Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Όχι. Κάποιες απόπειρες κάνουμε.

 

Σας ευχαριστώ για την προσεγμένη απάντηση. Νομίζω όμως ότι σε ένα σημείο εξακολουθούμε να μιλάμε για διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης.
Δεν αμφισβητώ σε καμία περίπτωση ότι η Ανταλλαγή Ισχύος υπήρξε ιστορικά καθοριστική για τη συγκρότηση του BDSM ούτε ότι αποτελεί κεντρικό στοιχείο της παράδοσής του. Το ερώτημά μου είναι αν από αυτή την ιστορική διαπίστωση προκύπτει κατ' ανάγκην ότι η Ανταλλαγή Ισχύος αποτελεί τη μοναδική αναγκαία και συγχρόνως επαρκή συνθήκη για να οριστεί οντολογικά το BDSM.
Θεωρώ ότι η μετάβαση από τη γενεαλογία στην οντολογία δεν είναι αυτονόητη. Το ότι ένα κοινωνικό πεδίο συγκροτήθηκε ιστορικά γύρω από έναν συγκεκριμένο άξονα δεν συνεπάγεται από μόνο του ότι αυτός ο άξονας εξαντλεί εννοιολογικά όλες τις μορφές που αναγνωρίζονται σήμερα ως μέρος του.
Γι' αυτό και δεν υποβαθμίζω την Ανταλλαγή Ισχύος σε «απλή θεωρία». Εκείνο που θεωρώ θεωρητική θέση είναι ο ισχυρισμός ότι αυτή αποτελεί τη μοναδική θεμελιώδη ουσία του BDSM. Η ιστορική σημασία της και ο ισχυρισμός ότι συνιστά τη μοναδική οντολογική βάση του BDSM είναι, κατά τη γνώμη μου, δύο διαφορετικές προτάσεις, οι οποίες δεν ταυτίζονται ούτε η μία συνεπάγεται λογικά την άλλη.
Αν πράγματι η Ανταλλαγή Ισχύος αποτελεί τη μοναδική αναγκαία και συγχρόνως επαρκή συνθήκη του BDSM, τότε αυτό, κατά τη γνώμη μου, χρειάζεται να τεκμηριωθεί ως αυτοτελές επιχείρημα και όχι να συναχθεί από τη γενεαλογία του πεδίου. Εκεί ακριβώς εντοπίζω τη μεταξύ μας διαφωνία.

 

Δεν είμαι βέβαιη ότι είναι αναγκαίο να υπάρχει ένα και μοναδικό νήμα ως η ουσία όλων των μορφών του BDSM.
Η συνοχή μπορεί να προκύπτει από την ιστορική εξέλιξη των κοινοτήτων , κοινές πρακτικές, κοινούς κανόνες και τις αλληλοεπικαλυπτόμενες σημασίες που οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι αποδίδουν. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα είναι ίδια ή ότι δεν υπάρχουν όρια. Θα έλεγα ότι σημαίνει ότι αυτά τα όρια δεν είναι απαραίτητο να βρίσκονται σε μια κοινή οντολογική αρχή.
Το γεγονός ότι αναγνωρίζουμε ως φαινόμενο το BDSM δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι αυτό ανάγεται σε μια μόνο ουσία. Σε πολλές άλλες κοινωνικές και πολιτισμικές κατηγορίες η συνοχή μπορεί να προκύψει από ένα πλέγμα συγγενειών κι όχι από ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό.

 

Η Ιστορία της Ο, πρωτοεκδόθηκε το 1954.
Αποτέλεσε και αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς για μερικές γενιές ανθρώπων, που έχουν ερωτικές σχέσεις οι οποίες βασίζονται πλήρως ή εν πολλοίς, στην ανταλλαγή ισχύος.
Το 1954 δεν υπήρχε, ούτε σαν ιδέα, η έκφραση του BDSM σαν φαινόμενο κοινωνικό, οντολογικό ή όπως θέλει να το πει ο καθένας.
Με τα σημερινά δεδομένα και την σημερινή εννοιοδοσία όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έζησαν και ζουν με αυτόν τον τρόπο είναι BDSMερς κι ας μην ήξεραν ή ας μην ξέρουν τι σημαίνει το αρκτικόλεξο.
Δεν έχουν και μεγάλη σημασία οι φιλολογικές και οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις με το πως βιώνει ο καθένας τον αισθησιασμό του.
Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε:
«Μια σχέση Μ/s εδράζεται στις καρδιές και τα μυαλά των συμμετεχόντων σε αυτήν»

 

