Η αμείλικτη ανάγκη του να μην μπορείς αλλιώς

Καλό.
Θα διαβάσουμε την συνέχεια

 

Υπέροχο νήμα και θα χαρώ να δω και τη συνέχεια..

Μιλώντας προσωπικά (να βάλω και εγώ μια μικρή πινελιά) είναι η υπεροχή, του να νιώθεις τόσο άνετα και περήφανα με το δημιούργημα που είσαι η ίδια και εκεί που έχεις φτάσει, να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι ένας άνθρωπος βλέπει σε εσένα κάτι ακόμα πιο εύπλαστα υπέροχο και μια εξέλιξη σου που δεν μπορούσες να δεις, που ο τρόπος του και το είναι του είναι τόσο ελκυστικά που δεν θες να μην θες και δεν μπορείς να μην μπορείς.

 

Τέλεια η παράδοση που περιγράφεις
Απόλυτη αισθησιακή και σχεδόν τέχνη....
Είσαι ερεθιστικά γλαφυρή .....

Αδρή αλλά πολύ λεπτεπίλεπτη πινελιά...... Θέλω να την απολαυσω

 

Αν είσαι συνειδητοποιημένος και ειλικρινής με τον εαυτό σου πως έχεις την ανάγκη να είσαι ιδιοκτησία κάποιας Κ και τελικά σε κάποια φάση της ζωής σου την βρεις ,τότε δεν υπάρχει γυρισμός ,είναι πάνω από εσένα …

 

Δεν ξέρω γιατί. Αυτό είναι το πιο ειλικρινές που μπορώ να πω. Αν με ρωτήσεις «γιατί αυτόν;» ή «γιατί έτσι;», δεν έχω έτοιμη απάντηση. Δεν ξέρω καν αν είμαι γκέι με τον τρόπο που το εννοεί ο κόσμος. Δεν με απασχολούν οι ταμπέλες ή οι ορισμοί της επιθυμίας. Αυτό που νιώθω είναι κάτι πιο αρχέγονο, πιο σωματικό. Είναι η ανάγκη να αφήσω κάτω το τιμόνι της ζωής μου και να το δώσω σε έναν άλλον άνδρα.
Δεν ψάχνω για όρια, γιατί δεν ξέρω ούτε τα δικά μου. Δεν ψάχνω για κανόνες γραμμένους σε βιβλία. Ψάχνω απλώς το βλέμμα του, τη στιγμή που θα καταλάβει ότι η ύπαρξή μου είναι στη διάθεσή του. Υπάρχει μια περίεργη ανακούφιση στη σκέψη ότι μπορώ να γίνω το εργαλείο κάποιου, η σκιά του, ο άνθρωπος που θα φροντίζει για τη δική του άνεση, χωρίς εγώ να περιμένω τίποτα ως αντάλλαγμα, πέρα από την αποδοχή αυτής της προσφοράς.
Είναι μια ανάγκη να υπηρετήσω. Όχι από αδυναμία, αλλά από μια παράξενη δύναμη που με σπρώχνει να προσφέρω τον εαυτό μου ως κτήμα. Να είμαι εκεί, στα πόδια του, όχι γιατί με ανάγκασε κανείς, αλλά γιατί εκεί νιώθω ότι όλα επιτέλους βγάζουν νόημα. Όλος ο θόρυβος του κόσμου, οι ευθύνες, το «πρέπει» της καθημερινότητας, όλα σβήνουν όταν σκέφτομαι πως η μόνη μου δουλειά είναι να είμαι δικός του.
Κι ας μην ξέρω πού βγάζει αυτός ο δρόμος. Κι ας μην ξέρω τι θα μου ζητήσει. Αυτή η αβεβαιότητα δεν με φοβίζει· με ηρεμεί. Γιατί μέσα στην άγνοια του «γιατί», υπάρχει η απόλυτη σιγουριά του «θέλω». Θέλω απλώς να ανήκω εκεί Αυτή η ηρεμία πηγάζει από την απόφαση πως, ό,τι κι αν έρθει από Εκείνον, είναι ευπρόσδεκτο επειδή έρχεται από Εκείνον. Η αβεβαιότητα μετατρέπεται σε μια συνεχή κατάσταση ετοιμότηταςΓίνεσαι ένας δέκτης που περιμένει σήμα. Τον παρατηρείς. Μαθαίνεις τις συνήθειές του, τις ανάγκες του πριν καν τις εκφέρει. Η υποταγή σου ξεκινά από τη φροντίδα, από τις μικρές κινήσεις που του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, χωρίς εκείνος να καταλαβαίνει το «γιατί». Υπάρχει μια γλυκιά αγωνία στο να κουβαλάς αυτό το μυστικό. Ξέρεις ότι είσαι δικός του, ενώ εκείνος ίσως σε βλέπει απλώς ως έναν φίλο, έναν συνεργάτη, έναν άνθρωπο δίπλα του. Αυτή η ασυμμετρία στη γνώση δημιουργεί μια εσωτερική ένταση που σε κρατά σε εγρήγορση.
Η μεγαλύτερη ανασφάλεια δεν είναι η αυστηρότητά του, αλλά η αδιαφορία του. Φοβάμαι πως αν δεν μου ζητήσει τίποτα, αν δεν με χρησιμοποιήσει, τότε η ανάγκη μου θα μείνει μετέωρη, σαν ένα δώρο που κανείς δεν θέλει να ξετυλίξει. Φοβάμαι μήπως η δική μου διάθεση να προσφέρω τα πάντα φανεί στον Άλλον ως βάρος ή ως κάτι ξένο που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί.
Φοβάμαι τις στιγμές που αναγκάζομαι να αποφασίσω εγώ για τον εαυτό μου. Κάθε φορά που με ρωτάει «τι θέλεις;», νιώθω μια μικρή ήττα. Η ανασφάλειά μου είναι μήπως δεν καταφέρει ποτέ να πάρει τα ηνία τόσο σφιχτά, ώστε να μην χρειάζεται να υπάρχω εγώ ως μονάδα. Φοβάμαι μήπως μείνει η «ελευθερία» μου πάνω μου σαν ένα ρούχο που με στενεύει και δεν μπορώ να το βγάλω μόνος μου.
Όταν λέω ότι δεν θέλω όρια, δεν το λέω από άγνοια κινδύνου, αλλά από μια βαθιά δίψα για το απόλυτο.
Φοβάμαι πως αν βάλω ένα όριο, αν πω «μέχρι εδώ», θα σπάσει η μαγεία της παράδοσης. Θέλω να νιώθω ότι δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας, γιατί μόνο έτσι η πτώση μου είναι αληθινή.Το μοναδικό μου όριο είναι να μην έχω όρια, κι αυτό μεταφέρει όλη την ευθύνη σε Εκείνον. Φοβάμαι μήπως αυτό τον τρομάξει. Μήπως η δική μου απουσία ορίων τον κάνει να οπισθοχωρήσει, ενώ εγώ αυτό που ζητάω είναι να προχωρήσει εκείνος για μένα, μέσα μου, πάνω μου.
Με τρομάζει μερικές φορές το πόσο λίγο με νοιάζει το «γιατί». Φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή ο κόσμος γύρω μου με αναγκάσει να λογικέψω αυτό που νιώθω. Μήπως μου πουν ότι «πρέπει να προσέχεις τον εαυτό σου», ενώ εγώ το μόνο που θέλω είναι να με προσέχει —ή να με αναλώνει— Εκείνος. Η ανασφάλειά μου είναι μήπως η λογική κλέψει την ορμή μου.

