Το ΕΓΩ και η συμφιλίωση με τον εαυτό μας

Ως άπειρη ακόμα ψάχνω να βρω απαντήσεις, αφουγκράζομαι, μαθαίνω κτλ. Διαβάζω μέρες εδώ νήματα που σηκώνουν συζήτηση και έχω απορίες και ενστάσεις.Ο βασικός όμως προβληματισμός μου είναι ο εξής:Πόσο αβίαστα καταφέρατε οι υποτακτικοί να ξεπεράσετε το ΕΓΩ σας? Διότι, το ΕΓΩ μου το βρίσκω αντιμέτωπο παντού .. μου βάζει φρένα και μου δημιουργεί ταμπού. Και μάλλον δεν ταιριάζει να είσαι υποτακτικός έχοντας ταμπού και κόμπλεξ, καθώς χάνεις το big picture, προφανώς.Με παρατηρώ σε όλες τις εκφάνσεις : στη γύμνια και στο πώς θα φανώ σε συγκεκριμένες στιγμές (!!), στο πώς αντιμετωπίζω το σώμα μου,στις εντολές Του και σε πρακτικές που με φέρνουν σε αμηχανία ,στο πώς δέχομαι πράγματα που δεν μου αρέσουν (εντός των ορίων μου ) και φυσικά στην απώλεια του ελέγχου και της κτητικότητας μου. Στο να βάλω ξαφνικά κάποιον επάνω από εμένα και να τον υπακούω πιστά και τυφλά.Τα βάζω στην άκρη ναι, φυσικά, αλλά ζορίζομαι ακόμα και για τα απλά.Απο την άλλη το θέλω. Τρελά. Τι χαμός είναι αυτός στο μυαλό ?Είναι μια συμφιλίωση λοιπόν που έρχεται στην πορεία ή έχει να κάνει με τον άνθρωπο και υπάρχουν αυτοί που ζουν με μόνιμες εσωτερικές συγκρούσεις; Θέλω πολύ να αφεθώ και να το ζήσω, με αποδοχή.Δεν ξέρω αν υπάρχει σε άλλο νήμα κάτι τέτοιο, δεν βρίσκω μια ταύτιση κάπου.

 

Το εγώ πρέπει να μείνει στην άκρη ,όχι να εξαφανιστεί. Πρέπει να υπάρχει πάντα η μάχη να μένει στην άκρη σε κάθε περίπτωση που πρέπει να υπακούσεις κ το εγώ αντιδρά . Αν εξαφανιστεί το εγώ κ δεν υπάρχει αυτή η μάχη μέσα μας τότε θα χαθεί κ η γοητεία της υποταγής

 

Λογικά ζεις σε μια κοινωνία με στερεότυπα γι'αυτό πρέπει να το αλλάξεις να δεις μέσα σου τον ψυχηκο σου κόσμο τι θες πραγματικά εσύ .... Το αν ο άλλος είναι ικανός να στα προσφέρει όλα αυτά ακόμα να δεις αν μπωρει να είναι ο μέντορα σου μέσα στον εγκέφαλο σου αυτό είναι το παν ... Και απλά σκέψου γτ εγώ να είμαι η παραξενη όλον ας είναι η άλλη παραξενει ...
Και τέλος μην αφήσεις κανέναν μόνο να σου καταστήσει το κορμη σου αν το μυαλο και η ψυχή δν συμφωνούν .....

 

Ναι,να μείνει στην άκρη , όχι να εξαφανιστεί , συμφωνώ..

 

[
Με παρατηρώ σε όλες τις εκφάνσεις : στη γύμνια και στο πώς θα φανώ σε συγκεκριμένες στιγμές (!!), στο πώς αντιμετωπίζω το σώμα μου,στις εντολές Του


Καλημέρα @black_swan
Θα πρέπει να τα βρεις με τον εαυτό σου και να αγαπήσεις το σώμα σου , αλλιώς θα δυσκολεύεσαι με αυτο το κομμάτι.
Πρέπει πρώτα να τα έχεις καλά με εσένα και μετά με όλους τους άλλους.
Και η εξέλιξη σου , μέσα σε όλο αυτό , θα έρθει, εφόσον υπάρχει επικοινωνία και σεβασμός , πρωτίστως με τον εαυτό σου και κατ'επεκταση με τον Κ σου

 

Αχ ναι .. έτσι το βλέπω και εγώ .. και δεν είναι εύκολο . Ευχαριστώ

 

Εύκολο θα πρέπει να το κάνεις εσύ σε εσένα.
Αλλιώς όλα τα υπόλοιπα θα φαντάζουν ενα ανυρπεβλητο βουνο

 

Την περισσότερη δουλειά την κάνει η απόλαυση. Η ερωτική απόλαυση, συγκεκριμένα. Αυτή βοηθάει πάρα πολύ να βγείτε από το πλέγμα του Εγώ σας, που ήδη έχετε κάνει τα πρώτα βήματα απεμπλοκής.