Μια χαρά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και αυτό τον όρο "πλέγμα συγγενειών", δεν μου φαίνεται άστοχος. Οπότε το ερώτημα γίνεται: Ως προς τι συγγενεύουν;

 

Το 1954, την ίδια χρονιά που το μυθιστόρημα της Anne Desclos κυκλοφορούσε στα γαλλικά βιβλιοπωλεία, η ιστορία του χώρου γραφόταν ήδη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Δεν ήταν ένα βιβλίο που γέννησε τις κοινότητες. Ήταν οι κοινότητες που, ανεξάρτητα από τη λογοτεχνία, άρχισαν να οργανώνονται. Στο Λος Άντζελες, την ίδια χρονιά, ιδρύθηκε ο Satyrs Motorcycle Club — ο μακροβιότερος gay leather οργανισμός στον κόσμο. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, είχαν εμφανιστεί και άλλες λέσχες, όπως η Oedipus Motorcycle Club, ενώ τα πρώτα leather bar, όπως το Gold Coast στο Σικάγο, άνοιγαν τις πόρτες τους.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονταν την «Ιστορία της Ο» για να ξέρουν τι ήθελαν. Δεν ήξεραν καν τι σήμαινε το αρκτικόλεξο BDSM — αλλά είχαν ήδη αρχίσει να χτίζουν τις δομές, τους κώδικες και τους θεσμούς που αργότερα θα συγκροτούσαν το οικοδόμημα. Δεν υπήρχε ακόμα ενιαία ονομασία, αλλά υπήρχε ήδη κοινότητα, πρακτική και, κυρίως, υπήρχε Ανταλλαγή Ισχύος. Όπως και στην «Ιστορία της Ο» άλλωστε.

Η λογοτεχνία περιγράφει τις φαντασιώσεις. Η ιστορία καταγράφει θεσμούς. Το '54 ήταν η χρονιά όπου η μία γραφόταν και η άλλη χτιζόταν — την ίδια στιγμή, χωρίς να συναντιούνται πουθενά.

Με την άδεια Του

de7

 

Και με αυτό το λογικό και αναγκαίο ερώτημα επιστρέφουμε στο οντολογικό της υπόθεσης..
"Βλέπω κύκλους..να έτσι."

Συμφωνώ ότι ακούγεται εύστοχος ο όρος "το συγγενές πλέγμα" που αναφέρει η σκια της σκιάς. Ιn reality όμως πρόκειται για τον Δούρειο Ίππο της Παπάτζας. Το πλέγμα διαστέλλεται και ο καθένας βάζει μέσα σε αυτό ό,τι τον βολεύει, φτάνουμε στο "δικό μου βδσμ" ή να το θέσω φιλοσοφικά στο λα πετιτ μπουρδολοτζί ( γατάκια γαλάκια ) του βδσμ και όλα αυτά στην κασίδα του εκάστοτε ταλαίπωρου υ.

Δεν μπορούμε να ορίσουμε συγγενικές έννοιες αν δεν έχουμε θέσει ένα ξεκάθαρο οντολογικό χαρακτήρα. Οι συγγενικές έννοιες του περίπου στο περίπου βδσμ και άλλα αεριτζίδικα αποπροσανατολίζουν από την ουσία ..και είναι σαφώς αναγκαιότητα για πλήθος από "περίπου Κυριαρχίες".

Οι βδσμικές περιπου - λογίες είναι κόκκινη σημαία. Τα υ χρειάζονται καθορισμένη με σαφήνεια θέση σε ξεκάθαρο πλαίσιο. Και γενικότερα οι άνθρωποι του βδσμ χρειάζονται να ξέρουν τι είναι και τι κάνουν. Δεν υπάρχει ελευθερία ούτε ηδονισμός στα λα πετιτ μπουρδουκλώματα.

 

Αυτό με άγγιξε. Για αυτό και μόνο αξίζει ο κόπος, πραγματικά.

Θα επανέλθω για το πώς κατά τη γνώμη μου μπορεί μια έννοια που αποτελείται από περισσότερες υπό-έννοιες να έχει την αναγκαία ευελιξία και να είναι συγχρόνως δομημένη και όχι ένα αποπροσανατολιστικό χάος στο οποίο επιπλέουν σανίδες εδώ κι εκεί από αυτές να προσπαθεί να πιαστεί το έρμο υ.

 

Ήταν, όμως, "στην άλλη άκρη του Ατλαντικού". Στην ευρωπαϊκή πλευρά η παρατεταμένη φαντασίωση της "Ιστορίας της Ο" αφενός συμπεριλάμβανε πραγματικά στοιχεία, πράγματα που είχαν συμβεί και συνέβαιναν και μπήκαν στην ιστορία και αφετέρου διέγειρε συνειδήσεις, μαζικά.