Είναι ένας δρόμος που τον περπατάω ψηλαφιστά. Δεν φοβάμαι τον πόνο, δεν φοβάμαι την κούραση της υπηρεσίας. Φοβάμαι μόνο τη στιγμή που θα κοιτάξω τα χέρια μου και θα δω ότι είναι ακόμα ελεύθερα, ενώ εγώ λαχταρώ να είναι δεσμευμένα στην υπηρεσία του.

Φοβάσαι μήπως το εγώ σου είναι πολύ «δυνατό» και δεν σε αφήνει να χαθείς εντελώς.
Λαχταράς να φτάσεις σε εκείνο το σημείο όπου δεν θα είσαι πια ο «άνδρας που υπηρετεί», αλλά η ίδια η «υπηρεσία».
Προσφέρεις στον Άλλον κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι κρατούν με νύχια και με δόντια: την αυτονομία σου. Και το κάνεις χωρίς να ξέρεις το «γιατί», μόνο και μόνο επειδή η ανάγκη σου είναι αμείλικτη.
Ο εξευτελισμός είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να απογυμνωθείς. Στην καθημερινότητα, όλοι φοράμε μια πανοπλία για να φαινόμαστε σοβαροί, ικανοί, ισότιμοι. Όταν όμως δέχεσαι να εξευτελιστείς από τα χέρια του, πετάς αυτή την πανοπλία. Δεν χρειάζεται πια να είσαι «κάποιος». Στην κατάσταση του εξευτελισμού, είσαι το τίποτα. Και σε αυτό το «τίποτα» υπάρχει μια τρομακτική αλλά λυτρωτική ησυχία. Δεν έχεις πια τίποτα να υπερασπιστείς. Όταν ταπεινώνεσαι, δηλώνεις έμπρακτα ότι η αξία σου πηγάζει αποκλειστικά από Εκείνον. Δεν έχεις δική σου αξία, παρά μόνο αυτή που σου δίνει η δική του χρήση.
Είναι παράδοξο, αλλά ο εξευτελισμός απαιτεί την απόλυτη εμπιστοσύνη. Για να αφεθείς να γίνεις «σκουπίδι» στα πόδια του, πρέπει να νιώθεις ότι η δική του κυριαρχία είναι το μόνο πράγμα που σε κρατάει στην ύπαρξη. Είναι μια ιερή διαδικασία όπου η δική του απαξίωση είναι η δική σου δικαίωση.
Είναι η στιγμή που το «εγώ» σου διαλύεται μέσα στην πράξη της υποτίμησης, και αυτό που απομένει είναι η καθαρή ανάγκη να υπηρετείς, χωρίς να έχεις πια τη δυνατότητα να σηκώσεις το κεφάλι – όχι γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί δεν θέλεις πια να είσαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό που σε κατάντησε Εκείνος.