 

Η υποτακτικότητα μας είναι μια υπόθεση κάπως ιδιαίτερη. Ερωτικά, χρειαζόμαστε να ανοίγουμε, να προσφέρουμε και να προσφερόμαστε. Να γινόμαστε χώρος και χρόνος απόλαυσης για το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει.
(Κάπου εδώ να τονίσω ότι δεν μας θεωρώ ευάλωτους ανθρώπους. Πιστεύω ότι όσες οι "αδυναμίες" μας τόσα και τα "όπλα" μας, όπως κάθε πλάσμα της Φύσης. )

Και όταν λοιπόν ενδιαφερόμαστε, δεν μας βλέπουμε, δεν κοιτάμε τον εαυτό μας. Για πολλά υ, αν όχι όλα, ο εγωισμός είναι ένας μηχανισμός που κατασκευάσαμε στην πορεία της ερωτικής μας αναζήτησης για να μας προστατεύει. Είναι το μέτρο άμυνας απέναντι στον φόβο ότι είμαστε πολύ ανοιχτά και therefore πολύ εκτεθειμένα άτομα. Με έναν τρόπο να μας αναγκάζει να κοιτάμε τον εαυτό μας και την πάρτη μας, εκεί που δεν το κάνει κανένας για εμάς, σε ακατάλληλες επιλογές χρειαζόμαστε έναν καλοκουρδισμένο εγωισμό, διότι αυτό το πολυπόθητο άνοιγμά μας μπορεί να μας ταλαιπωρήσει έως βλάψει.

Υπάρχει όμως και πάλι ένα μέτρο, ο εγωισμός έχει την δυσάρεστη τάση να φουσκώνει. Με συναισθηματισμούς και ξεχωριστομοναδικότητες που είναι πάντα πολύ κολακευτικά και δελεαστικά αλλά στην ουσία είναι φούσκες που μας αυθυποβάλλουν σε ρόλους - παγίδες υπακοής, για να ευχαριστήσουμε το πρόσωπο που μας φουσκώνει τον εγωισμό και να μας προσφέρει και άλλο "ανέβασμα" και "λάμψη" . Ανταλλάζουμε το γονάτισμά μας με τις σάλτσες. Χωρίς να υπάρχει πουθενά έλεγχος παρά μόνο ωραία λογάκια και ύφος.

Στην θέση υποταγής, με Καθοδήγηση και Έλεγχο, αντιλαμβανόμαστε/ το νιώθουμε πλέον ότι ο εγωισμός είναι ένα περιττό εμπόδιο. Απελευθερώνουμε την ανάγκη μας να απαλλασσόμαστε σταδιακά από τα μέτρα αυτοπροστασίας μας και να ανοίγουμε όλο και πιο άφοβα, όλο και πιο άκριτα. Κάτι σημαντικό, η Κυριαρχία σπάει το Εγώ μας.

Έχει μπει ο Έλεγχος μέσα μας, μας Ορίζει ως μέρος του συνόλου, ως χώρος και χρόνος Του . Δημιουργεί την μετάβαση του ατόμου σε ιδιοκτησία εμπράκτως. Μας αφαιρεί το κάλυμμα της ατομικότητας.
Σαφώς και φεύγουμε σταδιακά από όλη την νοοτροπία του εγωισμού, αλλά σίγουρα όχι μόνοι/ες μας. Υπάρχει Κίνητρο, Καθοδήγηση, Επίβλεψη και Έλεγχος σε όλη αυτή τη διαδικασία, όπως και σε όλες τις διαδικασίες εντός θέσης.

Ο εγωισμός είναι ένα vanila concept απαραίτητο για να διαχειριζόμαστε τις valila σχέσεις μας. Ωραία είναι να μπορεί κανείς μόνος του να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, αλλά και όσοι δεν τα καταφέραμε με την αυτοεξέλιξη τύπου eat pray love , συμφιλιωθήκαμε με τον εγωισμό μας και είναι οκ αυτό, κάπου μας χρειάζεται.

Όμως στην ατμόσφαιρα βδσμ, εντός θέσης η κατεύθυνση μας αλλάζει είναι πέρα από εγωισμούς αλλά και τους εαυτούς μας- τουλάχιστον όπως τους γνωρίζαμε - προς την ουσία μας. Ε/είμαστε κάτι ανώτερο/ διαφορετικό απ αυτό.. Ε/είμαστε ενέργειες Ζωής.