Το ΕΓΩ και η συμφιλίωση με τον εαυτό μας

Πολύ πιθανό. Ευρισκόμενος στην αντίθετη πλευρά, σίγουρα δεν μπορώ να το αντιληφθώ όπως το αντιλαμβάνεται ένας υποτακτικής φύσης άνθρωπος. Τούτου λεχθέντος, η κατίσχυση, ως συνθήκη, εξακολουθεί να είναι κατηγορηματικά αναγκαία αλλά κατηγορηματικά όχι ικανή, εφόσον μιλάμε για BDSM, έτσι;

 

Υπάρχει και η ανάγκη γίδι. Όπως το είπα μέχρι εκεί.
Η πλειονότητα των υ που έχω γνωρίσει έχει διάφορες διαβαθμίσεις αντίληψης και διαίσθησης. Αλλά ακόμα και στο ίδιο το άτομο ποικίλλει ανάλογα τις φάσεις του.
Προσωπικά ως άνθρωπος σε σταδιο αναζήτησης Κ και εαυτού υπάρχει και η όποια διαίσθηση, όπως υπάρχει και η εμπειρία σε αυτά που δοκιμάζομαι και τρώω τα μούτρα μου.

Το εννοώ ως διαχείρηση μιας κατάστασης, όταν ο/η Κ ξέρει και περιμένει ότι θα συμβεί το ξέσπασμα, επιτρέπει για τους λόγους του έναν ελεγχόμενο χώρο να συμβεί και όπως εξελίσσεται το ξέσπασμα το καθοδηγεί κατα πως κρίνει οτι χρειάζεται.

Αν είναι ένα Μάλιστα χρονοτριβής μέχρι να γίνουν οι αποδοχές που χρειάζεται το υ τότε δεν είναι ψεύτικο, είναι ζορισμένο, αλλά όχι υποκριτικό.
Το ψεύτικό είναι αυτό που δεν ισχύει μέσα μας, που στα κρυφά από τον/την Κ συμβαίνουν άλλα από αυτά που δείχνουμε.
Τις μικρές ανθρώπινες ασχήμιες τις παραδίδουμε, αν κρίνει ο/η Κ ότι το υ μπορεί να διορθώσει από μόνο του θα δώσει εντολή να γίνει (αυτο) διόρθωση. Αν κρίνει ότι χρειάζεται να συμβάλει θα το κάνει.
Το σίγουρο είναι ότι παραδίνοται και έτσι δεν είναι στα κρυφά και άρα λειτουργεί.

 

Εφόσον μιλάμε για bdsm, μέχρι εκεί που καταλαβαίνω.. ούτε κατηγορηματικά αναγκαία, ούτε κατηγορηματικά όχι ικανή.

 

Διαφωνώ, θεωρώ ότι η κατίσχυση είναι κατηγορηματικά αναγκαία συνθήκη κυριαρχίας. (Με τον ίδιο τρόπο που η συνέχεια είναι κατηγορηματικά αναγκαία συνθήκη παραγώγισης αν και από μόνη της όχι ικανή)

Αλλά υπάρχει topic γι αυτό, οπότε αν θες μπορούμε να συνεχίσουμε την κουβέντα εκεί.

https://www.greekbdsmcommunity.com/threads/Ικανές-και-αναγκαίες-συνθήκες-κυριαρχίας.97749/

 

Η διαφορά ισχύος είναι η συνθήκη και όχι η κατίσχυση, η οποία είναι απλά ένα στιγμιαίο αποτέλεσμα της απαραίτητης διαφοράς.
Το αναγνωρίσιμο γεγονός είναι η Κυριαρχία.

 

Κατανοώ, μεν, η εμπειρία μου όμως λέει ότι τα παραπάνω είναι μικρά τραύματα στο σώμα της συσχέτισης, οτιδήποτε τύπου συσχέτιση Κυριαρχίας-υποταγής και αν είναι, με σχέση, με θέση, με δέσμευση του σ στο Κ χωρίς σχέση, όπως και να είναι.

Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με μια δική μου ιστορία.

