Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Ετσά.

 

Όπερ

έδει

δείξαι

 

Η παρατήρησή σου είναι απόλυτα εύστοχη και θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει αφορμή για ένα ξεχωριστό, αυτόνομο νήμα συζήτησης.

Ωστόσο, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το παρόν νήμα ουδέποτε υιοθέτησε τέτοιες απόψεις.
Η συζήτηση εδώ δεν αφορά τη σύγκριση αξίας μεταξύ διαφορετικών τρόπων ζωής, ούτε στοχεύει στην υποτίμηση των vanilla ανθρώπων. Το νήμα εστιάζει αποκλειστικά στην ανάδειξη των δομικών και οντολογικών διαφορών. Η πρόθεση δεν ήταν ποτέ να κρίνουμε την προσωπική πορεία ή τα ρίσκα του καθενός στην καθημερινή ζωή, αλλά να εξετάσουμε την εσωτερική αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος ως ενός συστήματος με δικούς του, μη διαπραγματεύσιμους όρους δυνατότητας.

Άλλο απαξιωτική στάση –την οποία εύστοχα επισημαίνεις– και άλλο η αυστηρή οντολογική οριοθέτηση ενός φαινομένου που δεν μπορεί να αφομοιωθεί χωρίς να απολέσει την ίδια του την ταυτότητα.

Με την άδεια Του

de7

 

Αυτό που θίγω έπραξες με τα γραφόμενά σου, όπως αρκετά μέλη ανά καιρούς. Για αυτό, περισσότερη προσοχή εάν δεν έχεις αυτήν την πρόθεση.

 

Η σύγχυση ανάμεσα στην οντολογική οριοθέτηση και στην ηθική απαξίωση είναι παραπλανητική.
Η αυστηρή ανάλυση δομών δεν αποτελεί κρίση προσώπων ή τρόπων ζωής, αλλά θεμελιώδη προϋπόθεση για να παραμείνει ο διάλογος συνεπής στους όρους του. Οποιαδήποτε απόπειρα μετατόπισης του θεωρητικού πεδίου σε ζήτημα «προθέσεων» απομακρύνει την κουβέντα από την ουσία της.

Με την άδεια Του

de7

 

Απευθυνόμενη τόσο στον @Marqui όσο και σε όσα μέλη ακολουθούν την ίδια πρακτική: η προσέγγιση στη σκέψη του MasterJp απαιτεί έναν ελάχιστο βαθμό πνευματικής εντιμότητας. Αντί για την αποσπασματική κοπτοραπτική και την εργαλειοποίηση φράσεων, οφείλουμε να μελετούμε την ανάλυσή του και να ξεδιπλώνουμε με δικά Μ/μας λόγια το απόσταγμα της σκέψης του.

Ο MasterJp αποτελεί τον θεμελιώδη πυλώνα αυτού του φόρουμ. Η κατακερματισμένη χρήση των γραπτών του —ιδίως όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πλέον σε θέση να δώσει διευκρινίσεις ή να οριοθετήσει το πλαίσιο των λεγομένων του— συνιστά ευθεία προσβολή στη μνήμη και την πνευματική του παρακαταθήκη.

Η θεωρητική ανάλυση δεν προσφέρεται για τακτικισμούς ούτε για αποσπασματικές αντιπαραθέσεις εκ του ασφαλούς.

Με την άδεια Του

de7

 

Ενδεχομένως.

Θα μπορούσα να συμβάλω και εγώ στο συλλογισμό σας, με άλλες προσθήκες π.χ. να συνεισφέρω τι έχει πει ή - κατά το συνήθειο στο φόρουμ - τι θα μπορούσε να έχει πει ο Μαρκούζε επί του θέματος. Θα μπορούσα να πάρω την τοποθέτησή σας ως κυκλική αναφορά, δηλαδή ότι BDSM μπορεί να κάνει - δεν είναι κλειστός ο συλλογισμός - μόνον κάποιος που δεν είναι της παραπάνω λογικής και ότι το γεγονός ότι κάνει BDSM αρκεί για να τον καταστήσει "μη μικροαστό" στα μάτια του τουλάχιστον, αν και πιστεύω ότι τότε θα με επανέφερε στην τάξη ο Μαρκούζε. Θα μου έλεγε απλά ότι είναι αδύνατο να ασκήσω ουσιαστική κριτική σε ένα σύστημα εντός του οποίου γεννιέμαι, ζω και πεθαίνω. Ότι το σύστημα αυτό, το οποίο συμπεριλαμβάνει το BDSM, με κατισχύει ολικά και ότι όλοι είμαστε κατά Μαρκούζε μονοδιάστατοι άνθρωποι για τον λόγο αυτό, χωρίς να το έχουμε επιλέξει και χωρίς να μας έχει ρωτήσει κανένας. Θεωρώ επίσης ότι θα ήταν των αδυνάτων αδύνατο να πείσω τον Μαρκούζε ότι το BDSM είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μικροαστική ενασχόληση και μικρο-παραλλαγή.

