Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Έχω την αίσθηση ότι ο "μεταμορφισμός" στον Γκράμσι αφορά κυρίως τρόπους με τους οποίους η κυρίαρχη τάξη αφομοιώνει ιδεοπολιτικές δυνάμεις (διορθώστε με εάν κάνω λάθος, παρακαλώ). Δεν είμαι επίσης πολύ βέβαιη ότι η είσοδος του BDSM στην mainstream κουλτούρα οδηγεί αναγκαστικά σε αλλοίωση του πυρήνα του.

 

Η επισήμανση για τον «μεταμορφισμό» (trasformismo) του Γκράμσι έχει βάση: περιγράφει πράγματι τη στρατηγική αφομοίωσης ιδεολογικών δυνάμεων από την κυρίαρχη τάξη για τη σταθεροποίηση του status quo. Ωστόσο, η αναλογία παραμένει λειτουργική: η μαζική αγορά λειτουργεί ως ο σύγχρονος μηχανισμός αυτής της αφομοίωσης. Όταν το mainstream ενσωματώνει ένα στοιχείο που είναι δομικά αιρετικό, δεν το αφήνει ανέπαφο· το αποστειρώνει για να το καταστήσει εμπορεύσιμο και ασφαλές. Η διάκριση είναι κρίσιμη: το BDSM ως "lifestyle" μπορεί να συνυπάρξει με το σύστημα, αλλά ο πυρήνας του παραμένει αναγκαστικά «εκτός», καθώς αρνείται την απλοποίηση που απαιτεί η αγορά για να επιβιώσει.

Με την άδεια Του

de7

 

Ευχαριστώ για την επεξήγηση.
Νομίζω ότι κατανοώ τον συλλογισμό σας και θεωρώ ότι έχετε δίκιο στο ότι η αγορά έχει την τάση να απορροφά και να εμπορευματοποιεί οτιδήποτε τίθεται προς κατανάλωση.
Η επιφύλαξή μου αφορά το επόμενο βήμα του συλλογισμού, δηλαδή ότι η εμπορευματοποίηση συνεπάγεται αναγκαστικά αλλοίωση του πυρήνα του BDSM. Εικάζω ότι μπορεί να αλλοιώσει την εικόνα που διαμορφώνει το ευρύ κοινό γι' αυτό, όχι όμως κατ' ανάγκην και τον τρόπο με τον οποίο το βιώνουν όσοι το ζουν ως ανάγκη ή ως υπαρξιακή εμπειρία.
Για παράδειγμα, οι 50 Αποχρώσεις του Γκρι, όταν βγήκαν στις οθόνες, δεν σημαίνει ότι άλλαξαν άρδην τις σχέσεις M/s ή D/s των ανθρώπων που τις βιώνουν σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του χώρου και με επίγνωση. Δημιούργησαν, όμως, μια συγκεκριμένη δημόσια εικόνα γι' αυτές.
Γι' αυτόν τον λόγο δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι η είσοδος ενός στοιχείου στη mainstream κουλτούρα οδηγεί κατ' ανάγκην σε αλλοίωση του ίδιου του φαινομένου. Ίσως να αλλοιώνει την πρόσληψή του από ένα μέρος της κοινωνίας, χωρίς όμως να αλλοιώνει την ουσία του.

 

Ευχαριστώ για την εξαιρετική απάντηση και για το παράδειγμα της παραλίας, που φωτίζει τα σημεία που διαφωνούμε καλύτερα.

Το παράδειγμα της Χιλιαδούς γοητευτικό και ακριβές, αλλά νομίζω πως χρησιμοποιεί μια αναλογία που δεν υπάρχει. Μπερδεύει ένα γεωγραφικό χώρο (η παραλία, το κλαμπ, το φόρουμ) που είναι ορισμένος και καταλαμβάνεται με το το εννοιολογικό σύστημα του BDSM. Συμφωνούμε και συμφωνήσαμε εξ’ αρχής νομίζω, πως οι φυσικοί χώροι χρειάζονται περιφρούρηση, αλλά το ότι μια παραλία καταλήφθηκε από ομπρέλες δε σημαίνει ότι η οντολογία του γυμνισμού καταστράφηκε. Η έννοια, η πράξη και ο κώδικας κάλλιστα μεταφέρονται αλλού, αναδιαμορφώνονται και εξελίσσονται.

Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω σχετικά με τον ορισμό του συστήματος και την ιστορία του. Αναφέρετε πως αν το Shibari δεν ενταχθεί στην Ανταλλαγή Ισχύος, αποτελεί απλώς ένα ‘’οντολογικά ακίνδυνο’’ αισθητηριακό παιχνίδι. Δηλαδή αυτό που καταλαβαίνω είναι πως ορίζετε a priori το BDSM αυστηρά ως Ανταλλαγή Ισχύος και άρα οποιαδήποτε πρακτική του ακρωνυμίου δεν εξυπηρετεί αυτόν τον ορισμό, απλώς βαφτίζεται ‘’μη-BDSM’’. Αυτό δεν είναι ιστορική ενοποίηση, είναι αποκλεισμός. Το BDSM συμπεριέλαβε το B&D ακριβώς γιατί αναγνώρισε την αξία της πράξης (ακόμα και της μόνο σωματικής/αισθητηριακής), χωρίς να απαιτεί υποχρεωτικά από όλους το ‘’φορτίο’’ της πλήρους εκχώρησης του Εγώ.

Όσο για τον Luhmann και τη’’λειτουργική κλειστότητα’’, εγώ το αντιλαμβάνομαι ανάποδα. Η λειτουργική κλειστότητα σημαίνει ότι το σύστημα δεν κινδυνεύει από τον βανίλα, ακριβώς επειδή το σύστημα μεταφράζει κάθε εξωτερικό θόρυβο μέσω του δικού του κώδικα. Αν το σύστημα κινδυνεύει με αυτοκαταστροφή απλώς και μόνο επειδή κάποιοι το προσεγγίζουν επιφανειακά, τότε μιλάμε για ένα σύστημα εξαιρετικά εύθραυστο, που εξαρτάται από τον έλεγχο των προθέσεων του άλλου και όχι από τη δική του δομή.

Σχετικά με τη Meadows, τον Εθνικό Δρυμό και τον κίνδυνο της ισοπέδωσης,κατανοώ απολύτως τον φόβο ότι ο βανιλοθόρυβος μπορεί να απορροφήσει το σύστημα. Θα ήθελα όμως να σας θυμίσω τον Prigogine και για να προλάβω μια πιθανή ένσταση ότι ο Prigogine ήταν φυσικός και δε μιλάει για κοινωνιολογία, θα υπενθυμίσω αφ’ ενός ότι οι αναλογίες μας ήδη κινούνται σε φυσικούς χώρους (παραλίες, δρυμοί), και αφ' ετέρου ότι η σύγχρονη κοινωνιολογία βασίζεται κυρίως στα dissipative συστήματα.

Όταν ένα σύστημα λοιπόν, όπως μια BDSM κοινότητα βρίσκεται μακριά από την ισορροπία και αρχίζει να βομβαρδίζεται από θόρυβο και ενέργεια από το περιβάλλον του δεν οδηγείται ντε και καλά στην καταστροφή ή την απορρόφηση. Αντίθετα, η αυξημένη αυτή τριβή το οδηγεί σε ένα ένα ορισμένο σημείο στο οποίο το σύστημα χρησιμοποιεί το εξωτερικό χάος για να αυτοργανωθεί σε ένα ανώτερο, πιο σύνθετο επίπεδο λειτουργίας.

Αν το σύστημα κλείσει ερμητικά τα σύνορά του για να αποφύγει την επαφή με τον θόρυβο πέφτει σε πλήρη στασιμότητα. Ένα οικοσύστημα που επιβιώνει μόνο επειδή έχει χτίσει τείχη για να απομονωθεί από τα εισβάλλοντα είδη, δεν είναι ανθεκτικό. Η ίδια η ιστορική δημιουργία του ακρωνυμίου BDSM ήταν ακριβώς μια τέτοια συστημική αναδιοργάνωση: απορρόφησε την ετερόκλητη πολυπλοκότητα και δημιούργησε κάτι μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο. Η διαφύλαξη του είναι απολύτως σεβαστή, αλλά η απάντηση δεν είναι η οχύρωση πίσω από δογματικά όρια.