 

Θα μπορούσατε παρακαλώ να αναλύσετε λίγο πιο αναλυτικά τι εννοείτε με το παραπάνω;

Γιατί ομολογώ ότι μου έκανε trigger αλλά θέλω να είμαι σίγουρη για το αν το αντιλαμβάνομαι ορθά.

 

Σε οποιονδήποτε διάλογο, πλην αυτού μεταξύ κωφών, το ποιος λέει κάτι και , κατ' επέκταση, το γιατί το λέει, έχει την ίδια βαρύτητα με το τι είναι αυτό που λέει.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν για λίγο στο "γιατί?" του @espimain στη θέση της @margarita_nikolayevna :

και ας προσέξουμε ότι δεν συζητάμε για ένα bare minimum εντός ενός συγκεκριμένου συσχετισμού ανθρώπων, ούτε καν για ένα bare minimum εντός ενός συγκεκριμένου φόρουμ, αλλά για το σύνολο της Κοινότητας (!?).
Αυτό που με παραξενεύει, είναι ότι η θέση αυτή διατυπώθηκε από την @margarita_nikolayevna, η οποία έχει πει, ορθότατα, "Κ. είναι Εκείνος που ορίζει το περιεχόμενο των όρων" και τούτο γιατί έστω και σε bare minimum επίπεδο, το οντολογικό περιγράφεται μέσω όρων, συνεπώς για να μην είναι αντιφατικό είτε θα πρέπει να υπάρξει μια bare minimum αυθεντία, η οποία θα περιχαρακώσει το περιεχόμενο των όρων ή να δημιουργηθεί κάποιο "καλούπι σκέψης" που θα οδηγήσει τα Κυριαρχικά άτομα στον ορισμό ίδιου ή έστω όμοιου περιεχομένου.

Για να ρίξουμε και μια ματιά όμως στην ιστορία των όρων.
Ο όρος M/s, σε πλαίσιο βδσμ και μάλιστα με αντιστοιχία του Μ σε Mistress, μάλλον πρωτοσυναντάται στο Venus in Furs του Λ. Φον. Μαζόχ στα 1870, για να φθάσουμε στην δεκαετία του '90 ώστε να εμφανισθεί, ως όρος πάντα, το Total Power Exchange, το οποίο αμφισβητήθηκε από την τάση του Absolute Power Exchange, ενώ αμφότερα βρίσκονται απέναντι στο Internal Enslavement.
Συνεχίζω να θεωρώ υφηλή εκδήλωση σοφίας την πάλαι ποτέ υπογραφή κάτω από το αβαταρ της @gaby_m "οι λέξεις γίνονται το σπίτι που κατοικούμε", οπότε αναρωτιέμαι τι άλλο πέραν της πολιτικής ορθότητος θα μπορούσε να οδηγήσει στην μεταπήδηση από τον ξεκάθαρο όρο Αφέντης-Αφεντρα/σκλαβος-σκλαβα, στα TPE/APE? Και εάν η απάντηση στο ερώτημα είναι "τίποτα", τότε έχουμε την έναρξη της ενσωμάτωσης του χώρου των σκιών στο mainstream.
Φυσικά η εμφάνιση του Ι.Ε. με την μετατόπιση του κριτηρίου από την άσκηση και το εύρος της εξουσίας του Κ. ατόμου, στο εσωτερικό βίωμα του υ/σ, η οποία δυστυχέστατα είναι εμφανέστατη ως υποβόσκουσα τάση όχι μόνο στο παρόν νήμα, αλλά και σε συζητήσεις που γίνονται παγκοσμίως, με χαρακτηριστικό ένα σχόλιο σε έτερο διαδικτυακό τόπο το οποίο έλεγε "μήπως τελικά να το αλλάξουμε σε d/S?", επιβεβαιώνει την σύγχρονη μετάλλαξη του βδσμ.

Και η μετάλλαξη αυτή επιβεβαιώνεται και από μια ακόμη λέξη, ευρυτάτης χρήσεως στο παρόν νήμα. Την λέξη "ανταλλαγη", η οποία στο πλέον bare minimum, προϋποθέτει "δούναι και λαβείν", διότι αλλοιώς δεν υπάρχει αντ - αλλαγή αλλά η μονόδρομη ροή του M/s.

Στο "γιατί" λοιπόν του @espimain η απάντηση είναι γιατί από αυτό:

περάσαμε στην ψευδεπίγραφη ανάγκη της δήθεν κοινότητας.

