Ο δρόμος προς την υποταγή είναι μοναχικός ?

Όταν είδα γραμμένη αυτήν την φράση, σκέφτηκα ότι αξίζει μια ανάλυση για σκέψεις πάνω σε αυτό.

Είναι μοναχικός ο δρόμος προς την υποταγή? Τι μπορεί να σημαίνει αυτό? Πως και αν το βιώνουμε στον δρόμο μας?

Η αγαπητή @skia άνοιξε ένα παρόμοιο όμορφο νήμα που μιλάει για τη "μοναξιά" της υποταγής που από μόνη της σαν λέξη φέρει ένα πρόσημο, που σίγουρα έχει να προσφέρει προς μία κατεύθυνση.
Η μοναχικότητα θεωρώ πως δεν έχει πρόσημο. Και πιστεύω ότι παίζει ρόλο να δούμε αυτήν την φράση έτσι ακριβώς όπως έχει ειπωθεί. Ελεύθερα από πρόσημα και κατευθύνσεις, Όπως το νιώθει ή βιώνει ή αντιλαμβάνεται κανείς τον δρόμο προς την υποταγή.

 

Δεν το έχω νιώσει ή δεν το έχω ερμηνεύσει έτσι ίσως.
Ακόμα και τις στιγμές που δεν αλληλεπιδρούσαμε, Τον ένιωθα παντού.

Στο δικό μου μυαλό, δεν μου κολλάει η υποταγή με την μοναχικότητα, αφού κι αυτή έχει απαχθεί.
Η μόνη στιγμή ίσως που θα μπορούσα να πω πως ένιωσα κάτι κοντά σε αυτό που περιγράφεται, ήταν πριν το άλμα (βλέπε νήμα "Άλμα πίστης" της mpaxari).

Δεν ξέρω αν κατάλαβα καλά το νόημα του νήματος ή είναι λάθος όλος ο συλλογισμός.

 

Ο άνθρωπος σε όλα πορεύεται μονος.
Όλοι οι άλλοι απλά κάνουν υποθέσεις.
Και στο τέλος.
Μενει μονο η σφραγίδα των πράξεων του.

 

Η σκέψη μου πήγε σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους, που χρειάζονται το "μαζί" μέχρι απαίτησης, που χρειάζονται την σχέση.
Το να νιώθεις ήρεμη στην θέση σου και Εκείνος/η να είναι σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Ή το να ελευθερώνεσαι από εσωτερικές συγκρούσεις και τετραγωνες λογικές για να κάνεις το άλμα πίστης σου, όπως ανέφερες.

Δεν ξέρω αν έχει απαχθεί η μοναχικότητα ή αν η θέση στα πόδια Του/της την καλλιεργεί γιατί νιώθεις όμορφα στο πετσί σου και δεν χρειάζεσαι το "μαζί" και δεν το χρειαζόσουν και ποτέ to begin with.
Στον δρόμο της υποταγής, αδειάζουμε από "θέλω" και από "έχω" και τι μένει? Μια στέρεη θέση για χρήση και μας καλύπτει απόλυτα αυτό.
Ποιο άλλο είδος ανθρώπου δεν θα ένιωθε μοναξιά και ανασφάλεια χωρίς τα "θελω- εχω" του? Δεν προσπαθω να μας "ηρωποιήσω" σε δράματα, μην ξεφύγουμε σε.. ερωτικούς γολγοθάδες.
Απλά αναρωτιέμαι, έχοντας αυτές τις ανάγκες υποταγής, μήπως είμαστε και σαν είδος γενικότερα δηλαδή μοναχικά πλάσματα ?

 

Θα έλεγα πως είμαστε μοναχικά πλάσματα, όταν δεν μπορούμε να είμαστε σε κατάσταση/θέση αφομοίωσης από τον Άλλον.

 

Τουναντίον.
Το περπάτημα το Αναλαμβάνει Το Κ.

 

@rea.. λατρεμένε μου κάφρε,
Όμορφο το νήμα σου πολύ, με έκανε να αναλογιστώ, να αναπολήσω.

Προσωπικά θα αναγνώριζα μια μόνο μοναχικότητα: αυτή της αιώρησης. Ενός εαυτού που δεν συμβιβάζεται σε βανίλα σχέσεις, δεν χωρά στα βολετά και τα βολέματα και δεν ξεδιπλώνεται, δεν ρέει στη συμμετρία. Και η μοναχικότητα εντός των σχέσεων αυτών είναι ακόμα πιο βαριά..Ασήκωτη. Θηλειά που σφίγγει, αέρας που κόβεται.

