Η αμείλικτη ανάγκη του να μην μπορείς αλλιώς

Πάει καιρός που γυρνάει αυτό το νήμα στο μυαλό μου. Είναι ένα μείγμα (ή και συνονθύλευμα γιατί δεν είναι τόσο καθαρό ακόμη) όσων έχω βιώσει και όσων έχω δει και ακούσει, ειδικά από άτομα από την υ πλευρά που μου έκαναν την τιμή να μου εμπιστευτούν αλογόκριτα τα δικά τους βιώματα.

Για αυτό, σε όλα τα παρακάτω, κάθε συνεισφορά είναι ευπρόσδεκτη.

Υπάρχει μια ανάγκη (ή τάση, όπως προτιμά καθείς), μια ανάγκη που πηγάζει από πάρα πολύ βαθιά: το να μην μπορείς αλλιώς. Αυτή η ανάγκη μπορεί να σε βάλει σε σπείρες, τριπ και μονοπάτια παντελώς αχαρτογράφητα και άγνωστα, ακόμη και μέσα σε μια Κ/υ σχέση. Ωστόσο είναι πανίσχυρη, χειμαρρώδης, σαρωτική… είναι αμείλικτη.

Μια εκδήλωση αυτής είναι ένας δρόμος με πολλές αποτυχημένες επιλογές, πάνω και κάτω, on και off, που μπορεί να φέρει απογοητεύσεις. Ακόμη και πλήρη απομάκρυνση από το χώρο των ασύμμετρων σχέσεων. Αν και μάλλον αποδεικνύεται λίγο Hotel California κατά το γνωστό στίχο…

Μια άλλη ένα σημείο τρόμου (από το τρέμω, όχι ως συνώνυμο του φόβου), ένα σημείο φαινομενικής ακινησίας αλλά στην πραγματικότητα ένα πάρα πολύ γρήγορο πέρα – δώθε, μπρος και πίσω που τελικά σε κάνει να κολλάς. Για λίγο, περισσότερο ή πάρα πολύ καιρό. Συχνά πρόκειται για μια έντονη εσωτερική πάλη ανάμεσα σε μια ισχυρή δύναμη που σε τραβάει προς αυτό (ή Αυτόν/η) και εδραιωμένες πεποιθήσεις και αφηγήσεις εαυτού που εκφράζεται κάπως σαν «είναι δυνατόν να το κάνω εγώ αυτό; Είναι δυνατόν να το κάνω εγώ αυτό για κάποιον; Τι στην ευχή έχει αυτός ο άνθρωπος; Τι παθαίνω; Μα εγώ δεν θα το έκανα αυτό ποτέ…» και πολλά ακόμη. Αντιστάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις. Είναι τεράστια τύχη να μην περάσεις από αυτή τη φάση – την είχα και ξέρω πια πόσο μεγάλη ευλογία είναι αυτό.

Μια ακόμη, όσο παράδοξο και αν φαίνεται εξαρχής, ένα φαινόμενο όπου η ορμή να είσαι, να ζήσεις, να το κάνεις όσο «καλύτερα», όσο «βαθύτερα» γίνεται σε βγάζει τελικά από τη θέση. Να… δώσω, να… προσφέρω, να… κάνω, να… προλάβω, να… είμαι, να… γίνει όπως… νομίζω σωστό, όπως… διάβασα ότι είναι σωστό, όπως… μου είπαν κάποιοι ότι έπρεπε, όπως… προσδοκούσα κλπ Αναπαραστάσεις και πεποιθήσεις που τελικά, όμως, ποτέ δεν τέθηκαν σαν όροι και ορισμοί από Τον/Την και καταλήγουν σε σπασμωδικές κινήσεις ελέγχου που ακριβώς επειδή ο έλεγχος δεν είναι του υ, το φυγοκεντρίζουν από τη θέση. Όχι με κακή πρόθεση, όχι ως καπρίτσιο. Αλλά σίγουρα μια μη καναλιζαρισμένη ορμή εκ του ότι είναι αμείλικτη η ανάγκη.

Προσδοκίες ο Άλλος να το κάνει με τον «τρόπο σου», με τον «κώδικά σου», στο «χρόνο σου» (το «δεν σε νοιάζει ο χρόνος, ο χρόνος δεν σε αφορά, το χρόνο για σένα τον μετράω Εγώ» είναι αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, αυτή η Ιδέα που μου άλλαξε τη ζωή και τον εαυτό για πάντα): Γιατί δεν μου κάνει αυτό; Γιατί δεν μου βάζει τασκς; Γιατί μου ζητάει ή δεν μου ζητάει αυτό; Γιατί με πάει τόσο γρήγορα; Γιατί με πάει τόσο αργά;… Και πολλά άλλα ερωτήματα. Η ανάγκη είναι κάτι πάρα πολύ πιεστικό, κάτι αμείλικτο.

Και άλλες φορές κρεβάτι του Προκρούστη: μα, η θέση ορίζει αυτό… και από σένα ξεχειλίζει κάτι ή κάποιος/α άλλο. Και πετσοκόβεις εαυτόν (προσοχή χωρίς να σου έχει ζητηθεί, αν έχει ζητηθεί είναι κάτι άλλο) για να χωρέσεις στη θέση, στο περίγραμμα. Και τότε έχεις τη θέση αλλά χάνεις την ορμή (σε ένα αντίστροφο φαινόμενο από αυτό που ανέφερα παραπάνω).

