Π/ποιος επιλέγει;

Γνωρίζω περίπτωση στο χώρο από αξιόλογο Κυρίαρχο όπου slave αιτήθηκε να το αναλάβει και Εκείνος επειδή δεν είχε χρόνο να διαθέσει, το έδωσε σε άλλον Κυρίαρχο να το αναλάβει. Αυτό έγινε χωρίς κατίσχυση...

Γνωρίζω περίπτωση Κ/υ με κατίσχυση.

Γνωρίζω επίσης περίπτωση ανάληψης κατόπιν αιτήματος.

Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το ορθό;

Γιατί Εμένα και οι τρεις περιπτώσεις Μου φαίνονται μια χαρά...

Με εκτίμηση

Iagos

✌️ by Iagos posted 29 March 2025 at 15:59

 

Αν μου επιτρέπεται η παρέμβαση, γενικά ορθό είναι ο,τι δουλεύει για τα Δ/δύο μέρη ενός συσχετισμού.
Σε κάθε περίπτωση όμως

Και αυτό γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο τρόπο που διασφαλίζεται πραγματικά η συναίνεση. Με την αναγνώριση Ισχύος τα Δ/δυο μέρη παύουν να είναι ίσα. Οπότε η διασφάλιση είναι αναγκαία.
Οπότε με αυτό...

... νομίζω ότι θα διαφωνήσω αγαπημένη. Μιλάμε για BDSM context όχι για μια κοινώς νοούμενη ερωτική σχέση.

 

Το αίτημα ενός s για ανάληψη δε σημαίνει ότι θα γίνει απαραίτητα δεκτό από τον Κ. Νομίζω ότι η φράση "μοιάζει σαν εξυπηρέτηση στο υ'' είναι άτοπη εδώ.

 

Δεν είναι αίτημα είναι παράκληση.
(Η παράκληση είναι ουσιαστικό που σημαίνει την ευγενική, ικετευτική κλήση για βοήθεια, χάρη ή εξυπηρέτηση).

 

Ελεύθερες οι παρεμβάσεις...  

Έγραψα ότι

και αυτό γιατί Έχω διακρίνει την κατίσχυση ανεξάρτητα του τρόπου.

Επιτρέψτε Μου εδώ να σταθώ στην κατίσχυση για την οποία γίνεται λόγος και σε αυτή τη συζήτηση και σε πολλές άλλες συζητήσεις κατά καιρούς στο φόρουμ, καθώς και στην διάκριση που πολλές φορές διαβάζω μεταξύ υποταγής και υπακοής.

Η κατίσχυση περιγράφει την απόλυτη, ολοκληρωτική επικράτηση.

Μόνο σε αυτή την περίπτωση, της ολοκληρωτικής επικράτησης δηλαδή, Ε/έχουμε Total Power Exchange.

Σε όποια άλλη περίπτωση μπορεί μεν να Ε/έχουμε επικράτηση άλλα όχι Ολική.

Η πλειονότητα των slaves που Έχω διαβάσει (αποφεύγω πλέον τον όρο υποτακτικά γιατί σχετίζεται με τον αναθεωρητισμό που πολύ έχει ταλαιπωρήσει το φόρουμ. Ξεκίνησε με συζητήσεις τύπου "τα όρια μου" και άλλα μπλα μπλα όποια και αν είναι αυτά, και κατέληξε ή καταντήσε σε αξιώματα όπως εγώ επιλέγω και άλλα φαιδρά) αναγνωρίζει την κατίσχυση ως την συντριπτική επικράτηση... εκεί που το slave δεν μπορεί πλέον να προβάλει καμία αντίσταση.

Είναι η επιβολή της βούλησης του Ισχυρού πάνω στην πραγματικότητα του αδυνάτου.

Όταν η ισχύς κατισχύει επί της βούλησης του άλλου, επέρχεται η παύση της κριτικής σκέψης.

Η κατίσχυση πνίγει τη δυνατότητα του slave να εγκρίνει ή να απορρίψει.

Αυτό όμως δεν αποτελεί ολοκληρωτική κατίσχυση.

Είναι μεν κατίσχυση αλλά στα πλαίσια ενός ηδονικού, τελετουργικού, περιβάλλοντος.

Η ολοκληρωτική κατίσχυση επέρχεται όταν βγει το slave από το trans της τελετουργίας και ακολουθήσει το Δίκαιο του Ισχυρού σε όλες της εκφάνσεις της ζωής του.

Το Δίκαιο του Ισχυρού υφίσταται όταν ένας κανόνας κατισχύει ενός άλλου, δηλαδή τον ακυρώνει ή τον θέτει στο περιθώριο.

Χωρίς αυτή την συνθήκη τα slaves μπερδεύονται.

Και αυτό γιατί ενώ τους κόβονται τα γόνατα εντός της τελετουργίας, εκτός αυτής δεν τους είναι ξεκάθαρη η Κυριαρχία στην καθημερινή πρακτική ζωή.