Θα μπορούσα ακόμα να συνεισφέρω με Ουμπέρτο Έκο και το έργο του "Τα όρια της Ερμηνείας" ως πρόδρομο της post-critical theory που έχει να πει ορισμένα σημαντικά κατ' εμέ πράγματα για τη χρήση της κριτικής θεωρίας.

Πλην, για να δεχτώ την εισαγωγή της κριτικής θεωρίας στα δομικά του BDSM ,που συζητούμε στο φόρουμ, θεωρώ επιβεβλημένο αυτή να γίνει με peer reviewed άρθρο, κατά προτίμηση δημοσιευμένο σε γενικότερης αποδοχής journal. Ο λόγος είναι απλός, εδώ μιλάμε για BDSM και όχι για κριτική θεωρία, φεμινιστική θεωρία, queer θεωρία & άλλες θεωρίες ή μετά-κριτικές θεωρίες αντιτιθέμενες στις προαναφερθείσες. Ασφαλώς μπορούμε να συζητάμε την κριτική και κάθε άλλη θεωρία, σε επίπεδο λέσχης όμως, σε επίπεδο συζήτησης. Αν τη θέλουμε για εργαλείο ανάλυσης και για ερμηνευτική κοινής χρήσης χωρίς εναλλακτικές τότε το πράγμα αλλάζει, τότε χρειάζεται να είναι έγκυρο. Και ένας τρόπος να έχει κάποια εγκυρότητα είναι να έχει περάσει από peer review. Για μένα μια χαρά και έτσι. Χαίρομαι τις συζητήσεις. Αλλά δεν τις δέχομαι για εργαλεία ανάλυσης γενικής χρήσης, προσωπικής χρήσης ναι, είναι ok για μένα.

Από την αρχή του νήματος έχω αναρωτηθεί και σας ρωτώ τώρα, το SSC πώς το τοποθετείτε και πού το βάζετε; Είναι ένα μικροαστικό κάμωμα για σας; Έχετε διευκρινίσει κάτι ήδη σε αυτό το νήμα και μου διαφεύγει; Βλέπω τα εισαγωγικά σας στο "ασφαλές" αλλά θα ήθελα μια πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Χαρακτηριστικό της ανταλλαγής ισχύος στο M/s πρωτίστως είναι ότι περιλαμβάνει πράγματι την εγκατάλειψη του Εγώ από την πλευρά τ@ σκλάβ@ και ότι αυτή η εγκατάλειψη είναι σταθερή, εκτείνεται σε όλη τη ζωή τ@ σκλάβ@, διότι και οι vanilla εγκαταλείπουν το Εγώ στον έρωτα - αλλιώς δεν γίνεται - αλλά όχι μόνιμα και όχι μονοδιάστατα, γίνεται με επίγνωση και γενική συναίνεση και ασφαλώς, φέρει πάντα την αίσθηση ότι καταπατά ένα κοινωνικό κεκτημένο. Αυτό είναι όλο και όλο που κάνει το BDSM "σκοτεινό" συν μια απρόβλεπτη πτυχή που είναι μέρος της M/s σύμβασης ότι το Κυρίαρχο σκέλος είναι απόλυτα αυτόνομο και ελεύθερο να επιβάλλει οτιδήποτε θελήσει για όσο και όπως θελήσει. Ή να στερήσει, αντίστοιχα. Σε αυτή την περιγραφή εγώ αδυνατώ να δω δίπολο "μικροαστισμός" vs BDSM. Αν κάποιος, θέλει να το βλέπει έτσι και να το χαίρεται έτσι, δικαίωμά του. His vice is o.k. Αν μου άρεσε και εμένα θα το είχα και εγώ έτσι. Το BDSM θέμα δεν είναι ότι και καλά πρέπει όλοι να το βλέπουμε έτσι. Το BDSM θέμα είναι τι κάνουμε με όσους κάνουν BDSM κατά τρόπο αλλιώτικο από τον δικό μας. Ανέκαθεν ήταν αυτό το θέμα, όχι τώρα μόνο. Το καινούργιο είναι ότι τώρα προσπαθούν κάποιοι να υπονομεύσουν - όχι αποδομήσουν - αυτή τη βασική λογική. Με πολύ αδύναμα επιχειρήματα ή και διόλου επιχειρήματα όσον αφορά το BDSM σκέλος και κάποιες ad nauseam τυποποιημένες προσεγγίσεις της κριτικής θεωρίας.

