Πως καταλαβαινεις οτι μια γυναικα ειναι αφεντρα?

Φυσικά, ναι με βρίσκεις σύμφωνη.
Αυτό είναι που δεν κατάλαβαν πιο πάνω οι άλλοι, είναι φυσικά σημαντική η υποταγή και η κυριαρχία και δεν τα συνχαιω με τον έρωτα αυτά.
Απλα όταν δεν υπάρχει ο έρωτας στην σχέση.. ή όταν οπως εδώ στο σαιτ κατεβάζουμε την ύπαρξη του ως ασήμαντη σε μια σχέση bdsm, (κάτι που γίνεται οκ; Δεν υπάρχουν πάντα ερωτευμένοι σε σχέση). Και όταν υπονοούν ότι ένας ερωτευμένος Α είναι αδύναμος..
αυτό όχι.
Είναι η κινητήριος δύναμη.
Το πετρέλαιο κίνησης.
Πάει και χωρίς πετρέλαιο η μηχανή, αλλά δεν είναι Φεράρι.
Να ανάγουμε τους ερωτευμένους Α στην θέση που τους αξίζει. Πρώτους. Οχι τελευταίους και αδύναμους όπως θέλουν να περάσουν εδώ τα αρσενικά που βαριούνται τους έρωτες και δεν θέλουν πολλά πολλά.
Θέλει δύναμη να κυριαρχήσεις στον έρωτα σου. Απίστευτη δύναμη.
Και αυτό αξίζει κατά έμε τον δικό του σεβασμό.

 

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όλοι εδώ αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του έρωτα. Όλοι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο, φαντάζομαι. Αυτό που λέμε όμως είναι ότι ο έρωτας φεύγει εν ριπή οφθαλμού. Ότι η δομή είναι σταθερή. Όταν υπάρχουν γερά θεμέλια, δε διαλύεται εύκολα ένας συσχετισμός. Να σας πω ένα δικό μου βίωμα, που με συντάραξε. Όταν συνειδητοποίησα ότι τη θέση μου ως σκλάβα την αντιμετώπισα ως ρόλο μια περίοδο κι όχι ως θέση οι συνέπειες ήταν τόσο εκκωφαντικές μέσα μου που αναδιαμόρφωσα ό,τι πίστευα έως εκείνη τη στιγμή και ο μόνος λόγος που το άντεξα ήταν η δομή κι όχι το συναίσθημα.

 

Τι τα θες..τρύπιες βάρκες!

 

Αν κάποια ερωτεύεται τον Κυρίαρχο που την κατέχει, τον υπηρετεί καλύτερα. Αν κάποια υποτάσσεται σε κάποιον, γιατί είναι ερωτευμένη μαζί του, είναι δυστυχισμένη γιατί αναγκάζεται να κάνει πράγματα που δεν σχετίζονται, ούτε μπορεί να εκπορεύονται από τον έρωτα.
Ο Κυρίαρχος που ερωτεύεται την υποτακτική του κάνει παραχωρήσεις από έρωτα, με αποτέλεσμα να χάνει η σχέση Κυριαρχίας - υποταγής αυτό που την προσδιορίζει σαν τέτοια.
Ο Κυρίαρχος δεν είναι γκόμενος.

 

Με συμπάθεια θα σου πω ότι μπορείς να ξεχωρίσεις ένα κυριαρχικό άτομο στον χώρο, αλλά δεν μπορείς να ξέρεις καν αν σχετίζεται με βδσμ, πόσο μάλλον ποια κατηγορία Ελέγχου την/τον εκφράζει.

Δεν είναι μόνο δύσκολο, όπως αναφέρεις, είναι ανέφικτο.

Αναφέρθηκα σε κατηγορίες εστιάζοντας στον προσδιορισμό Αφέντρα

Η συνήθης θεωρία του γενικά και αόριστα, ότι κάθε κυριαρχική γυναίκα είναι Αφέντρα και κάθε υποτακτικός άντρας σκλάβος , δεν έχει σχέση με βδσμ για μένα, απλά σφετερίζεται τις ταμπέλες για τη μόστρα.

Αν έχεις κάποιο άλλο επιχείρημα πέρα από τον λιθοβολισμό και το ενοχικό, πολύ ευχαρίστως να συζητήσουμε με ενδιαφέρον τον διαχωρισμό Αφέντης - Αφέντρα.

Τα ενοχικά και οι λιθοβολισμοί δεν κάνουν διακρίσεις σε στάτους και φύλα. Οπότε για μένα τουλάχιστον δεν υπάρχει λόγος διαχωρισμού.

Είναι στον άνθρωπο το πως το εισπράτει και πως το διαχειρίζεται.

