεροχύτη στον
    κάδο, όταν ένα κύλησε στο πάτωμα και έμεινε εκεί μειδιώντας.

    Αχ είπα, μα έχοντας καθαρότερο πάτωμα απ’ ό,τι συνήθως, προσπάθησα να το μαζέψω,
    μα εκείνο ξεγλίστρησε και μειδιούσε πάλι. Έπειτα από δέκα λεπτά
    καταδίωξης με πιο βρόμικα χέρια απ’ ό,τι συνήθως, παραιτήθηκα.

    Ω καλά είπα, κάτω από τη βρύση απόψε θα σκληρύνει το
    αναθεματισμένο και θα το μαζέψω ξεραμένο.

    Τότε, κοιτάζοντας κάτω πάλι, είδα μια γραμμή από καλοζωισμένες κατσαρίδες
    με συντονισμένο βήμα να μεταφέρουν το σκουλήκι και να τραγουδούν.

    Η φασαρία ήταν ανυπόφορη κι εγώ παρέμεινα τρομοκρατημένη στο σημείο, μέχρι που μια
    ελαφρώς μεγαλύτερη κατσαρίδα, προφανώς ο αρχηγός τους, σκούντηξε κι εμένα για να δει αν μπορούσα επίσης
    να μεταφερθώ.


    Diane Di Prima
     
    Last edited: 15 Αυγούστου 2018 at 13:02