Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Άρα η συνείδηση είναι φρούτο;

 

Το BDSM είναι αυτό που είναι, ανεξάρτητα από εμάς και οπωσδήποτε όχι αδόμητο. Αυτό που συζητάμε είναι αν η δομή του μπορεί να είναι η ανταλλαγή ισχύος από μόνη της. Το αν το BDSM είναι απότοκο της μετανεωτερικότητας, που κατ' εμέ είναι, γιατί μόνον εντός μετανεωτερικότητας και με τα εργαλεία της μετανεωτερικότητας μπορεί να εξηγήσει κάποιος ότι το να είναι ιδιοκτησία ή να κατέχει ιδιοκτησία δεν στερεί από κανέναν τίποτα αντιθέτως εμπλουτίζει, είναι ένα άλλο θέμα. Όχι απογυμνωτικό. Βάζει όμως το πλαίσιο.

Διότι εγώ δεν εντάσσω τίποτα και δεν έχω θέμα ιδεολογικό. Εγώ παρατηρώ.

Η οποία πόσες φορές αναφέρθηκε στους "μικροαστούς" και μάλιστα μικροαστούς κατά τα δικά σας ασαφή και ρευστά κριτήρια;

Παρατήρηση του τι πραγματικά συμβαίνει είναι. Όχι ιδεολογική κατασκευή. Την οποία δεν έχω λόγο, ανάγκη ούτε και τεχνογνωσία να κάνω, δεν είναι δικό μου λάδι φιδιού αλλά άλλων. Φυσικά μπορείτε να εξετάσετε ή και να συνεξετάσουμε αν θέλετε αν η παρατήρηση αυτή στέκει.

 

Ικανή και αναγκαία συνθήκη για να υπάρξει Κυριαρχία - υποταγή (αυτό που κάποιοι τώρα τελευταία θέλουν να λένε BDSM) είναι το Κυρίαρχο μέλος μια σχέσης, να μπορεί και να θέλει να υπερισχύσει του υποτακτικού.
Μπορεί δηλαδή κάποιο πολύ ισχυρό άτομο, με περισσή ισχύ, να βρεθεί με ένα λιγότερο ισχυρό άτομο, για να υπάρξει όμως ανταλλαγή ισχύος μεταξύ τους, πρέπει το ισχυρό άτομο να θέλει και να μπορεί να το κάνει.
Αυτό είναι υπόθεση του θυμικού.
Αντίστοιχα και το ότι το υποτακτικό άτομο έχει την ανάγκη να υποταχτεί, είναι και πάλι υπόθεση του θυμικού.
Το θυμικό προηγείται και πείτε το όπως θέλετε. Μούσμουλο ή μουσμουλιά δεν έχει και μεγάλη σημασία.

 

η επίμονη άρνησή σας να αναγνωρίσετε ότι η δήλωσή σας είναι ιδεολογική είναι, από μόνη της, μια ιδεολογική κίνηση. Λέτε ότι «παρατηρείτε». Όμως, η παρατήρηση δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάζετε καθορίζει τι βλέπετε. Και εσείς κοιτάζετε το BDSM αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της μετανεωτερικότητας. Αυτό δεν είναι παρατήρηση. Είναι μια πολιτική τοποθέτηση που φοράει το προσωπείο της ουδετερότητας.

Η δήλωσή σας ότι «το BDSM είναι μετανεωτερικότητα» δεν είναι μια περιγραφή — είναι μια ερμηνεία που νομιμοποιεί την ιδεολογία σας. Και το να παρουσιάζετε αυτή την ιδεολογική ερμηνεία σαν να ήταν μια αντικειμενική παρατήρηση, είναι η ίδια η ουσία της προπαγάνδας. Δεν λέτε «εγώ πιστεύω ότι...» ή «η άποψή μου είναι ότι...» — λέτε «το BDSM είναι...» σαν να πρόκειται για νόμο της φύσης. Αυτό είναι προπαγανδιστική πρακτική. Και μάλιστα τόσο αποτελεσματική, που όταν κάποιος την επισημαίνει, εσείς απαντάτε με την κατηγορία της «ιδεοληψίας».

Η κριτική μου δεν είναι «ιδεοληπτική ανησυχία». Είναι η επισήμανση ότι η δήλωσή σας, όσο κομψά κι αν διατυπώνεται, είναι μια προσπάθεια να εντάξετε το BDSM σε μια συγκεκριμένη πολιτική αφήγηση. Το ότι εσείς αρνείστε να το δείτε, το ότι επιμένετε ότι «παρατηρείτε» απλώς, είναι η απόδειξη ότι βρίσκεστε τόσο βαθιά μέσα στην ιδεολογία σας που την έχετε ταυτίσει με την πραγματικότητα.

Η ερώτηση παραμένει ανοιχτή: μπορείτε να απαντήσετε στο ερώτημα που θέτω —«ποια είναι η δομική αρχή του BDSM, αν όχι η Ανταλλαγή Ισχύος;»— χωρίς να επικαλεστείτε τη μετανεωτερικότητα; Αν όχι, τότε η θέση σας είναι δογματική. Και ο δογματισμός, όσο κι αν τον ντύσει κανείς με τη γλώσσα της θεωρίας, παραμένει προπαγάνδα.

Με την άδεια Του,

de7

 

Άρα η συνείδηση είναι σάπια...

 

Δήλωση και όχι συμπέρασμα ή επιχείρημα. Noted.

