Γιατί είμαστε έτσι;

Έχουμε συμφωνήσει ότι έτσι γεννιόμαστε. Έρχεται όμως κατά καιρούς από βαθιά μέσα μας η -θα την χαρακτηρίσω- κραυγή:

"Γιατί είμαι έτσι;"

Γιατί σε εμένα -και κατ επέκταση σε κάθε έναν εδώ μέσα-, λοιπόν; Γιατί να πρέπει να σχετιστώ με αυτό τον τρόπο για να νιώσω την πληρότητα;

Αισθάνομαι παράξενα, όταν σαν εξωτερικός παρατηρητής κάνω εικόνα του εαυτού μου στις καταστάσεις που έχω ανάγκη να βρίσκομαι. Νιώθω λύπηση για αυτό το κορίτσι, που πρέπει να υπάρχει βασανισμένη, υποταγμένη, παραδομένη, για να είναι ευτυχισμένη. Και ταυτόχρονα νιώθω απορία: γιατί ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη αυτό για να απολαύσει; Γιατί να μην μου αρκεί ένα απλό σεξ, μια βόλτα στο σινεμά, να έχω μια καριέρα ή/και οικογένεια; Γιατί να πρέπει να βάλω σ' αυτή τη διαδικασία το ταίρι μου ή να ματώσω για να βρω Κ ή υ;
Γιατί να μην είμαι σαν τους άλλους;

Σίγουρα έχετε αναρωτηθεί κι εσείς.
Γιατί να είμαστε έτσι;

 

Καλημέρα αν μου επιτρέπεις να σου πω καποιες σκέψεις. Εχω αναρωτηθεί και εγώ πολλές φορές για αυτό. Γιατί με αναστάτωνουν κάποιες εικόνες;;. Μια κοπέλα που έχει μισό βγάλει το παπούτσι της και παίζει ενώ φαίνεται η καμαρα της . Μια κοπέλα που έχει γονατίσει μπροστά μου και περιμένει μια εντολή τρέμοντας. Εγω να είμαι στα γόνατα και να περιμένω. Εικόνες εικόνες..
Η φωνή μιας Κ. στο τηλέφωνο που σε ταράζει χωρίς να την έχεις δει ποτέ. Κρυβοντας ενα απειλητικό χαμόγελο. Το λατρεύω. Εχω καιρό πολυ να κανω σεξ και δε με νοιάζει. Στα αρχιδια μου.. Το βαριέμαι και εχω κάνει και όλους τους συνδυασμούς. Ενώ το άλλο. Αχ το άλλο!!! Αυτό που σε αποδιοργανωνει και σε αποδόμει. Που σου γαμαει το μυαλο και την ψυχή εως τον πυρηνα
.Που μοιάζει κάθε φορά ενα ταξίδι σαν το star trek . Οι παλιοί το θυμούνται::
"to explore strange new worlds ,to boldly go where no man has gone before ""
Με λενε ανώμαλο;; χεστηκα!
Το γουστάρω;; Ναι.
Υπάρχει συναίνεση, αγάπη, ασφάλεια;; Ναι .
Θα το ζήσω.
Τέλος.
Έπαψα να απολογούμαι για τις επιλογές μου εδω και πολλά χρόνια.
Η ζωή είναι μικρή για να έχεις αμφιβολίες.
Εχω χάσει πολλούς φίλους.
Φίλους που θα ήθελα έστω και για μια φορά να τους μιλήσω στο τηλέφωνο.
Να πω ενα γαμημενο ανέκδοτο.
Να γελάσουμε ρε γμτ για μια φορά ακόμα .
Μου λειπουν που να πάρει.
Μου λείπουν πολυ.
Να χαίρεσαι που είμαστε ανώμαλοι και τρελαμένοι . Αγάπα τον εαυτό σου .
Αγαπα τον με πάθος και ζηστο που να πάρει η οργή ΖΗΣΤΟ

 

Ακροβατώ μεταξύ του "αν μπορούσα να επιλέξω, δεν θα ήμουν έτσι" και του "αυτός είναι ο καλύτερος,ο πιο πλήρης τρόπος να αγαπώ και να αγαπιέμαι".