Τώρα αυτό, όπως είναι διατυπωμένο, σαν υ με προβληματίζει στο που βρίσκεται ο Έλεγχος τελικά?
Αν το συναίσθημα είναι η κινητήριος δύναμη τότε το συναίσθημα δεν είναι αυτό που ελέγχει και κυριαρχεί?

 

Όχι απαραίτητα αγαπητέ, εχω δει περιπτώσεις που το ερωτοχτυπημένο υ δεν μπορούσε να ακολουθήσει λόγω έρωτα όπως και περιπτώσεις Κ/υ εκτός συναισθηματισμών και παρορμητισμών που λειτουργούν θαυμάσια.

 

Ξέρω ότι είπα ότι θα διαφωνήσω… δεν βρίσκω να είμαι αντίθετη σε τίποτε από ότι είπες όμως.
Ο Ελενχος δεν πρέπει ποτέ να αλλάξει ασχέτως των συναισθημάτων του Α ή του σ .
Είναι πράγματι πιο δύσκολο.

Το να είσαι ερωτευμένη και να τιμωρείς σκληρά, όσο αν δεν ήσουν ερωτευμένη και ισως και σκληρότερα, με τον φόβο ότι θα χάσεις τον έρωτα της ζωής σου σε κάθε κίνηση και δεν θα ξανά χαμογελάσεις ποτέ.
Αυτό θέλει αρχιδια.

Το κάνεις όμως. Πρέπει να σμιλευτεί ο σ σου. Σωστά και βαθιά, το χάραγμα να μείνει. Δεν έχει λιγοψυχίες εδώ.
Την ξεπατώνεις την καρδιά σου και την τρως.

 

Και εγώ θεωρούσα σταθερά και απαρέγκλιτα ότι πρώτα έρχεται η υποταγή και μετά ο έρωτας - και είχα μερικά καλά επιχειρήματα για αυτό. Και τώρα ακόμα, όποτε διαβάζω τα σχετικά με αυτόν τον τρόπο ζωής κάτι ζεστό κυλάει μέσα μου και νιώθω ότι βρίσκομαι σπίτι μου.

Μπορώ να σκεφτώ κάποια πράγματα για τον έρωτα που έρχεται μετά από την υποταγή, κατά την άποψή του υ όμως διότι ο Κ μπορεί να κρίνει ότι η υποταγή του υ είναι προς το παρόν λειψή και στο M/s μετράει η κρίση του Κ και μόνον. Οπότε τι υπάρχει τότε; Ένα χαοτικό υ και ένας Κ που σταδιακά χάνει την ατελείωτη πραγματικά υπομονή Του.

Μπορώ να σκεφτώ επίσης κάποια πράγματα για την υποταγή και την Κυριαρχία που είναι ανακατεμένες με σημαντικές ποσότητες θυμού και από τις δύο πλευρές και με άλλα σκοτεινά συναισθήματα, όπως αηδία π.χ. και άλλα πολλά. Δεν είναι ο έρωτας το μόνο συναίσθημα που υπάρχει.

Μπορώ να φανταστώ την υποταγή που αναζητά τον έρωτα πλην ο έρωτας δεν έρχεται διότι το έτερο σκέλος, ο Κ δηλαδή, δεν διαθέτει τον παραμικρό ψυχικό κόσμο.
Οπότε τώρα τίθεται το ερώτημα τι θέλει η συγκεκριμένη υποτακτική, τον Κ με τον πλούσιο ψυχικό κόσμο, τις προσωπικές ανησυχίες, τους ηθικούς ενδοιασμούς ακόμη, που δεν έχει τον έρωτα στις προτεραιότητές Του αλλά την Κυριαρχία και την υποταγή ή τον Κ που ναι, είναι εντάξει με τον έρωτα αλλά είναι και αδύνατο να τον ερωτευτεί διότι δεν υπάρχει κάτι για να ερωτευτεί;

Τέλος, θα έλεγα ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία τι προτεραιότητες βάζει το wannabe υ και αν βάζει τον έρωτα ή την υποταγή μπροστά διότι μεταξύ του τι θέλει το υ και της υλοποίησης οποιασδήποτε κατάστασης μεσολαβεί η μετασχηματίζουσα κατισχυτική επιρροή του Κ. Είναι οι απόψεις και οι τροπισμοί του Κ που κάνουν τη συσχέτιση να υπάρχει και να λειτουργεί και το wannabe υ που θέλει να βιώσει την κατίσχυση και τη συσχέτιση με αυτόν τον Κ επηρεάζεται και για τον λόγο αυτό θέλει, όσο μπορεί και όσο καταλαβαίνει, αυτό που θέλει και ο Κ.

