Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

@de7 , ουσιαστικά σας ρωτώ αν υπάρχει στο νήμα σας χώρος για διαφορετικές αναγνώσεις. Επανέρχεστε στη βασική σας θέση, σύμφωνα με την οποία η δική σας περιγραφή δεν είναι περιγραφή, αλλά η ίδια η οντολογική πραγματικότητα του BDSM.
Εσείς λέτε: «η Ανταλλαγή Ισχύος είναι η οντολογική συνθήκη του BDSM».
Εγώ λέω: «αυτό αποτελεί έναν οντολογικό ισχυρισμό που ασφαλώς μπορεί να επιχειρηματολογηθεί, αλλά δεν παύει να είναι ένας ορισμός, ακόμη κι αν θεωρείται αληθής».
Αυτή είναι μια κλασική φιλοσοφική διάκριση ανάμεσα στο αντικείμενο και στην περιγραφή του αντικειμένου.
Θεωρείτε ότι η περιγραφή που δίνετε για την Ανταλλαγή Ισχύος ταυτίζεται με την ίδια την οντολογική πραγματικότητα του BDSM.
Εγώ θεωρώ ότι εξακολουθεί να αποτελεί μια οντολογική θέση για το BDSM, όσο συνεκτική και αν είναι.
Το ότι ένας ορισμός διεκδικεί οντολογικό κύρος δεν τον καθιστά αυτομάτως ταυτόσημο με το ίδιο το φαινόμενο. Παραμένει ένας τρόπος εννοιολόγησής του, ο οποίος μπορεί να είναι εξαιρετικά ισχυρός, χωρίς να παύει να αποτελεί αντικείμενο φιλοσοφικής συζήτησης.
Γι' αυτό δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι όποιος δεν αποδέχεται αυτή τη συγκεκριμένη οντολογική περιγραφή βρίσκεται αυτομάτως «εκτός πυρήνα» ή συγχέει το BDSM με lifestyle.
Δεν είναι ζητούμενό μου να συζητήσω αν η Eulenspiegel Society ή η Leather ιστορία επιβεβαιώνουν τη θέση σας. Αυτό που θέτω είναι διαφορετικό: το γεγονός ότι μια θεωρία αυτοπροσδιορίζεται ως οντολογία δεν σημαίνει ότι παύει να είναι θεωρία.
Επίσης, ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η Ανταλλαγή Ισχύος αποτελεί κεντρικό στοιχείο του BDSM, δεν προκύπτει κατ' ανάγκην ότι κάθε διαφορετική εννοιολόγησή της βρίσκεται εκτός BDSM. Στον ίδιο τον χώρο συνυπάρχουν διαφορετικές μορφές D/s, M/s, Top/bottom και S/M, τις οποίες πολλοί άνθρωποι βιώνουν ως αυθεντικές εκφράσεις του BDSM, χωρίς να συμμερίζονται όλοι τον ίδιο οντολογικό ορισμό.
Το λέω αυτό και από προσωπική εμπειρία. Όταν πρωτομπήκα στον χώρο, πίστευα κι εγώ ότι υπάρχει μία και μόνη αυθεντική μορφή. Αυτό ή τίποτα άλλο. Αυτή παραμένει και σήμερα η προσωπική μου βιωματική αλήθεια. Στην πορεία, όμως, γνώρισα ανθρώπους που ζούσαν διαφορετικές δυναμικές με την ίδια ειλικρίνεια και την ίδια υπαρξιακή ανάγκη. Αυτό δεν με έκανε να αλλάξω τον τρόπο που βιώνω το δικό μου M/s' με έκανε όμως να αναγνωρίσω ότι η δική μου εμπειρία δεν εξαντλεί κατ' ανάγκην το σύνολο του φαινομένου.
Αυτός είναι και ο λόγος που εξακολουθώ να θεωρώ πως η ουσιαστική μας διαφωνία δεν αφορά το αν υπάρχει πυρήνας στο BDSM, αλλά το αν ένας συγκεκριμένος οντολογικός ορισμός μπορεί να ταυτιστεί με το ίδιο το φαινόμενο και να αποκλείσει κάθε άλλη εννοιολόγησή του.