Αν βίωσα κάποια μοναχικότητα στο δρόμο προς την υποταγή, αυτή ήταν μόνο η αδυναμία μοιράσματος με τους πιο δικούς μου ανθρώπους στην πρώτη-πρώτη περπατησιά μου σε αυτό.
Το μοίρασμα με ανθρώπους που καταλαβαίνουν τι νιώθεις, τι βιώνεις..λειτουργεί λυτρωτικά per se.

Έκτοτε, έχοντας ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό μου, συνειδητοποιώντας τι ακριβώς θέλω, δεν αισθάνθηκα μοναχικότητα παρά μόνο όταν ήμουν αδέσποτη. Αυτή η μοναχικότητα της αιώρησης, του κενού, της απόλυτης «ελευθερίας» να με ορίζω, να παίρνω τις αποφάσεις, να μην διαφεντεύομαι και να μην δέομαι.

Μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω πως μεταφράζονταν αυτή μου η γνωστή γκρίνια
« βαρέθηκα να είμαι ο άντρας της ζωής μου».
Δεν αγανακτούσα για τις κονσέρβες που δεν μπορούσα να ανοίξω, ούτε για τα υδραυλικά που δεν μπορούσα να φτιάξω μόνη μου.
Άσθμαινα για το Δέος προς Εκείνον που θα «όριζε τους ορισμούς» όπως έχει γράψει το άλλο λατρεμένο πλάσμα η @margarita_nikolayevna.

Κι όσο και αν η πορεία στα πόδια Του είχε ζόρια, όσες φορές και αν βρέθηκα «μόνη» να αναμετριέμαι με τις ατέλειες μου, όσο και αν δύσκολα ενίοτε μετουσιωνόμουν σε αυτό που Εκείνος ήθελε, καταθέτω ευτυχής πως ούτε μια στιγμή δεν αισθάνθηκα μοναχικά σε όλο αυτό. Ακόμα και όταν αποτραβιόταν για τις απαραίτητες ζυμώσεις εντός μου, ήταν εκεί. Με όλη την ενέργεια, την προνοητικότητα και τις μικρό ρυθμίσεις. Αυτό το αόρατο fine tuning που μπορεί να μην ήταν εκκωφαντικό, ήταν όμως πάντα ενεργό.

Από τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν εντός συμμετρίας, είμαστε λίγοι αναλογικά εκείνοι που δεν την επιθυμούμε. Και ακόμη πιο λίγοι είμαστε εκείνοι που δεν βλέπουμε την ασυμμετρία ως άλλο δρόμο, αλλά ως τον μόνο.

Για μένα, οι επιλογές μας σε δρόμους λιγότερο περπατημένους απ τους πολλούς δεν είναι μοναχικότητα.
Είναι βαθιά συνειδητοποίηση εαυτού και γαλήνη εντός του…

 

Βρε χτύπημα της μοίρας μου και κακό συναπάντημα!
Στην απάντηση σου, άθελά μου βρήκα σημεία που ταυτίζομαι μαζί σου ( ανάθεμα!) και ευτυχώς άλλα που διαχωρίζομαι.

Συμφωνώ για την μοναχικότητα όσο αφορά τον κύκλο μας εκτός χώρου και για την περίοδο της αδεσποτιάς και ότι τα υποτακτικά άτομα δεν μπορούμε να αποδώσουμε στο μαζί – δίπλα δίπλα μακροχρόνια.
Το ακούω ότι εντός πλαισίου κάποια υ και σ δεν νιώθουν ποτέ μόνοι/ες. Δεν ακυρώνω ούτε αμφισβητώ τις περιπτώσεις υποταγής σε έναν στρωτό δρόμο. Συχνά όμως υπάρχει μπόλικη δουλίτσα με τον εαυτό μας σε όλο αυτό.
Έχω βιώσει και δει ότι σε Κ/υ , εντός πλαισίου Ιδιοκτησίας και Ελέγχου μπορούν και υπάρχουν στιγμές όπου το υ νιώθει μόνο και όμορφα ή μόνο και δυσάρεστα. Πλήρη γνώση και πράξη Κ.

Το υ εκπαιδεύεται να δει/νιώσει την εσωτερικότητα της υποταγής του.