Οπότε σε αυτό όπως και σε όλα τα υπόλοιπα γίνεται αυτό που έχει επιλέξει ο Κ. Δεν είναι ο έρωτας έξω από το πεδίο παρέμβασης του Κ. Ο Κ κάνει τον έρωτα και την υποταγή του υ να λειτουργούν με τους συγκεκριμένους τρόπους που επιλέγει, για τους λόγους Του, εφόσον το υ έχει συναινέσει και δείχνει ότι θέλει* να αντεπεξέλθει σε αυτά που ζητά ο Κ, με τη σειρά και στην ποσότητα που τα ζητά.

* Γράφω μόνον "θέλει" διότι το "μπορεί" του υ επίσης επηρεάζεται από τη μετασχηματίζουσα, κατισχυτική επιρροή του Κ. Ενώ στο "θέλει" μπαίνουν θέματα Εγώ του υ στα οποία η παρέμβαση του Κ μπορεί να πάρει πολύ χρόνο μέχρι να φανεί αποτέλεσμα και ως τότε το υ βάζει βέβαια κατά μέρος το Εγώ του αλλά επειδή θέλει το ίδιο να το κάνει αυτό και κυρίως για τη δική του απόλαυση.

 

Ήταν ενδιαφέρον η ανάγνωση γιατί βλέπω η σκοπιά να διαφέρει λόγο διαφορετικού στάτους.

Η συζήτηση είναι για σχέση με υποταγή και κυριαρχία (εδώ μέσα στο bdsm φόρουμ αυτό ψιλό υπονοείται άλλωστε) και γίνεται και με έρωτα και χωρίς.

Αλλωστε αν δεν ερωτευτείς ακόμη χρειάζεσαι την κυριαρχία και την υποταγή.

Η εξουσία, η υπερίσχυση, η κατίσχυση γίνεται με τον ίδιο τρόπο σε ερωτευμένους και μη.

Κι εγώ αυτό τόνισα όπως εσυ ότι αν υπάρχει ελειψη συναισθήματος από τον Α η σχέση δεν είναι όπως όταν υπάρχει.

Το ίδιο και από τον σ.

Θέλει λίγο προσοχη με τους ερωτευμένους σ να σιγουρευτούμε ότι είναι στην σωστή σχέση για τους σωστούς λόγους.

 

Αντιλαμβάνομαι την σημασία που έχει ο έρωτας για σας, σαφώς έκαστος σχετίζεται κατά πως το αντιλαμβάνεται. Και δεν μας πέφτει λόγος στην τελική.

Αλλά διαβάζοντας σας, ανάρτηση μετά την ανάρτηση σας (και είναι και πολλές τελευταία) , θα σας πω ότι η προσωπική μου αίσθηση είναι… ότι ακροβατείτε μεταξύ ενός υβριδίου Άρλεκιν με κινκ στοιχεία και, μιας κυριαρχίας στην οποία το πρωτεύον είναι ο έρωτας και όχι η Δομή.

Και ,αν και σας έχει επισημανθεί κατ επανάληψη και από διαφορετικά μέλη η διαφορά μεταξύ των δύο, εσείς επανέρχεστε με….έρωτα για άλλη μια φορά. Όπως κάθε φορά. Σε κάθε σας ανάρτηση.

Βιωματικά θα σας πω επίσης, πως ούσα υ δεν έφυγα στην πιο σκληρή τιμωρία. Ακόμα και αν αυτή ήταν ιδιαίτερα σκληρή.
Και σαν σκληρό δεν θυμάμαι το μαστίγιο, ούτε τα σημάδια που άφησε στο δέρμα.
Έφυγα όταν ένιωσα να καταρρέει η Δομή όμως, έφυγα όταν αισθάνθηκα ακυβέρνητη, μετέωρη και χωρίς έλεγχο. Όχι χωρίς έρωτα…
Αυτό σαν κατάθεση..ίσως θα μπορούσε να σας πει κάτι.

Με κάθε καλή διάθεση να αντιληφθώ την διαφορετική σας προσέγγιση..

 

Δεν ξέρω γιατί μιλάμε για την δομή. Δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία για την ανάγκη για ύπαρξη της. Που ακριβώς έγραψα ότι είναι ή το ένα ή το άλλο; Είπα ή καλύτερη σχέση έχει και τα δύο.

Οχι μόνο δομή.

Ειπες ότι διάβασες τα γραπτά μου. Το λέω ξεκάθαρα.

Και κανένας σκλάβος μου δεν έφυγε ποτέ. Ουτε στην πιο σκληρή τιμωρία. Και υπήρξαν πολύ σκληρές. Το μυαλό σκέφτεται όλες τις πιθανότητες όμως. Το ρίσκο.