ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ...

Είχα αρχίσει ήδη να χάνω την αίσθηση του χρόνου... Αλήθεια, πόση ώρα ήμουν έτσι; Ήταν λεπτά; Ώρες; Ή μήπως μέρες; Θεέ μου, κόντευα να τρελαθώ! Ή μήπως ήδη είχα αρχίσει να τρελαίνομαι... Τι με περίμενε άραγε; Πόσο ακόμα θα άντεχα έτσι, πεσμένος στα γόνατα, με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και τα μάτια μου σκεπασμένα με εκείνο το υπέροχο μαύρο μεταξωτό Της φουλάρι που πλημμύριζε το μυαλό μου με το μαγικό Της άρωμα;

Και τότε μέσα στην απόκοσμη σιωπή που κάλυπτε τα πάντα, ακούστηκαν βήματα, τα βήματά Της. Ο υπέροχος εκείνος ήχος των τακουνιών της πάνω στο ξύλινο πάτωμα... Αργά... Βασανιστικά... Γεμάτα σιγουριά κι αυτοπεποίθηση...
Ω Θεέ μου, τι με περίμενε άραγε, αναρωτήθηκα τρέμοντας στην κυριολεξία...

Ο ήχος των βημάτων της όλο και δυνάμωνε. Πάντα αργά, πάντα σταθερά. Την ένιωθα, πλησίαζε... Το άρωμα Της πλημμύρισε τον χώρο, ήταν πια το οξυγόνο που μου έδινε ζωή.
Έφτασε πια πίσω μου... Σταμάτησε για κάποια δευτερόλεπτα που όμως εμένα μου φάνηκαν ώρες... Άρχισε να βαδίζει ξανά, κυκλικά γύρω μου πια, μικραίνοντας κάθε φορά τον κύκλο που με περιέβαλε. Είχα χάσει τον λογαριασμό πόσες φορές είχε βαδίσει γύρω μου. Δίχως να βγάζει λέξη. Σαν μια λέαινα που βασανίζει το υποψήφιο θύμα Της πριν το κατασπαράξει...

Ξαφνικά τα βήματά Της σταμάτησαν μπροστά μου. Ο χρόνος πάγωσε. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Έτρεμα. Πολύ φοβάμαι πως μου έφυγαν κάποια από τα ούρα μου. Έπαψα να υπάρχω. Εξαϋλώθηκα. Έγινα ένα με την ανάσα Της...

Τότε ήταν που ένιωσα την γόβα της να πιέζει το σκυμμένο κεφάλι μου στο πάτωμα. Τα χείλη μου άγγιξαν την άκρη της άλλης γόβας Της. Την φίλησα. Όλα είχαν αρχίσει...

Αφιερωμένο στην Βασίλισσα Konstantina Lionaki, την Κυρία που με εμπνέει με την υπέροχη αύρα Της...

 

Ωραίο κείμενο

 

Σ' ευχαριστώ πολύ!
Καλή σου μέρα!

 

Έχεις ωραίο γραπτό λόγο

 

Σ' ευχαριστώ! Βγαίνει αυθόρμητα, απ' την ψυχή μου..

 

Τα έχεις ζήσει αυτά που περιγράφει?

 

Όχι ακριβώς έτσι, κάτι παραπλήσιο. Δεν υπήρχε η μαγεία που θα ήθελα

 

Πάλι καλά να λες