Με πολλούς τρόπους σαπίζουν οι συνειδήσεις, η εξουσία χωρίς κίνδυνο - αφού τους έχεις σφάξει ή κρεμάσει ή τουφεκίσει ή εκπαραθυρώσει όλους - ο πιο αποτελεσματικός.

 

Μέχρι εδώ συμφωνούμε και έστω και μέσω ορισμών των προϋποθέσεων θεωρώ ότι είστε από αυτούς που πραγματικά απάντησαν στο τι είναι BDSM.

Εδώ θα διαφωνήσω. Γιατί ναι μεν μπορεί αυτός που προσέρχεται ως Ισχυρός να θέλει (επιθυμία - θυμικό) αλλά το αν μπορεί (ανικανότητα) δεν είναι θέμα επιθυμίας. Για αυτό υπάρχει το - όχι σπάνιο φαινόμενο δυστυχώς - του να κάνει κάποιος διακηρύξεις και φιλιππικους και στο τέλος το ρεζουμε να είναι "τόσο μπόρεσε"...

 

Καθοριστικές οι προκείμενες του συλλογισμού για το πού θα πάει. Όπως και οι ορισμοί που συζητήθηκαν παραπάνω...

Ε όχι... Αυτός είναι λίγο προνεωτερικος, άντε νεωτερικος τρόπος. Λερωνεσαι κιόλας.
Ο άλλος είναι πιο αποτελεσματικός: Αυτός που ντοπαρει μυαλά και προσδοκίες και χειραγωγεί τους αντιπάλους μέχρι ολικής παράλυσης. Στο δε δεύτερο τρόπο βρίσκουν απασχόληση ακόμα περισσότεροι "χρήσιμοι..." (ό,τι βάλει ο καθένας στις τελείες).

 

Δεν εγκαταλείπονται εύκολα μέθοδοι που λειτούργησαν όμως.

Γεγονός. Ζούνε όμως. Και κάνουν και BDSM αν έτσι θέλουν. Δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι είναι χρήσιμοι οτιδήποτε, μπορεί να πρόκειται για θεμελιώδη αυταπάτη τους. Αλλά αν εσείς το βλέπετε έτσι κανένα θέμα για μένα.

Να ρωτήσω και κάτι άλλο χωρίς παρεξήγηση: Δηλαδή, τόσο καιρό που μας λέγατε και ξαναλέγατε για μετανεωτερικότητα πιστεύατε πραγματικά ότι μπορεί κάποιοι από εμάς να είναι εντός μετανεωτερικότητας και οι τελευταίοι των τελευταίων και κάποιοι άλλοι εκτός μετανεωτερικότητας και οι καλοί καγαθοί; Σοβαρά, τώρα;

 

Ή έτσι νομίζουν...
Μπορεί απλά να έχουν και άνισα δούναι και λαβείν...
Καθένας μέχρι όπου φτάνει και ο,το τον καλύπτει.

 

Πυροβολάτε τα ποδαράκια σας με προνεωτερικό τρόπο ή μου φαίνεται;

 

Η παρατήρησή σας είναι ακριβής και αναδεικνύει μια θεμελιώδη αντίφαση: η @gaby_m καταφεύγει σε διακηρύξεις, αλλά όταν η επιχειρηματολογία της έρχεται αντιμέτωπη με το ερώτημα της τεκμηρίωσης, το μόνο που απομένει είναι η παραδοχή ότι «τόσο μπόρεσε». Αυτή η κίνηση, ωστόσο, δεν είναι μια απλή ρητορική αδυναμία — είναι μια μεθοδολογική στάση που αποκαλύπτει τον πυρήνα της θέσης της.

Η δήλωση της @gaby_m ότι «το BDSM είναι μετανεωτερικότητα» δεν είναι ούτε συμπέρασμα ούτε επιχείρημα. Είναι μια διακήρυξη — μια αυθαίρετη τοποθέτηση που στερείται προκειμένων, μια φράση που παρουσιάζεται σαν να ήταν αντικειμενική αλήθεια, αλλά που δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα επίπεδο φιλοσοφικής ή ιστορικής ανάλυσης. Όπως παρατηρήσατε, οι προκείμενες ενός συλλογισμού καθορίζουν την πορεία του. Και εδώ, οι προκείμενες απουσιάζουν. Η διακήρυξη παραμένει μετέωρη, μια κενή φράση που δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε μια παραίτηση.

Η τακτική αυτή, όμως, δεν είναι τυχαία. Είναι η ίδια η μετανεωτερική μέθοδος που η @gaby_m περιγράφει με τόση άνεση: η χειραγώγηση μυαλών και προσδοκιών, η υπονόμευση κάθε σταθερής βάσης, η εξίσωση όλων των θέσεων, ώστε στο τέλος να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταθεί ως κριτήριο. Είναι μια ρητορική που δεν επιτίθεται μετωπικά, αλλά διαβρώνει, που δεν χτυπάει, αλλά ρέει, που δεν επιχειρηματολογεί, αλλά παραλύει. Και στο τέλος, όταν η διακήρυξη συναντά την απαίτηση για τεκμηρίωση, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «τόσο μπόρεσε».

Η παρατήρησή σας για τις προκείμενες του συλλογισμού είναι, επομένως, όχι μόνο ορθή, αλλά και καθοριστική. Οι προκείμενες της @gaby_m είναι ανύπαρκτες.

Με την άδεια Του

de7