Παραλείψατε να διακρίνετε ότι ο @Marqui κάνει χρήση δικού του διαλόγου με τον MasterJp και ότι είναι εδώ ως ο ένας από τους δύο συνομιλητές για να λύσει οποιαδήποτε απορία. Οπότε η παρέμβασή σας ως προς @Marqui είναι άκυρη για αυτόν τον πραγματικό λόγο.

Για τη γενικότερη τοποθέτηση σας ως προς τα λεγόμενα του MasterJp πιστεύω ότι ο καθένας έχει την άποψή του για το πώς ο ίδιος θα τα χειρίζεται και από αυτά που βλέπω κρίνω ότι τα μέλη έχουν και δείχνουν μεγάλο σεβασμό στις παρακαταθήκες του. Και αρκετή εμπιστοσύνη στη σκέψη τους και στις βάσεις τους ώστε να σταθούν και μόνα τους και να πουν αυτό που βλέπουν, αυτό με το οποίο συμφωνούν, αυτό με το οποίο δε συμφωνούν και αυτό με το οποίο αντιτίθενται τόσο ριζικά ώστε να μην έχει νόημα η συζήτηση παρά μόνο στην προφανή ανάγκη.

 

Η θεωρητική ενασχόληση με τις δομές της Ανταλλαγής Ισχύος εντός συλλογικών πλαισίων αναστοχασμού οπως το παρόν φόρουμ, προσκρούει, σχεδόν με νομοτελειακή προβλεψιμότητα, σε μια σειρά από αμυντικά ανακλαστικά. Καθώς ο λόγος ανυψώνεται από το επίπεδο της περιγραφής στο πεδίο της οντολογικής και κριτικής θεώρησης, ενεργοποιούνται τα αυτόματα σύνδρομα της διανοητικής συντήρησης — εκείνα ακριβώς που επιχειρούν να διαφυλάξουν την κλειστή, αυτοαναφορική ισορροπία του «Εγώ».

Τα αντανακλαστικά αυτά, μολονότι επενδύονται επιμελώς με τον μανδύα της δήθεν προηγμένης φιλοσοφικής εγκυρότητας ή της αυστηρής μεθοδολογίας, προδίδουν μια βαθιά ανάγκη θωράκισης: την αγωνία να προστατευθεί η μικροαστική άνεση από τις συνέπειες μιας γνήσιας, ασυμβίβαστης δομικής υπέρβασης.

Μια από τις πιο προσφιλείς στρατηγικές απονεύρωσης της ριζικής κριτικής έγκειται στην ισοπεδωτική επίκληση της παντοκρατορίας του συστήματος μέσω ενός αμυντικού φαταλισμού. Ο φαταλισμός αυτός δεν συνιστά απλώς μια ψύχραιμη διαπίστωση της αντικειμενικής πραγματικότητας, αλλά εκδηλώνεται ως μια βαθιά ριζωμένη μοιρολατρεία —μια παθητική, βολική αποδοχή που αποτελεί τον πυρήνα της μικροαστικής ιδιοσυγκρασίας. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, το οποίο συχνά επιστρατεύει αποσπασματικές και επιφανειακές αναγνώσεις του «μονοδιάστατου ανθρώπου», επειδή η καπιταλιστική ολοκλήρωση διαπερνά το σύνολο της σύγχρονης ύπαρξης, κάθε απόπειρα οντολογικής ρήξης θεωρείται εκ των προτέρων μάταιη. Ως εκ τούτου, κάθε πρακτική —συμπεριλαμβανομένης της Ανταλλαγής Ισχύος— βαφτίζεται αυτόματα ως μια ακόμη «ενδοσυστημική παραλλαγή» ή απλή «μικροαστική ενασχόληση».

Αυτή η προσέγγιση συνιστά μεθοδολογικό σφάλμα πρώτου μεγέθους, καθώς συγχέει την καθολική αντικειμενική κυριαρχία των δομών με την απόλυτη ακινησία της υποκειμενικής δράσης. Το γεγονός ότι το υποκείμενο δρα εντός ενός ιστορικά δεδομένου πλαισίου δεν συνεπάγεται τη μονολιθικότητα της συνείδησής του ούτε αναιρεί τη δυνατότητα ποιοτικών, εσωτερικών ρωγμών. Χωρίς αυτή τη δυνατότητα εσωτερικής ρήξης, η ιστορική εξέλιξη της ίδιας της ανθρώπινης πρακτικής θα καθίστατο αδιανόητη —μια διάσταση που παραμένει απολύτως απροσπέλαστη στη στατική, αποστειρωμένη μήτρα της μικροαστικής αντίληψης.