Ας βάλω, όμως, μια άνω τελεία. Και θα είναι ωραίο αν προχωρήσει με τη συμβολή Ό/όποιου το επιθυμεί…

 

Υπέροχη ροή και αισθησιακή γραφή. Χαίρομαι για την αυθεντικότητα που εκφράζεις και πιστεύω είσαι
Καβλωσεις το μυαλό. Όχι μόνο το δικό μου. Αλλά νομίζω το συλλογικό. Μπράβο
Ήρθα πιο κοντά σου

 

Πώς είναι δυνατόν να βρήκες τα λόγια να το περιγράψεις αυτό????  
Έχω πάθει σοκ!!!

 

Υπέροχο γραπτό! Θα το παρακολουθώ..

 

Εξαιρετικά γλαφυρό και βαθύ, δεν περίμενα κάτι λιγότερο αγαπητή "πελάτισσα" του "καταραμένου" ξενοδοχείου.

Ωστόσο, ως γνωστός, πεζός, μαθηματικός party pooper, θα αναγκαστώ να υπενθυμίσω στην ομύγηρη ότι μόνο οι μακαρίτες, κατηγορηματικά, δεν μπορούν αλλιώς.

(Θα μου πεις να το χέσω το "μπορώ αλλιώς" αν αυτό σημαίνει καταστροφή ή "γιατί να φάω βραστά κουκιά και όχι ζουμερό μπέργκερ," but still...)

Γιατί όπως -δεν είπαν, αλλά σίγουρα σκέφτηκαν- Zermelo&Fraenkel: "Choice is a bitch!"

 

Δεν νομίζω ότι θέλει κανείς να αρκείται στο επιβιώνειν ή απλά ζην αλλά κοίτα πάντα προς το ευ...  

 

Συμφωνώ, ωστόσο αυτό είναι αποτέλεσμα του "δε θέλω αλλιώς" και όχι του "δεν μπορώ αλλιώς".

Συνελόντι ειπείν: "Δεν μπορώ αλλιώς γιατί δε θέλω αλλιώς" και όχι "δεν μπορώ αλλιώς" γενικά και αόριστα.

Αν είναι να πεθάνω της πείνας, θα φάω και μπάμιες (οκ, εγώ μπορεί να προτιμήσω να πεθάνω της πείνας, αλλά τώρα μιλάμε γενικά!)

Αλλά εφόσον μπορώ να τις αποφύγω, στο δίλημμα "κοτόπουλο με μπάμιες ή μοσχάρι με μπάμιες" η απάντηση είναι "κοτόπουλο με μοσχάρι"

 

Πριν πολλά – πολλά χρόνια, πριν αναγνωρίσω την υποτακτικότητά μου, είχα μια γνωστή.. από όσες δήθεν και διαμαντομούνες έχω γνωρίσει στη ζωή μου, σίγουρα θα την έβαζα στην τελική πεντάδα.

Κάποτε έκανε σχέση με έναν τύπο και έλεγε σε όλους ότι αυτή τη φορά όλα ήταν αλλιώς.

Από τους πρώτους μήνες πήγε σε ψυχολόγο για να μπορεί να είναι μαζί του.

Μου φάνηκε τότε υπερβολή να χρειάζεσαι ψυχολογική βοήθεια για να είσαι με έναν άνθρωπο και μάλιστα από τους πρώτους μήνες. Και όπως καταλαβαίνεις, γέλασα και χλεύασα με την υπόλοιπη παρέα, έχοντας ως δεδομένο ότι αυτή η σχέση δεν θα κρατήσει πολύ.

Πέσαμε έξω, είναι ακόμα μαζί.

Η τύπισσα είπε με αυτόν τον άνθρωπο θέλω να είμαι και τέλος. Η αμείλικτη η ανάγκη της να είναι μαζί του την ώθησε να διορθώσει τα όποια ελαττώματα, τις όποιες αδυναμίες και τις όποιες ανασφάλειές της που ήξερε ότι θα ήταν εμπόδιο για την σχέση τους. Πήγε να ρυθμίσει όλες τις σκιές και όλους τους δαίμονές της που θα την εμπόδιζαν να είναι μαζί του. Να αναγνωρήσει με γενναιότητα τα σκατά του χαρακτήρα της και να δουλέψει σκληρά για να τα λύσει. Και τα κατάφερε.

Δεν μπορώ αλλιώς, γιατί όπως το είχε πει και ο μπαρπαΤζακ
..Με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

 

Δεν είναι - στη δική μου εμπειρία τουλάχιστον - τόσο either/or...
Μπορεί να μπορείς να καταφέρεις να πορευεσαι, με τεράστιο ή μεγάλο ψυχικό κόστος, αυτό δεν σημαίνει ότι "οκ έλα αφού τα καταφέρνεις μπορείς και αλλιώς".

 

Συμφωνώ, @margarita_nikolayevna μου. Είναι τουλάχιστον χαζό να χώνεις τσεκουριές στον εαυτό σου και να πληρώνεις αυτό το κόστος αν δε συντρέχουν σοβαρότατοι λόγοι.

Ωστόσο, όσο αναπνέουμε, πάντα υπάρχουν επιλογές.

 

Ένα είναι το σίγουρο. Εάν στη μία πλευρά του κανταριού υπάρξει η φυγή και στην άλλη η υποταγή κι ανάγκη να είσαι ιδιοκτησία του Κ που στο έχει βγάλει η επιλογή είναι μονόδρομος. Όσο κι αν το πολεμάς