Η αμείλικτη ανάγκη του να μην μπορείς αλλιώς

χαχαχα τα θέλει ο απαυτός τους τα πεταλάκια.. δεν υπάρχει σωτηρία!

 

Σωστά

 

Πάνω σε αυτό θα αναφέρω και μια άλλη οπτική.. όσο λυτρωτικό μπορεί να είναι το μη δικαίωμα αποδέσμευσης,που πράγματι είναι.. υπάρχει και η οπτική του ζω ένα μαρτύριο. Ο Κ να μην θέλει να δώσει για δικούς του λόγους αποδέσμευση και ταυτόχρονα να μην έχει καμία διάθεση να ασχοληθεί με το υ.

 

Πολύ ωραίο, δεν το είχα δει..Σας ευχαριστώ.

 

(Ε)ντροπίες του συστήματος ή αλλιώς οχιεμειςκατιφιλεςμας...

 

Με το disclaimer ότι - όπως ξέρεις - δεν θεωρώ τόσο σαφή τα όρια σ και υ, θα πω ότι δεν τίθεται καν θέμα παράδοσης νομίζω αλλά αφαίρεσης. Μην πω και αρπαγής και αρχίσουμε πάλι τα δικαιωματιστικα βεγγαλικά...

 

Χαχαχα αγαπημένη με τα όσα έχουμε δει πια, θα συμφωνήσεις και εσύ, οι άχαροι δικαιωματο- κήρυκες τελικά έχουν έναν λόγο που υπάρχουν στην αχανής ζούγκλα του κινκ.
(Φτύνουμε κόρφο και πάμε στα δικά μας)

Κάποτε, θα σήκωνε ωραία συζήτηση το σχόλιο σου, από έμπειρα μέλη με βιώματα και γνώσεις. Θα αρκεστείς στο στραβάδι την φίλη σου για τώρα και ας ελπίσουμε ότι θα έρθει κάτι καλύτερο.

Θυμάμαι βάρεσα ταβάνια όταν στις αρχές της πορείας μου, ζητήθηκε η παράδοση δικαιώματος της αποδέσμευσης μου για καθορισμένα τακτά χρονικά διαστήματα.

Ένας εργένης άνθρωπος, ό,τι είδους σχέση και να κάνει, ό,τι και να νιώσει, πάντα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του την εξώπορτα. Ούτε στα πιο καυλωμένα μας ερωτόλογα δεν παίζουν αυτές οι υποσχέσεις. Όπως καταλαβαίνεις, το "δεν φεύγεις νοματεργουατ από τότε μέχρι τότε και από τότε μέχρι τότε" με το καλημέρα σας.. οκ.. νόμιζα ότι θα εκραγεί το κεφάλι μου – παλλόμουνα και καρακαταπαλλόμουνα στα μηνίγγια μου.

Να πω όχι δεν μπορούσα. Όσο εξωφρενικό και αν μου φαινόταν στο μυαλό μου, η Αδρεναλίνη και η Καύλα είχανε σπάσει τον πήχη και είχαν εκτοξευθεί. Ακόμα πιο εξωφρενικό μέχρι τρέλας για μένα που το σώμα μου είχε ήδη πει το ναι!
Να πω ναι ελαφρά τη καρδία και δε γαμιέται μωρέ όποτε θέλω φεύγω, μου έκανε (και είναι) καραγκιοζιλίκι, πολύ κακή αρχή – για τον εαυτό μου πρωτίστως.
Η μόνη επιλογή που είχα ήταν να βρω μέσα μου ένα συνειδητοποιημένο υπεύθυνο ναι που να μετράει στον κάθε λόγο και στην κάθε πράξη μου. Με τα απειροελάχιστα όπλα που έχει ένα νιούμπι για να "καταλάβω" το εξωφρενικό και να παραδώσω. Δεν θα μακρυγορήσω στο πως και τι για να μην σεντονιάσω, πάντως κουτσά στραβά, το βρήκα.