Η Ανταλλαγή Ισχύος, όταν βιώνεται συνιστά την έμπρακτη, βιωματική αναίρεση της αυτονομίας του «Εγώ». Το να εξισώνεται η ριζική εκχώρηση του ελέγχου με τη μικροαστική διαχείριση της καθημερινότητας δεν αποτελεί προϊόν οξυδερκούς κριτικής σκέψης, αλλά μια βολική δικαιολογία αδράνειας.

Ως δεύτερος μοχλός αναστολής της ουσιαστικής συζήτησης αναδεικνύεται η αξίωση για τυπική, θεσμική τεκμηρίωση —όπως η απαίτηση δημοσιεύσεων σε peer-reviewed περιοδικά— ως προϋπόθεση για τη χρήση φιλοσοφικών εργαλείων. Όταν οι κατηγορίες της Κριτικής Θεωρίας επιστρατεύονται για να φωτίσουν τις δομές της ασυμμετρίας, προβάλλεται συχνά η ένσταση ότι τέτοιες αναλύσεις στερούνται «εγκυρότητας» επειδή δεν φέρουν την προβλεπόμενη ακαδημαϊκή σφραγίδα.

Η απαίτηση αυτή προδίδει μια βαθύτατα γραφειοκρατική αντίληψη περί παραγωγής της γνώσης — χαρακτηριστικό της μικροαστικής σκέψης. Η φιλοσοφία και η θεωρητική ανάλυση δεν λειτουργούν με τη λογική της πανεπιστημιακής αδειοδότησης όταν καλούνται να ερμηνεύσουν βιωματικές, υπαρξιακές δομές ισχύος, αλλά θεμελιώνονται αποκλειστικά στην εσωτερική τους συνέπεια, τη λογική αυστηρότητα και την ενάργεια της έννοιας. Είναι προφανές γιατί προβάλλεται αυτή η απαίτηση: όταν τα επιχειρήματα στερούνται εσωτερικής βαρύτητας, επιστρατεύεται η θεσμική γραφειοκρατία ως ανάχωμα. Η επίκληση πιστοποιητικών δεν συνιστά παρά έναν μηχανισμό παράλυσης, μια απόπειρα επιβολής εκ των προτέρων λογοκρισίας, η οποία αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση κάθε ερμηνείας εκτός των καθιερωμένων θεσμικών πλαισίων.

Το πιο κρίσιμο και αποκαλυπτικό σημείο αυτού του αμυντικού πλέγματος αφορά τη διαστρέβλωση της έννοιας της συναίνεσης. Συχνά στο φόρουμ επιχειρείται μια σοφιστική ταύτιση: η κριτική απέναντι στον μικροαστικό φετιχισμό της «ασφάλειας» παρουσιάζεται ως δήθεν αμφισβήτηση της ίδιας της συναίνεσης.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η ανάγκη μιας αυστηρής εννοιολογικής διάκρισης την οποία ο μικροαστικός νους αδυνατεί να συλλάβει: Στη θεμελιώδη, αδιαπραγμάτευτη προστασία που διασφαλίζει τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα, η οποία αποτελεί τον απαράβατο όρο και τη βάση κάθε εγκυρότητας και στο γραφειοκρατικό φετίχ της «ασφάλειας» —την εκφυλισμένη, δογματοποιημένη εκδοχή της διαχείρισης ρίσκου, όπου η συναίνεση μετατρέπεται σε διαρκές συμβόλαιο μικροδιαχείρισης, ασφαλιστικών δικλείδων και ψυχαναγκαστικού ελέγχου.

Η μικροαστική ψυχολογία απαιτεί την απόλυτη προβλεψιμότητα. Αξιώνει την «εμπειρία» υπό την απαράβατη προϋπόθεση ότι αυτή παραμένει εγγυημένα αποστειρωμένη και προκαθορισμένη σε κάθε της στάδιο, μετατρέποντας την εσωτερική υπέρβαση σε μια προκατασκευασμένη, ακίνδυνη εκτόνωση. Το «Εγώ» παραμένει μόνιμα οχυρωμένο πίσω από δικλείδες, διατηρώντας τον ουσιαστικό έλεγχο ακόμη και όταν προσποιείται ότι τον εκχωρεί.

Αντίθετα, η Ανταλλαγή Ισχύος δεν απορρίπτει τα θεμελιώδη όρια —αντιθέτως, θεμελιώνεται αποκλειστικά στην υπέρτατη, κυρίαρχη πράξη συναίνεσης: στην εκούσια, συνειδητή και απόλυτη εκχώρηση του ελέγχου. Η υποταγή δεν αποτελεί μια διαπραγματεύσιμη συναλλαγή, αλλά σημαίνει την κατάργηση της ατομικής βούλησης και την πλήρη ένταξή της στη βούληση του Άλλου.

Με την άδεια Του

de7