Διότι από την αναζήτηση της ατομικής γαλήνης, κάβλας, ηδονής, ελευθερίας, περάσαμε στην δήθεν συλλογική, παραβλέποντας ότι ο πυρήνας του βδσμ ήταν το άτομο εντός άνισου συσχετισμού και το μόνο που ενδιέφερε ήταν να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν τα άτομα εντός συγκεκριμένου συσχετισμού, με τον κίνδυνο της ταλαιπωρίας της όποιας Κ ή υ κασίδας να είναι πλήρως αποδεκτός και αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής, περάσαμε στην αναζήτηση της συλλογικής επικοινωνίας υπό την ασφάλεια των κοινών όρων προσομοιάζωντας τους αντεμβολιαστές που ενημερώθηκαν για την ανοσία της αγέλης από το Google.
Το πότε και γιατί συνέβη αυτό, είναι θέμα άλλης κουβέντας.

 

Σωστά. Ή ακόμη καλύτερα το τι είναι αυτό που λέγεται διαμορφώνεται και αποκτά βαρύτητα από το ποιος το λέει (ή το γράφει – βλ. συνέχεια, συνέπεια λόγων και έργων, εγκυρότητα κλπ) και κατ’ επέκταση γιατί (βλ. πρόθεση, ερμηνεία κλπ) το λέει.

Κάποιος που θα είχε διαβάσει πραγματικά το ποιος το λέει (η margarita_nikolayevna) και γιατί το λέει, δεν θα παραξενευόταν, παράξενο είναι πως παραξενεύεστε ενώ βρίσκετε ορθό το «Κυρίαρχος είναι εκείνος που θέτει τους όρους και τους ορισμούς». Ίσως ακριβώς το ότι λείπει το «ορισμούς» και κρατήθηκε (όχι σκόπιμα στη συγκεκριμένη αναφορά, στη μνήμη εννοώ) το «όρους» να είναι μια εξήγηση.

Γιατί πρώτα μπαίνουν οι ορισμοί, εν ολίγοις τι είναι τι και μετά οι όροι. Ο Κ δεν χτίζει σύμπαν στο υ πρώτα με όρους αλλά το θεμελιώνει με ορισμούς. Τι είναι τι; Τι σημαίνει τι; Ερμηνευτικά και εξηγητικά σχήματα του κόσμου. Ακριβώς γιατί:

Αν ο Κ παλινδρομεί και βουτάει συνεχώς ο ίδιος ως άνθρωπος μέσα στην άγνοια, την αμφιθυμία, την αβεβαιότητα, την αστάθεια, το μπουρδούκλωμα, όσους όρους και να βάλει είναι αδύνατον να χτίσει «σπίτι», να χτίσει κόσμο για το υ. Απλά το πηγαινοφέρνει στα θολά απόνερα των δικών του παλινδρομήσεων, του δικού του πνιγμού. Με τους ορισμούς χτίζεται "καλούπι σκέψης" όχι με τους όρους (μα μη σκεφτείς ένα κόκκινο σφυρί).

Όταν η margarita_nikolayevna (ποιος) το είπε αυτό αναφερόταν αποκλειστικά σε συσχετισμό μεταξύ του Κ και του υ, αυτό περιέγραφε (γιατί) και μάλιστα βιωματικά.

Η margarita_nikolayevna δεν αναφερόταν ποτέ σε ένα κονκλάβιο όπου

Για να μπορεί να υπάρξει δημόσιος διάλογος, πρέπει να υπάρξει ένα bare minimum κοινά αποδεκτών κωδίκων. Αλλιώς δεν υπάρχει επικοινωνία. Και εκεί μιλάμε για ένα άλλο επίπεδο από το επίπεδο όπου ο Ένας μέσα από τους ορισμούς – και στη συνέχεια τους όρους- χτίζει κόσμο για τον άλλο.

Στο Κ/υ ο Κ χτίζει κόσμο για το υ (αν μπορεί). Στο κονκλάβιο κάποιοι διαβουλεύονται και συχνά βγάζουν χάρτες για το πώς πρέπει να είναι ο κόσμος (συχνά δε ανεφάρμοστες μιας και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα) και στις κοινότητες συνδιαμορφώνουν όλοι ή όσοι μπορούν και βαστάνε στέρεα τα επιχειρήματά τους.