Ο πόνος με κάνει να νιώθω ζωντανή.

 

Αγαπητή μου,αν μου επιτρέπεις, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Σημασία, νομίζω, έχει να είσαι αληθινή με τον εαυτό σου , γαμησε τις συμβάσεις οδηγούν σε υποκρισία. Να είσαι ειλικρινής με αυτό που νοιώθεις μην φοβάσαι τις λέξεις. Βίωσε το συναίσθημα. Η λογική κλειδώνει τις αναστολές. Σέβομαι τον εαυτό μου και τους άλλους δεν κανω κακό σε κανένα. Η ελευθερία είναι θεραπευτική αλλα θέλει τσαμπουκά. Μην ακροβατείς δεν δίνεις λογο σε κανένα. Κανέ τα και τα 2 ή κανένα. Αγαπα τις επιλογές σου Αγαπα τον εαυτό σου Αγαπα τον κόσμο. Μείνε ταπεινή. Μείνει ελεύθερη.

 

@Jinger Ποια είναι η πραγματική σας ανάγκη; Η υποταγή ή η αλγολαγνεία; Το ένα δεν προϋποθέτει απαραίτητα το άλλο.

 

Η υποταγή. Ο πόνος έρχεται δευτερεύων.

 

Ευχαριστώ για τη διευκρίνση.

 

@Jinger

Χαμογελάω από τη στιγμή που αρχίσατε να γράφετε στο φόρουμ. Γιατί σε σας, βλέπω τον εαυτό μου σχεδόν 10 χρόνια πριν.
Με όλες του τις απορίες, τις ενοχές, την ακόρεστη διάθεση να τα μάθω όλα εν μια νυκτί αν γινόταν, με όλες τις παρανοήσεις και τις αγκυλώσεις που μου είχε φορτώσει η ζωή και η κοινωνία.
Σε μια εποχή που, το μόνο που ήξερα για το bdsm, ήταν πως είναι κάτι τσόντες με μαστίγια
Για δε Κυριαρχία, υποταγή, ασύμετρες σχέσεις… δεν είχα καν, την εξ ακοής ιδέα.

Σήμερα, αν σας έλεγα ένα μόνο, είναι αυτό:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ.
Στον παρόν φόρουμ θα βρείτε πάμπολλα παλιά νήματα, πληθώρα συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων.
Με πολλλλλλλή υπομονή και πολλλλλύ διάβασμα, θα βρείτε πολλές απαντήσεις σε πλείστα νήματα εδώ μέσα, κυρίως αρκετά παλιότερα αλλά βέβαια και πρόσφατα. Και θα έχετε με τον καιρό μια καλή βάση σε θεωρητικό επίπεδο.

Ωστόσο….τόνοι θεωρίας δεν συγκρίνονται με το βίωμα θα σας πω επίσης…

Και αυτό που από καρδιάς ειλικρινά σας εύχομαι, είναι να ζήσετε την υποταγή που αναζητάτε.
Να ζήσετε το τράβηγμα του χαλιού κάτω απ τα πόδια σας.
Τον κύβο που ερρίφθη ερήμην σας.
Να νιώσετε την Ισχύ που δεν μπορείτε να της αντισταθείτε. Όσο κι αν το θέλετε.
Να νιώσετε αυτή την αδιανόητα βαρυτική Έλξη που σας τραβάει πάρα τις όποιες «λογικές» διεργασίες εντός σας.
Να ζήσετε το γονάτισμα όχι επειδή σας δόθηκε σαν εντολή, αλλά γιατί τα πόδια σας γονάτισαν από μόνα τους. Και γιατί το μυαλό σας γονάτισε πριν απ αυτά. Σε Εκείνον.
Να νιώσετε την καθολική ευτυχία στο βλέμμα Του όταν σας κοιτάει περήφανος… και τη διάλυση στο είναι σας όταν σας κοιτάει απογοητευμένος.
Να ζήσετε τον πόνο που λαχταράτε ή φοβάστε.. και να τον απολαύσετε επειδή είναι από τα χέρια Του.
Να νιώσετε την επιθυμία Του ως δική σας επιθυμία και την οπτική Του ως δική σας οπτική.
Να νιώσετε την ηδονή στην ευχαρίστηση Του.
Να νιώσετε ολοκληρωτικά δική Του και να μην σας απασχολεί στο παραμικρό το ότι δεν ανήκετε στον εαυτό σας πλέον.