Την αρπαγή την ακούω και το σέβομαι σαν προσωπικό βίωμα. Αμείλικτα αναγκαία η ζεστή υγρή σπηλιά γενικότερα – δετοσυζητω!  

Στο δικό μου – περίπου- βίωμα ήταν παράδοση. Eκτίμησα που δεν πήγε να το αρπάξει και μου έδωσε τον χώρο και τον χρόνο να δω τα ζόρικα μεγέθη αυτής της δέσμευσης – που σε σύγκριση με αυτό που συζητάμε αντιλαμβάνομαι ότι είναι τίποτα – αλλά σκέφτομαι ότι και σαν ίχνος / γεύσης η παράδοση αυτού του δικαιώματος ακόμα και για ένα δευτερόλεπτο, τι απαιτήσεις έχει για να σταθεί μέσα μας.

Στα πέριξ είναι από τα πιο συνηθισμένα αεριτζίδικα ερωτόλογα. Ακόμα και έτσι όμως βγάζει μια ανάγκη φαντασίωσης των ανθρώπων σε αυτό το ακραία απόλυτο Μ/μοίρασμα.

Ήταν μια στιγμής αποκάλυψης για μένα όταν έμαθα ότι το όποιο "δεν μπορώ αλλιώς" είναι μια προσωπική ανάγκη που προϋπάρχει (σιωπηλά) μέσα μας και μας κατευθύνει.. να σπάμε τα εξωφρενικά.

 

Ναι υπάρχει και το μαρτύριο... Αλλά και το μαρτύριο, πληροφορία είναι.
Και πάλι, όμως, νομίζω ότι μας γυρνά ίσως σε αυτό:

 

Σαν φαύλος κύκλος που καταλήγει στο ίδιο: να μην μπορείς αλλιώς

 

Ναι, υπάρχει.

Εγώ δεν μπορώ να το αντιληφθώ, με την έννοια του ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορείς να πεις "ρε δε μας χέζεις κι εσύ και ο γρύλλος σου";

And yet, γνωρίζω περιπτώσεις υποτακτικών που δεν αποδεσμεύτηκαν μόνα τους, περίμεναν υπομονετικά την αποδέσμευση.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, λένε στο χωριό, και όσο και αν δε συμμερίζομαι αυτού του είδους την υπομονή, δεν μπορώ να μην τη σεβαστώ.

 

Υποστήριζα εντόνως παλαιότερα την αποποίηση του δικαίωματος της αποδέσμευσης. Μάλιστα, είχα αποποιηθεί το δικαίωμα, ωστόσο ζήτησα αποδέσμευση για συγκεκριμένους λόγους. Αυτό με έκανε να αποπροσανατολιστώ για χρόνια μετά διότι θεώρησα ότι δεν τίμησα το λόγο μου.
Δεν ξέρω εάν η αποποίηση είναι τελικά ένα μαξιλαράκι ασφαλείας ή υποταγή στο απόλυτο. Πιθανά, εάν μου ζητηθεί, να το έκανα πάλι με μεγάλη χαρά διότι ενδόμυχα ακόμη το υποστηρίζω όμως η απορία παραμένει.
Υπάρχουν κάποιες φορές που απλά δεν μπορείς να φύγεις όχι γιατί δεν βλέπεις ή δεν καταλαβαίνεις πράγματα αλλά να μη μπορείς να είσαι μακρυά. Μπορεί να βλέπεις ότι δεν έχεις να πας κάπου αλλού, μπορεί να βλέπεις και να νιώθεις ότι δεν είναι αμοιβαία κάποια πράγματα. Απλά να μη θες, να μην μπορείς να κάνεις διαφορετικά, να είναι μονόδρομος.
Εάν αξίζει ή όχι μόνο ο χρόνος ζυγίζει τα αποτελέσματα και δίνει αυτό που είναι να δώσει. Όπως και να έχει, το να δώσει το s την υποταγή του είναι απόφαση ζωής.