 

Επειδή βρίσκω ενδιαφέρουσες τις παραπάνω πληροφορίες και δεν τις γνώριζα, μπορείς να αναφέρεις τη βιβλιογραφία που τις άντλησες ώστε να μελετήσω περαιτέρω;

 

Προσωπικά, θα πρότεινα τα
1.The Leatherman's Handbook , Larry Townsend
2.Urban Aboriginals, Geoffrey Mains
3.Playing on the edge, Staci Newmahr
4.S&M Studies in Sadomasochism, Thomas Weinberg

Από όσο γνωρίζω, δεν υπάρχει κάποιο πού να υποστηρίζει ιστορικά ότι στα 70s και 80s η Ανταλλαγή Ισχύος είναι η μοναδική οντολογική βάση του χώρου.

 

Φυσικά και το BDSM νοηματοδοτείται από την ανταλλαγή ισχύος. Η σύγχυση προέρχεται από τη συνεχή εισροή του φετιχιστικού φαντασιωτικού.
Οι πληροφορίες που θα με ενδιέφερε να μελετήσω έχουν να κάνουν με τις απαρχές της συγκρότησης του BDSM καθώς και τις προπαρασκευαστικές κοινωνικές συνθήκες.

 

Βάρυναν οι λέξεις και ο λόγος -νομίζω - και αυτό αφήνει πολλά περιθώρια για διακλαδώσεις και μετατοπίσεις και στροφές γενικά.
Παρά το ότι συμφωνώ με την @Dark_Explorer και ακόμα περισσότερο με την @gaby_m ότι Κυριαρχία υπό όρους δεν ορίζεται, θαρρώ πως το θέμα που θέτει το νήμα πάει πιο πίσω ή πιο "πάνω" (αφαιρετικά εννοώ).
Και τελικά το απλό ερώτημα είναι: Το είναι αυτό που εντάσσει μια αλληλεπίδραση, μια σχέση, ένα σχετισμό στο BDSM;
Όχι με την έννοια της προσωπικής προτίμησης ή έντασης ή κλίμακας. Με την έννοια του άσχετα του τι δεχόμαστε/μας αρέσει/προτιμάμε, να υπάρχει ένα bare minimum ή ένα χαρακτηριστικό τέλος πάντων για το τι εστί BDSM και τι όχι.
Με την έννοια του μη λογικά αντιφατικού (κάτι να είναι ταυτόχρονα και να μην είναι.
Απαλλαγμένο - καταρχήν - από αξιολογήσεις τύπου "καλύτερο/χειρότερο, προτιμότερο ή μη" κ.ό.κ. Όπως θα αναζητούσαμε το τι είναι ψάρι και τι θηλαστικό π.χ.
Στα όσα διάβασα (πιθανόν και κάτι να μου διαφεύγει), η @de7 προτείνει το ΡΕ, ο @-Volt- το edge playing αλλά κάτι άλλο για το τι είναι δεν νομίζω να κατατέθηκε. Θα είχε ενδιαφέρον θεωρώ η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αν κάποιος θέλει...

 

Γιατί;

 

Γιατί τον ίδιο λόγο που υπάρχει η γλώσσα και οι έννοιες: για να μπορούμε να επικοινωνήσουμε.