Ειδικά στα πρώτα ..300 χρόνια περίπου που είσαι σε κατάσταση Καύλας φαντάζει ακατόρθωτο να δεις πέρα απ τη μύτη σου.. θολώνεις!
Όμως από το βήμα της συναινετικής δέσμευσης ξεκινά ο δρόμος της συνειδητοποίησης και συχνής αναμέτρησης με τον εγώ μας.
Στα πρώτα βήματα ή στα μεγάλα ζόρια πχ υπάρχει μέσα στο υ το "γιατί το κάνω?", " γιατί το χρειάζομαι?" , που ακόμα και αν το ρίξουμε στην άρνηση αυτό που νιώθουμε, 9 στις 10 θα μας σκάσει από αλλού σε αντιστάσεις που ούτε καταλαβαίνουμε γιατί μας συμβαίνουν εκείνη την ώρα.

Αυτά τα ερωτηματικά είναι γόνιμο έδαφος συνειδητοποίησης. Ακόμα και ως μορφή αντιστάσεων παράγουν επίγνωση θέσης. Η Κυριαρχία καθοδηγεί/ επιβάλει να δεις την ανάγκη σου και άλλες σκληρές αλήθειες σου. Μέχρι να μην συμβαίνουν πλέον οι ερωτήσεις και να είσαι σε κατάσταση υποταγής.

Όσο αποδέχεσαι αυτό που είσαι τόσο αποδέχεσαι και την Κυριαρχία πάνω σου και τόσο αποδέχεσαι αυτό που είσαι.., συνειδητοποιείς και ανοίγεις, μέχρι να μην χρειάζεσαι πλέον να συνειδητοποιείς που θεωρώ ότι στις περισσότερες περιπτώσεις θέλει χρόνο και σκάψιμο.

Είπε κάτι πολύ όμορφο η @Dark_Explorer Ότι το περπάτημα το Αναλαμβάνει το Κ.
Συμφωνώ, αλλά δεν σε πάει στράτα στρατούλα. Υπάρχει το πήδα, σύρσου, στα 4, τρέξε , κωλοτούμπα, τριπλό λουξ, πέτα… και μέχρι να συμβούν όλα αυτά άκριτα και να ρέουν πραγματικά, έχουν περάσει από πολλά εσωτερικά αχ- βαχ και λάθη και πισωπατήματα και εμπόδια, που έχουν να κάνουν με την συνειδητοποίηση της υποταγής μας και με στιγμές μοναχικότητας και με στιγμές μοναξιάς. Μέχρι να προσαρμοστεί/ ενσωματωθεί η Ματιά Κ με την εσωτερική μας ματιά.

Σε ό,τι έχω γευτεί ως τώρα στην πορεία μου ( και προβλέπω σε πολλά ακόμα) πρώτα το έβρισκα μέσα μου και μετά το παρέδιδα, δεν υπήρχε τίποτα έτοιμο στο ράφι.. και αν υπήρχε δεν είχε ενδιαφέρον να Ζητηθεί.

 

Σε όλες θαρρώ...
Α ρε @rea..   

 

Μέσα από τη δική μου ματιά, στο πλαίσιο της Κ/υ, η μοναχικότητα δεν είναι απόσταση είναι εργαλείο. Είναι μια συνθήκη που προκύπτει από επιλογή — συχνά υποσυνείδητη — και λειτουργεί ως πεδίο καλλιέργειας της υποταγής. Ο Κ τη δημιουργεί, τη ρυθμίζει, την επιτρέπει. Είναι ο χρόνος που δίνεται στο σ για να επεξεργαστεί εντολές, να αφομοιώσει νέες απαιτήσεις, να κατανοήσει τη θέση του και να διαμορφώσει εκ των έσω τη στάση του. Είναι σαν ένας εσωτερικός θάλαμος όπου μέσα ωριμάζει η υπακοή. Η μοναχικότητα είναι γόνιμος χώρος — ο χώρος όπου το σ μαλακώνει, πλάθεται, διαμορφώνεται, ετοιμάζεται.

Η μοναξιά, αντίθετα, δεν έχει θέση στη δυναμική. Είναι κενό, απουσία επιρροής, απουσία καθοδήγησης. Δεν παράγει ούτε προάγει σύνδεση. Είναι ξηρασία, άγονο έδαφος όπου τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί.

Στην Κ/υ, η μοναξιά δεν εξυπηρετεί, η μοναχικότητα, όμως, μπορεί να είναι μέρος της διαδικασίας, του δρόμου προς την υποταγή, που επιτρέπει στην υποταγή να ανθίσει πραγματικά.

Πολύ ενδιαφέρον νήμα και οι απόψεις που φιλοξενεί! 


Υ.γ.

Σιγά μην είναι και σαδιστές!