Βρίσκομαι στην πολύ αρχή που με έχει πάρει κοντά Του και εκείνη την εποχή είχα ένα τραγούδι που πάντα όποτε το άκουγα με έκανε να νιώθω ερωτευμένη και το άκουγα συνέχεια όποτε μπορούσα   Και Τον σκεφτόμουν, εννοείται.


Συζητώ λοιπόν με φίλη σκλάβα ότι θέλω να Του το αφιερώσω, πλην δεν έχει γαλάζια μάτια! Και τι θα κάνω, δεν μπορώ να Του αφιερώσω τραγούδι που δεν δείχνει Αυτόν αλλά τρέχα γύρευε ποιον με γαλάζια, πάντως, μάτια. Ακούγεται ξεκαρδιστικό ή εγώ τουλάχιστον ξεκαρδίζομαι όταν το γράφω τώρα, αλλά τότε, με μένα μπερδεμένη με πόθους, επιθυμίες, πρωτόκολλα, tasks πρώτου καιρού, συνεδρίες, νέες κατευθύνσεις, χαρά, κάβλα, άγχος, τρεξίματα και ένα σωρό άλλα, σε μια εντελώς καινούργια κατάσταση ήταν μεγάλο θέμα να μην κάνω κάτι απίστευτα χαζό και "χαλάσουν όλα"!

Μου λέει η φίλη "Ε, αλίμονο, δεν θα έχει την ωριμότητα να καταλάβει; Τι Κ είναι; Ακολούθησε αυτό που θέλεις, κάνε αυτό που σου βγαίνει." Κλείσαμε, το καλοσκέφτηκα και ΔΕΝ το έκανα, έκρινα ότι μπορεί να μην Του άρεσε. Σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν το κατάλληλο, τότε. Κάποτε ήρθε η ώρα που το τραγούδι έδωσα και θέμα δεν υπήρχε.

Έτσι λοιπόν, τη γιδοσύνη (του σ) την ορίζω ως έλλειμμα συναισθηματικής νοημοσύνης, ως αδυναμία να καταλάβει τη θέση του Άλλου. Που δεν δίνει εξετάσεις ωριμότητας, ούτε βέβαια, αν το σ έχει δει στα μάτια Του - ανεξαρτήτως χρώματος - τον Αφέντη που πάντα ήθελε, Του συμπεριφέρεται χωρίς να έχει σημασία πώς θα νιώσει Αυτός αλλά μόνο το γινάτι της!

Είναι γεγονός ότι οι σχέσεις Κυριαρχίας - υποταγής είναι διαφορετικές από τις mainstream και τις vanilla. Οι άνθρωποι όμως, ακόμα και όταν οι αξίες τους, οι αρχές τους και οι επιθυμίες και οι ανάγκες τους από μια σχέση είναι πολύ διαφορετικές από τις vanilla, είναι πάντα άνθρωποι. Και έτσι αν εγώ - έστω ως σκλάβα στον πρώτο καιρό υπηρεσίας κοντά στον Αφέντη - έχω μια στοιχειώδη αντίληψη του πώς μπορεί να αισθάνονται οι άνθρωποι σε διάφορες συνθήκες, δεν την αναιρώ επειδή κάνω M/s! Όταν πλέον είναι τόσο δεδομένο ότι Του ανήκω στην πράξη και όχι στη θεωρία, ώστε πραγματικά να μην έχει την παραμικρή σημασία το θέμα του χρώματος των ματιών τότε αλλάζει το πράγμα και προσαρμόζομαι ανάλογα.

Ως τότε διόλου γιδιές, τα κάποια ξεσπάσματα αναπόφευκτα και ασφαλώς παλεύω με τη σκοτεινή μου πλευρά με αγώνα μέχρι τέλους, εν γνώσει Του. Διότι οι γιδιές πληρώνονται, πιστέψτε με, και καμιά φορά ακριβά!

Αλλά και πάλι μπορεί να μην εννοούμε το ίδιο πράγμα όταν λέμε "γίδι" δεν πειράζει, κρατήστε την ιστορία για λίγο γέλιο σε μια κρύα νύχτα