 

μα δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που το ζει, κάποιος που πραγματικά στην πράξη ζει την ανταλλαγή ισχύος να μην βιώνει την ένταση, το σκοτάδι ( αλλά και το φως θα πρόσθετα εγώ ) και την οντολογική άβυσσο που απαιτεί αυτή η συνθήκη  

Για αυτό λέμε για θεωρίες γιατί αυτοί που το έχουν ζήσει , ζουν ή θα το ζήσουν θα το νιώσουν αυτό, το έχουν νιώσει ξέρουν ή θα μάθουν

οπότε τι μας νοιάζει θεωρητικά τι και πώς ;
Αυτό είναι το ωραίο του πράγματος, αυτά τα υπέροχα ( πολύ μαρεσαν αυτές οι λέξεις ) όπως γράφτηκαν πάνω
Τι μας κόφτει λοιπόν τι νομίζει και τι θεωρεί ο καθένας; Οταν πάει να το κάνει , αν το κάνει θα καταλάβει.

αν το κάνει αλλιώς και το βαφτίζει αλλιώς και μπει και σε ένα φόρουμ και γράψει και δυο τρεις αρλούμπες   θα του περάσει και θα φύγει. Η ίδια η κατάσταση τους προσπερνάει!
Και όσοι ζούνε άλλα και πάλι μπαίνουν σε ένα φόρουμ και παρουσιάζουν άλλα , τι κερδίζουν;


Το M/s και το D/s είναι το φόρουμ ;  

 

Το ερώτημα που θέτετε είναι όντως το κεντρικό θεωρώ.
Από κοινωνιολογική σκοπιά, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτό που συγκροτεί το BDSM είναι οι κοινές πρακτικές, οι κοινά αναγνωρισμένοι κανόνες και η ιστορική εξέλιξη των κοινοτήτων του. Μια τέτοια προσέγγιση είναι, κατά τη γνώμη μου, πιο κοντά σε κοινωνιολόγους όπως οι Weinberg και Newmahr κι αυτή που περιγράφει πληρέστερα την εμπειρική πραγματικότητα.
Αυτό, βέβαια, είναι διαφορετικό από τη θέση ότι υπάρχει μία και μοναδική οντολογική συνθήκη που εξαντλεί το φαινόμενο.

 

Και ποιο είναι το νήμα που τα συνδέει όλα αυτά; Αυτό νομίζω είναι το κεντρικό ερώτημα γιατί αν απαντηθεί - χωρίς σε καμία περίπτωση να χρειάζεται να συμφωνούμε - μπορούμε να επικοινωνήσουμε.

 

@skia εκτιμώ τη φιλοσοφική σας διάκριση μεταξύ αντικειμένου και περιγραφής, ανάμεσα στη δομική πραγματικότητα και τον θεωρητικό ορισμό. Πρόκειται για μία κλασική, θεωρητικά σεβαστή κίνηση – αλλά η εφαρμογή της σε ιστορικά συγκροτημένα πεδία απαιτεί μία πρόσθετη επεξεργασία που η φιλοσοφική κομψότητα από μόνη της δεν αρκεί να καλύψει.

Η θέση σας – ότι η Ανταλλαγή Ισχύος ως θεμελιώδης δομή συνιστά μία «οντολογική θέση» ή μία «θεωρία» και όχι το ίδιο το φαινόμενο – είναι κομψή. Θα ήμουν η πρώτη που θα την αναγνώριζε ως προειδοποίηση ενάντια στον δογματισμό. Αλλά παρουσιάζει σοβαρούς περιορισμούς όταν εφαρμόζεται σε συστηματικές κοινωνικές δομές.

Η διάκριση μεταξύ αντικειμένου και περιγραφής προϋποθέτει ότι το αντικείμενο προηγείται της περιγραφής του, ότι υπάρχει «έξω» και «πριν» από τον λόγο που το συλλαμβάνει. Αυτό ισχύει για τα φυσικά φαινόμενα. Αλλά η ισχύς του μοντέλου αυτού εξασθενεί όταν στρεφόμαστε σε ανθρώπινες θεσμικές συγκροτήσεις, των οποίων η ύπαρξη είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τους κανόνες, τις πρακτικές και τις γλώσσες που τις παράγουν.

