Αμπελοσκιοσοφιστείες

Στον ανοιξιάτικο καιρό του Απρίλη

 

'Θα πρέπει να καταλάβεις, αγαπητή Τερέζα, ότι τα πράγματα δεν έχουν άλλη αξία πέρα από εκείνη που τους δίνει η φαντασία μας.''
Μαρκήσιος Ντε Σαντ
Γάλλος συγγραφέας (1740-1814)

 

Ακούει άραγε η Τερέζα;
 

 

Κάτι ακούει κι αυτή η καημένη  

 

Δεν εξαφανίστηκαν οι σκιές μου όταν τις κυνήγησα. Μονάχα μίκρυναν. Τότε έπαψα να θέλω να σκοτώσω τους δαίμονές μου. Τους αναγνώρισα, τους ονομάτισα έναν προς έναν. Τους άφησα να μου μιλήσουν και τους άκουσα. Κι έτσι, τα άγρια θηρία που βρυχούνταν μέσα μου άρχισαν, σιγά σιγά, να σωπαίνουν.
Δεν ψηλώνει ο άνθρωπος όταν ανεβαίνει στις κορφές. Ψηλώνει όταν τολμά να κατέβει στην άβυσσο της ψυχής του χωρίς να δειλιάσει. Εκεί, στον πιο βαθύ και απέραντο πυθμένα, περιμένει ο αληθινός του εαυτός, γυμνός από δικαιολογίες, μάσκες και ψεύτικες βεβαιότητες.
Οι πληγές μου δεν έγιναν αδυναμία. Έγιναν οι ρίζες μου. Κάθε ουλή μου θύμιζε πως, όσες φορές κι αν έπεσα, υπήρχε πάντα μέσα μου η δύναμη και η επιθυμία να σηκωθώ. Κι όσο τις αποδεχόμουν, τόσο μεταμορφώνονταν. Ο πόνος υποχωρούσε και στη θέση του ανάβλυζαν η κατανόηση και η συμπόνια για κάθε άνθρωπο που συνάντησα και κουβαλούσε τον δικό του σταυρό. Γιατί όλοι είμαστε ταξιδιώτες του ίδιου δρόμου· άλλος περπατά ακόμη μέσα στο σκοτάδι κι άλλος έχει ήδη αντικρίσει την αυγή.
Ο θυμός έδωσε χώρο στην κατανόηση. Η αλαζονεία παραχώρησε τη θέση της στην ταπεινότητα. Έγινα πιο ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου. Έμαθα να σωπαίνω πριν κρίνω και να συγχωρώ πριν καταδικάσω.
Όχι... Δε νίκησα όλους τους δαίμονες. Παραμένουν σκιές που μου θυμίζουν από πού πέρασα. Η διαφορά είναι πως δεν κρατούν πια το τιμόνι. Δεν αποφασίζουν εκείνοι. Τώρα περπατούν δίπλα μου, χωρίς να με οδηγούν, γιατί ξέρω πως είναι κι αυτοί κομμάτι μου.
Όταν επιστρέφουν, δεν τους διώχνω. Τους καλωσορίζω σαν παλιούς συνοδοιπόρους που μου θυμίζουν πόσο δρόμο έχω διανύσει. Δεν τους φοβάμαι πια.
Κι αν με ρωτήσεις τι βρήκα στο τέλος αυτής της διαδρομής, δε θα σου μιλήσω για θριάμβους. Θα σου μιλήσω για τη γαλήνη. Για εκείνη τη σπάνια, αθόρυβη γαλήνη που γεννιέται όταν σταματάς να πολεμάς τον εαυτό σου και αρχίζεις να τον αγκαλιάζεις. Όταν καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να νικήσεις τους δαίμονές σου, αλλά να πάψεις να είσαι ξένος μέσα στην ίδια σου την ψυχή.
Ίσως, τελικά, ο πιο γενναίος άνθρωπος να μην είναι εκείνος που δε φοβήθηκε ποτέ, αλλά εκείνος που περπάτησε μέσα στον φόβο, βούτηξε στην άβυσσό του, κράτησε την καρδιά του ανοιχτή και βγήκε από το σκοτάδι όχι αλώβητος, αλλά αληθινός.
skia

1657 by skia posted 1 July 2026 at 20:10