Υπάρχει μια θολούρα..

Και αυτό μπερδεύει.

Αυτή η θολούρα είναι που προκαλεί σύγχυση στα slaves, γιατί τα αναγκάζει να επιστρέψουν απότομα στο ρόλο του κριτή, δηλαδή πρέπει να εγκρίνουν ή να αποφασίσουν μόνα τους.

@margarita_nikolayevna Αν κάπου δεν Είμαι κατανοητός, με χαρά να διευκρινίσω...

Και Έρχομαι στην υποταγή και την υπακοή.

Στη δομή των σχέσεων εξουσίας, η υπακοή λειτουργεί ως το υποσύνολο της υποταγής.

Δεν μπορείς να είσαι υποταγμένος χωρίς να υπακούς, αλλά μπορείς κάλλιστα να υπακούς χωρίς να είσαι υποταγμένος.

Στο TPE υπάρχει μια ιεραρχική σχέση των δύο εννοιών.

Φανταστείτε δύο κύκλους ομόκεντρους.

Ο εξωτερικός κύκλος είναι η υποταγή, δηλαδή η συνολική αποδοχή της θέσης σου κάτω από τον άλλον και ο εσωτερικός κύκλος είναι η υπακοή, δηλαδή η εκτέλεση των συγκεκριμένων εντολών που απορρέουν από αυτή τη θέση.

Η υπακοή στην ουσία της είναι η επιβεβαίωση της δυναμικής στην πράξη ενώ η υποταγή είναι η κατάσταση που κάνει την υπακοή να μην μοιάζει με αγγαρεία, αλλά με "φυσική" (πάντα εντός εισαγωγικών για να αποφευχθεί ο Κοινωνικός Δαρβινισμός   που τόσο έχει ταλαιπωρήσει το φόρουμ) συνέπεια.

Αν κάποιος υπακούει αλλά γκρινιάζει εσωτερικά τότε έχουμε υπακοή χωρίς υποταγή. Είναι η περίπτωση του υπαλλήλου που κάνει αυτό που του λέει το αφεντικό του μόνο και μόνο για να μην χάσει τη δουλειά του.

Εκεί βλέπω τη διαφορά και πουθενά αλλού.

Σημαντική παρατήρηση...

Επιτρέψτε Μου μία συνεισφορά στη σκέψη σας.

Η μεγαλύτερη προδοσία της συναίνεσης σε ένα TPE πλαίσιο δεν είναι η υπερβολική Ισχύς, αλλά η απουσία της, δηλαδή η αδυναμία του Ισχυρού να κατισχύσει ολοκληρωτικά.

Αν ο Ισχυρός δεν κατισχύει παντού, η αρχική συναίνεση του slave μένει ανεκπλήρωτη.

Όταν η κατίσχυση περιορίζεται στην τελετουργία, ο Κυρίαρχος ουσιαστικά εγκαταλείπει το slave στην καθημερινότητα.

Αυτή η εγκατάλειψη αναγκάζει το slave να επιστρέψει στο βάρος της έγκρισης και της λήψης αποφάσεων.

Συνεπώς, η έλλειψη ολοκληρωτικής κατίσχυσης βιώνεται ως αθέτηση υπόσχεσης.

Με εκτίμηση

Iagos

Micalef by Iagos posted 16 July 2025 at 10:01

 

Ο Κ επιλέγει το υ ακολουθεί.
Το υ εξελίσσεται σύμφωνα με τα θέλω του Κ.

 

Η χρήση της λέξης

προσδίδει στη δυναμική έναν χαρακτήρα υπερβατικό και συναισθηματικό, κάτι που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την υλική δομή της Κ/υ ασυμμετρίας...

Επειδή σας αρέσουν τα λεξικά θέλω να τονίσω ότι όταν κάποιος Κυρίαρχος επιμένει στην

, μετατοπίζει το κέντρο βάρους από την Ισχύ στο Συναίσθημα.

Στα δικά Μου μάτια και αυτιά, η χρήση της λέξης

με την έννοια της

υπονοεί ότι το slave είναι ελλειμματικό και αναζητά σωτηρία.

Αυτό ρομαντικοποιεί την υποταγή, μετατρέποντάς την σε μια σχεδόν θρησκευτική εμπειρία.

Το Δίκαιο όμως του Ισχυρού δεν είναι

, είναι Δομή...

Αν η ανάληψη της κυριαρχίας είναι

, τότε ο Κυρίαρχος μετατρέπεται σε πάροχο υπηρεσιών

Σωστά;
Σωστά...

Κατανοώ ότι η

κάνει την κατανόηση της υποταγής πιο εύπεπτη...

Ακούγεται όμορφα... αλλά πάντα πίσω από το τυράκι, βρίσκεται η φάκα...

Σωστά;
Σωστά...

Iagos

Micalef... by Iagos posted 24 August 2025 at 09:38