 

Σε ένιωσα  

 

Μια ακόμα εκδήλωση αυτής της αμείλικτης ανάγκης είναι το φαινόμενο όπου το υ προσπαθεί να "κρατήσει τη θέση" μόνo του.

Έχει γραφτεί μια εξαιρετική φράση, νομίζω από τον @Master Electro-pain "ωσεί παρών, εσαεί απών", η οποία περιγράφει - κατ' εμέ - μια κατάσταση που μπορεί να φέρει πάρα πολύ μεγάλη ματαίωση και αστάθεια (νοητικά και συναισθηματικά) στο υ.

Οι λόγοι που οδηγούν ένα υ στο να προσπαθήσει "να κρατήσει τη θέση μόνo του' μπορεί να ποικίλλουν σημαντικά:
Από το ότι ξεκίνησε ένας σχετισμος με όλους τους οιωνούς και τις προοπτικές και εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων δεν προχώρησε με την ίδια "ενέργεια" ή "ορμή" αλλά - σε μια προσδοκία ή ελπίδα ή ψευδαίσθηση ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες και επαναφορά στην αρχική συνθήκη - προσπαθεί να τη συντηρήσει.

Ότι ξεκίνησε με (ευχο)λογια που φυσικά δεν μπορούν να εκπληρωθούν αλλά ήταν πολύ ωραία η εικόνα που δημιούργησαν που "can't take one's eyes off".

Ή και ότι δεν χτίστηκε ποτέ η θέση από τον άλλο ωστόσο - για πολλούς λόγους που μπορεί και να συμπυκνώνονται στο αμείλικτο της ανάγκης - κάποια/ος επιμένει να χορεύει αυτό το τάνγκο ως ζεϊμπέκικο, δηλαδή σόλο.

Και φυσικά υπάρχουν πολλά να προστεθούν στη λίστα.

 

Κάτι που λειτουργεί πάρα πολύ λυτρωτικά - στη δική μου εμπειρία τουλάχιστον - σε ένα υ είναι το να του αφαιρεθεί το δικαίωμα στην αποδέσμευση.
Ναι, γνωρίζω το πόσο αμφιλεγόμενο είναι αυτό ακόμη και μεταξύ Α/ανθρώπων που έχουν βιώσει το Κ/υ.
Ωστόσο, εμμένω στη λυτρωτική επίδραση της αφαίρεσης αυτού του δικαιώματος.

Προηγούμενες εμπειρίες, μπαγκαζια, φόβοι, αντιστάσεις και πολλά άλλα που ίσως με το πέρας των ετών "λειαίνουν" πάρα πολύ αλλά δεν ξέρω αν εξαφανίζονται και συναντούν ή πηγάζουν (σε κάθε περίπτωση αναμειγνύονται) την αμείλικτη αυτή ανάγκη, μπορούν να δημιουργήσουν μια διαρκή ένταση στο υ. Μια τεταμένη και διαρκή στάση αναμονής "δίπλα στην πόρτα της εξόδου", ένα back against the wall, μια ανάγκη το χέρι να κρατάει πάντα το πόμολο της εξώπορτας.

Το ξέρω, το δοκίμασα, δεν ωφελεί... θα δανειζόμουν το στίχο, αν ρωτούσε κάποιος την εμπειρία ή άποψη μου επ' αυτού.

Το "δεν έχεις δικαίωμα να φύγεις", όμως, ακόμα και αν φέρει προσωρινά μια κορύφωση της έντασης, της αμφιθυμιας ή της σύγκρουσης εντός του υ, θα λειτουργήσει λυτρωτικά.

Ή αν λειτουργήσει τελικά αντίθετα, και αυτό γνώση είναι  

 

Και το αντίθετο από αυτό, γιατί τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την ανάγκη σου από τη θέση placebo.
Όταν η αμείλικτη ανάγκη σου σε κάνει αμείλικτη στην όποια έκπτωσή της.

 

Συμφωνώ και επαυξάνω.Θα ήθελα πολύ να μου έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να φύγω από μια τέτοια σχέση.Η απολυτότητα μιας τέτοιας απόφασης θα ήταν κάτι το απίστευτα λυτρωτικό για εμένα.

 

Αν δεν κάνω λάθος .. η παράδοση δικαιώματος απόδέσμευσης είναι ανάγκη γα τα s , ίσως και για κάποια υ με μια κάποια διαφοροποίηση.