Το BDSM δεν είναι φυσικό φαινόμενο που υπήρχε αυτούσιο και απλώς περιγράφηκε. Είναι ένα ιστορικό, θεσμικό και κοινωνικό κατασκεύασμα – μία σύνθεση που αναδύθηκε κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80 μέσα από κώδικες, ηθικές συμβάσεις, γλωσσικούς συμβολισμούς και θεσμικές πρακτικές που δεν υπήρχαν πριν από τη συλλογική τους επινόηση.

Όταν αναφερόμαστε σε μία τέτοια δομή, ο ορισμός δεν λειτουργεί ως εξωτερική ερμηνεία που επικαθίζει στο αντικείμενο. Αποτελεί τον εσωτερικό μηχανισμό που το διατηρεί συνεκτικό. Δεν είναι ότι η Ανταλλαγή Ισχύος προστέθηκε ως ερμηνευτικό πρίσμα πάνω σε μία προϋπάρχουσα πραγματικότητα – είναι ότι αυτή η πραγματικότητα συγκροτήθηκε ιστορικά μέσα από τη θεσμοθέτησή της. Η υποβάθμισή της σε «απλή θεωρία» συνιστά συνιστά μία αναγωγή που αγνοεί την ίδια τη γένεση του αντικειμένου.

Η επίκληση της προσωπικής σας πορείας – της εμπειρικής διεύρυνσης μέσα από διαφορετικές δυναμικές – είναι θεμιτή στον προσωπικό λόγο. Αλλά εδώ βρίσκεται η δεύτερη μεθοδολογική πρόκληση: η υποκατάσταση της δομικής κοινωνιολογίας από την αυτοβιογραφική αφήγηση. Η προσωπική εμπειρία, όσο βαθιά κι αν βιώνεται, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο οριοθέτησης ενός συλλογικού, θεσμικού πεδίου. Η ψυχολογική εγκυρότητα μιας βιωμένης εμπειρίας δεν την εντάσσει αυτομάτως στο ίδιο δομικό σύστημα. Η αυτοβιογραφία είναι πολύτιμη για την ανθρωπολογία, αλλά ανεπαρκής για την κοινωνιολογική ανάλυση συστημάτων.

Στο ερώτημα που θέτετε αναφορικά με το «αν υπάρχει στο νήμα σας χώρος», η απάντηση είναι καταφατική, υπό έναν όρο που θεωρώ αδιαπραγμάτευτο: ο χώρος αυτός αξιοποιείται για τη συζήτηση των διαφορών και όχι για την ισοπέδωση των εννοιών στο όνομα μιας αόριστης, ευσεβούς συμπερίληψης.

Η διαφωνία μας δεν είναι προσωπική αντιπαράθεση. Είναι μία θεωρητική και ιστορική υπενθύμιση ότι οι δομές έχουν όρια και τα συστήματα θεμέλια. Η ιστορική μήτρα του BDSM δημιουργήθηκε μέσα από ρήξεις, μέσα από διεκδικήσεις που απαιτούσαν ακρίβεια, όχι ασάφεια.

Η συζήτηση παραμένει ανοιχτή, όπως οφείλει να είναι κάθε σοβαρός διάλογος. Αλλά η αναζήτηση της ακρίβειας απαιτεί καθαρότητα, αυστηρότητα και μία επίμονη άρνηση της εύκολης αφομοιωτικής ισοπέδωσης.

Με την άδεια Του

de7

 

Δηλαδή τώρα δεν επικοινωνούμε;
Από την αρχή το νήμα πραγματεύεται τον αποκλεισμό των vanilla από την "κοινότητα" για λόγους προστασίας της.
Σας ρώτησα μήπως κι εσείς είχατε κάποια σχετική απάντηση.
Αλλά το "για να μπορούμε να επικοινωνήσουμε" είναι κάπως.
Ευχαριστώ πάντως για την απάντηση.