Σας εύχομαι ειλικρινά να ζήσετε, να ανακαλύψετε, να βιώσετε, να γνωρίσετε όμορφα και πρωτόγνωρα, να τσακιστείτε στα βράχια, να ξανασηκωθείτε, να βάλετε πανιά για μακρύτερους προορισμούς, να αφήσετε τα μάτια σας απ τις ακτές, τα βολετά και τα σίγουρα, να χαθείτε στους ωκεανούς της ανακάλυψης ξανά και ξανά και ξανά.

Και τέλος σας εύχομαι…. με όσα όμορφα, ζόρικα, άσχημα, ανατρεπτικά, υπέροχα ή δύσκολα και αν ζήσετε, μετά από χρόνια να μην αναρωτιέστε γιατί είστε αυτή που είστε. Ή δεν είστε πια. Ή δεν ήσασταν ποτέ.
Αλλά να χαμογελάτε για ό,τι είστε και ό,τι ζήσατε, ξέροντας πως ήταν η δική σας μοναδική ζωή αυτή….Και τη ζήσατε…

 

Με κάλυψε απόλυτα η " συναδελφισσα" την ευχαριστώ.

 

Για όλα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

 

Οι άλλοι, οι "φυσιολογικοί" , δεν ξέρουμε τι φαντασιωνονται και τι κάνουν στο κρεβάτι τους. "Φυσιολογικούς" τους βλέπουμε εμείς απ' έξω.

Πάντως νομίζω πως στην αρχή που συνειδητοποιείς τι γεμίζει την ψυχή σου και τι βάζει φωτιά στο κορμί σου , είναι όντως πιθανό να νιώσεις ενοχές για αυτό που είσαι.
Όμως με την πάροδο του χρόνου και την αποδοχή εαυτού, δεν σε προβληματίζουν πια τέτοιες σκέψεις.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα υπό την εξουσία κάποιου Κ, εντελώς ανυποψίαστη, ενώ πέθαινα από καύλα και έλιωνα σαν κεράκι σε κάθε προσταγή του/βλέμμα/άγγιγμα , ταυτόχρονα σκεφτόμουν "μα πώς έχω γίνει έτσι χαλάκι, δεν είναι σωστό, δεν πρέπει, θα με βαρεθεί" κτλ κτλ κοινωνικά στερεότυπα που μεγαλώσαμε.
Τελικά μια χαρά έκανα και ακολούθησα την επιθυμία μου έναντι της κοινής λογικής.

 

Η συνειδητοποίηση ειναι λυτρωτικη και απελευθερωτική.
Καμμια ενοχη, ειναι τοσο ανοητο σαν να απολογεισαι για το χρώμα των ματιων σου.
Είμαστε αυτο που είμαστε.
Ζηστο
Αν δεν το κανεις ο εαυτος σου θα σου ζητησει τα ρεστα ... Με τοκο.

Η κολαση στα ματια των αλλων ειναι ο δικος σου παράδεισος.

Ζησε τους λατρεμένους εφιάλτες σου, μονο εκει θα βρεις πλήρωση.

Αυτο που περισσοτερο ποθεις είναι η κονιορτοποιηση του εγω σου και ο ανείπωτος, ανυποφορος πονος.