Πώς μπλέχτηκαν έτσι αυτά τα τρία; Και γιατί;

Στην κοινότητα, λοιπόν, αλλά και στο παρόν φόρουμ δεν έγινε ποτέ καμία μεταπήδηση από τον όρο Αφέντης/α & σκλάβος/α στο TPE/APE. Γιατί πολύ απλά το ένα περιγράφει θέση και το άλλο process. Δεν είναι μέρος, λοιπόν, του ερωτήματος «πόσο πολιτικά ορθό θέλει καθείς το bdsm του». Είναι άλλα πράγματα, άλλοι ορισμοί.

Αν και για μένα προσωπικά είναι προτιμότερο το Κ/υ έναντι όποιας άλλης λέξης/φράσης, το αντ-αλλαγή στον κοινό κώδικα - χάριν επικοινωνίας στο δημόσιο διάλογο- δεν το διαβάζω ως παιρνωδινωξαναπαιρνωδινω Ισχύ αλλά ως «παραδίδει δηλαδή δεν κρατά έλεγχο στα χέρια του το υ και λαμβάνει από τον Κ υπαρξιακό νόημα, του νοηματοδοτεί τον κόσμο». Πιθανόν υπάρχουν άλλες - ενδεχόμενα και πιο σωστές- αναγνώσεις από άλλους συνομιλητές επ’ αυτού. Θα είχε ενδιαφέρον να κατατεθούν.

Και όμως, είναι ακριβώς το θέμα της κουβέντας. Διότι η ανάγκη της κοινότητας δεν είναι καθόλου ψευδεπίγραφη. Η κοινότητα δεν είναι υποχρεωτική. Ούτε ακυρώνει την προσωπική αναζήτηση. Πρέπει, όμως, να είναι προσβάσιμη. Για όποιον νιώσει την ανάγκη και όποτε. Να επικοινωνήσει, να βρεθεί εν κοινωνία - σε όποιο επίπεδο.

Ποιος, αναρωτιέμαι, ο λόγος κάποιος να έχει θέμα με την ύπαρξη μιας προσβάσιμης μεν, προαιρετικής δε κοινότητας; Μια σκέψη δική μου είναι ότι για κάποιους/ες είναι ίσως πάρα πολύ εύκολο και διαχειρίσιμο και βολικό -κάποιες φορές- να μην υπάρχει καμία πρόσβαση άρα καμία δυνατότητα reality cross check του προσωπικού βιώματος, μπερδέματος κλπ μπορεί να βιώνει κάποιος. Ίσως και άλλοι λόγοι, το κλείνω για την ώρα και επανέρχομαι στην απάντηση:

Όχι, το μαρτύριο δεν είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής, ούτε στόχος. Όχι, η ταλαιπωρία δεν είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής. Αν σε κάποιους προσθέτει ένα dramatic landscape ως background ζωής προφανώς και μια χαρά, ας το κρατούν αν κάτι τους δίνει. Και όσοι συναινούν, να μετάσχουν σε αυτό. Αλλά το να περνά ως αναπόσπαστο; Προς τι;

Αν κάποιος νιώσει ότι ταλανίζεται, υποφέρει, ταλαιπωρείται, μαρτυρά είναι σημαντικό να έχει κάπου να προσφύγει αν θέλει. Αν κάποιος ξαφνικά βλέπει ότι του πούλησαν φύκη για μεταξωτές κορδέλες, είναι σημαντικό να έχει κάπου να προσφύγει αν θέλει. Αν κάποιος νιώθει ότι γενικότερα κάτι δεν πάει καλά με αυτό που ζει, είναι σημαντικό να έχει κάπου να προσφύγει αν θέλει. Για αυτό δεν είναι ψευδεπίγραφη ανάγκη η κοινότητα.

Όχι μέσα σε «ασφάλεια κοινών όρων» αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον που υπάρχει ένας ελάχιστος κοινός κώδικας επικοινωνίας. Και σε αυτό το πλαίσιο, του ελάχιστου κοινού κώδικα επικοινωνίας, με αυτό το νήμα προτάθηκε κάτι συγκεκριμένο: «BDSM συσχετισμό λέμε αυτό που – ανεξαρτήτως έντασης, κλίμακας, έκτασης- έχει σαν ελάχιστη βάση την ασυμμετρία Ισχύος και αν δεν το έχει σαν βάση το λέμε κάτι άλλο». Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί, αλλά είναι μια πρόταση σαφής ε;

Και για να το πάω και ένα βήμα παρακάτω, ας πω και μια δική μου πρόταση: Η ασυμμετρία Ισχύος αυτόματα γεννά ευθύνη για τον Ισχυρότερο και εκεί χτυπάει σε πολλούς (όχι όλους) ο ορισμός που προτάθηκε… what a nice surprise, bring your alibis…