Π/ποιος επιλέγει;

Με μαντηλάκια δεν φεύγει τέτοιος πόνος.. καμιά τεκίλα παίζει?
Ειχα σκοπό να το κόψω μα βλέπεις..δε μ αφήνουν τα βάσανα!

 

Και τεκίλα και τσίπουρο.

 

Έχεις την Έγκριση μου να με Σκλαβωσεις!

 

αποδοχή θέσης έναντι συγκεκριμένου ατόμου, άρα έγκριση.

 

τον παρακαλάς αφού τον έχεις εγκρίνει.

 

Στο Vetting το υ εγκρινει.

Νομιίζω ότι όλο το μπέρδεμα της συζήτησης είναι χρονικό. πότε το υ εγκρίνει και πότε συναινεί.[/QUOTE]

 

Το αίτημα προηγείται ΠΑΝΤΑ της έγκρισης.

Άρα δεν μπορεί να γίνει αυτό που λες.

Το ανάποδο όμως μπορεί να γίνει δηλαδή πρώτα ως slave υποβάλλεις το αίτημα σου και ύστερα περιμένεις την έγκριση.

Iagos

 

Εγκρίνει για ποιον; Για τον εαυτό μας ΔΕΝ εγκρίνουμε, συναινούμε. Η έγκριση αφορά αποφάσεις που αφορούν κάποιον κάτω από τη δική μας ιεραρχία, όχι τον εαυτό μας.

 

Αυτό δεν μπορεί να ισχύσει σε αλληλεπιδράσεις Κυριαρχίας-υποταγής.
Μόνο ένας φετιχιστής της υποταγής εγκρίνει ποιος-α θα ήταν ιδανικός-η να παίξει μαζί του το παιχνίδι ρόλων, όπου το επιλεχθέν άτομο θα κάνει τον-την κυρίαρχο-η του φετιχιστή της υποταγής.
Αφού υπάρχουν και πορνεία με καταλόγους απ’ όπου οι φετιχιστές της υποταγής διαλέγουν ποια επαγγελματίας θα τον «κυριαρχήσει».
Είναι εξαιρετικά σύνηθες να πληρώνουν οι φετιχιστές της υποταγής για «κυριαρχικές» υπηρεσίες.
Αυτό που γράψατε ακούγεται σαν «την παρακαλάς αφού την έχεις εγκρίνει και θα την πληρώσεις»
Κάτι σαν το «με τον παρά μου πηδώ και την κυρά μου» (Ενίοτε κυριολεκτικά).

 

@Arioch @Iagos τονίζω λίγο πάλι το χρονικά, έχω την εντύπωση ότι συμφωνούμε παρά διαφωνούμε αλλά μιλάμε για διαφορετικές φάσεις.
Κατά τη διάρκεια του vetting, εγκρίνουμε ο ένας τον άλλον. Είναι η μοναδική στιγμή που η κρίση μας είναι ισότιμη, καθώς οφείλουμε να αξιολογήσουμε αν η Κυριαρχία που προσφέρεται και η Υποταγή που αναζητείται ευθυγραμμίζονται. Εγκρίνουμε το πλαίσιο, τους κανόνες και το ποιόν του ανθρώπου στον οποίο σκοπεύουμε να παραδοθούμε. Χωρίς αυτή την αρχική έγκριση, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Αναγνωρίζουμε ότι το vetting είναι μια διαδικασία επιλογής. Εκεί, η έγκρισή μας είναι το "πράσινο φως" για να ξεκινήσει η δυναμική. Κατανοούμε όμως, ότι μόλις κλείσει αυτή η περίοδος και εισέλθουμε στην καθαρή σχέση D/s, η "έγκριση" δίνει τη θέση της στη συναίνεση.
Κατά το vetting εγκρίνουμε για να επιλέξουμε· κατά την υποταγή συναινούμε για να υπηρετήσουμε.

 

Η αλήθεια είναι πως δεν προηγείται πάντα αίτημα της υ, ειδικά την πρώτη φορά.
Είναι σύνηθες να "προκύπτει" η επικυριαρχία, να βρίσκεσαι ξαφνικά υποταγμένη και να σου αρέσει κιόλας και να τι έλειπε τελικά και δεν κούμπωνες με άλλου είδους σχέσεις.

Δεκτικότητα, ανταπόκριση, συναίνεση και αποδοχή θέσης από τη δική μου πρώτη εμπειρία και από καταθέσεις άλλων υ.
Εγκριση με την κοινή έννοια της λέξης δεν μπορώ να δω σε κανένα χρονικό σημείο.

 

Ακριβώς.
Η ανάληψη κατόπιν αιτήματος, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, μοιάζει σαν εξυπηρέτηση στο υ. Ο «κ» γίνεται εργαλείο στην επιθυμία του υ, δεν ορίζει την δική Του (επιθυμία).

Νομίζω πως ένας Κ δεν περιμένει καμία «έγκριση», κανένα αίτημα ανάληψης και καμία έκφραση επιθυμίας από το υ μέλος.
Ένας Κ κατισχύει χωρίς να ρωτήσει, μόνο και μόνο γιατί αυτό θέλει ο Ίδιος και γιατί το μπορεί.

Η υποταγή αποσπάται με κατίσχυση , και ο μόνος που δεν ερωτάται για αυτό είναι το υ μέλος.
Λοιπές επιλογές από το υ πέραν της υποταγής ( και όχι μόνο της υπακοής), είναι θαρρώ παρερμηνείες στο όνομα μιας βούλησης, που εμείς τα υποτακτικά μέλη, θέλουμε να πιστεύουμε πως διατηρούμε τόσο πριν, όσο και μετά την κατίσχυση.

Και κούνια που μας κούναγε θα πω εγώ..