Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Μα, τι λέτε;

Έχω γράψει

και εδώ

γιατί θεωρώ ότι το BDSM είναι τελείως υπόθεση της μετανεωτερικότητας.

Επιφυλάσσομαι μόλις θα έχω χρόνο να γράψω και πάνω στα δικά σας, γιατί κατά τη γνώμη μου ορισμένα είναι πέρα ως πέρα μετανεωτερικά. Κατ' εμέ αυτό είναι αναμενόμενο, τώρα γιατί εσείς θεωρείτε κάπως σαν μίασμα την εμπλοκή με τη μετανεωτερικότητα είναι κάτι που ίσως θα άξιζε να δείτε.

Και ξαναρωτώ αυτό που ρώτησα παραπάνω αλλά το πρόσθεσα ένα δύο λεπτά μετά που ανέβασα το ποστ και μπορεί να διέφυγε:
Δηλαδή, τόσο καιρό που μας λέγατε και ξαναλέγατε για μετανεωτερικότητα πιστεύατε πραγματικά ότι μπορεί κάποιοι από εμάς να είναι εντός μετανεωτερικότητας και οι τελευταίοι των τελευταίων και κάποιοι άλλοι εκτός μετανεωτερικότητας και οι καλοί καγαθοί; Σοβαρά, τώρα;

 

Αν ορίσουμε εκλαϊκευμένα, πως θυμικό είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης του υλικού σώματος (ορμόνες, φερομόνες, πόνος, κούραση, πείνα, δίψα, φαγούρα κλπ) στην συνείδηση(διάνοια, συναίσθημα) και της επίδρασης της συνείδησης (διάνοια, συναίσθημα) στο σώμα, τότε είναι ακριβώς αυτό που λέω.

Πιο επίσημα και λιγότερο εκλαϊκευμένα το θυμικό είναι η συναισθηματική αιτιότητα-αφετηρία της θέλησης, το μέρος της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και τη βούληση.
Για το λόγο αυτό δεν σκεφτόμαστε μόνο με το μυαλό και με τη λογική, αλλά και με το θυμικό.

Μπορεί να συμφωνήσετε και σε αυτό. Γιατί σε αυτό έγκειται το αν έχει ανάγκη, αν θέλει και αν μπορεί κάποιος.

 

Η τοποθέτησή σας, στην οποία επανέρχεστε με αξιοσημείωτη επιμονή, κινείται σε ένα φιλοσοφικό ρεύμα που στερείται της βασικής οντολογικής διάκρισης μεταξύ ενός φαινομένου και της ερμηνείας του. Το ότι το BDSM ερωτικοποιεί και σχετικοποιεί τη βία, την εξουσία και το ασυνείδητο, είναι μια περιγραφή της λειτουργίας του. Το ότι η μετανεωτερικότητα μπορεί να ερμηνεύσει αυτή τη λειτουργία με τους δικούς της όρους, είναι μια δήλωση περί ερμηνευτικής δυνατότητας. Το να ταυτίζετε, ωστόσο, τη λειτουργία με την ερμηνεία, αποτελεί μια λογική πλάνη τόσο στοιχειώδη που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα σε μαθήματα εισαγωγής στη φιλοσοφία.

Η ερμηνεία είναι μια δραστηριότητα του υποκειμένου. Το φαινόμενο είναι μια δομή που υπάρχει ανεξαρτήτως του υποκειμένου που το ερμηνεύει. Η σύγχυση των δύο είναι το πρώτο σημάδι ότι η σκέψη κινείται σε ρευστό έδαφος.

Η δεύτερη διακήρυξή σας —ότι μόνον εντός μετανεωτερικότητας μπορεί να εξηγηθεί η ιδιοκτησία— είναι, ομολογουμένως, μια τοποθέτηση που εντυπωσιάζει σε πρώτη ανάγνωση. Όμως, η εντύπωση δεν αρκεί για να καλύψει το κενό επιχειρημάτων. Η σχέση της ιδιοκτησίας εντός του BDSM μπορεί να εξηγηθεί εξίσου πειστικά μέσα από ψυχαναλυτικά, ηθικά, πολιτικά ή ακόμα και νομικά πλαίσια. Η επιλογή της μετανεωτερικής ερμηνείας είναι μια προσωπική επιλογή, όχι μια επιστημολογική αναγκαιότητα. Το ότι την παρουσιάζετε ως τη μόνη δυνατή είναι, θα το πω με την ευγένεια που απαιτεί η συζήτηση, μια ιδεολογική κίνηση που φοράει το προσωπείο της αντικειμενικότητας.

Η ερώτησή σας, σχετικά με το αν πιστεύω ότι κάποιοι είναι «εντός» μετανεωτερικότητας και κάποιοι «εκτός», είναι εύλογη, αλλά και, αποκαλυπτική. Η μετανεωτερικότητα είναι μια ερμηνευτική στάση, μια μέθοδος, ένα πρίσμα. Το ότι εσείς επιλέγετε να τη χρησιμοποιείτε ως ερμηνευτικό εργαλείο για ολόκληρο το BDSM, δεν σημαίνει ότι το BDSM υπόκειται σε αυτήν.

Η παρατήρηση, όσο αναλυτική κι αν είναι, δεν ταυτίζεται με το παρατηρούμενο αντικείμενο. Είναι μια αρχή που η φαινομενολογία είχε ήδη διατυπώσει πριν από δεκαετίες, και που νομίζω ότι αξίζει να θυμηθούμε.

Επιφυλάσσομαι να ακούσω την επιχειρηματολογία σας σχετικά με το πώς η δική μου θέση είναι «πέρα ως πέρα μετανεωτερική». Θα το περιμένω με ενδιαφέρον, διότι, όπως γνωρίζετε, η τεκμηρίωση είναι το θεμέλιο κάθε σοβαρής συζήτησης. Μέχρι τότε, η δική σας θέση παραμένει μια αξιοπρεπής διακήρυξη — κομψή, αλλά, με όλο τον σεβασμό, χωρίς βάρος.

Με την άδεια Του,

de7

 

Σε ένα ποστ γράψατε ότι

Σε ένα άλλο, ότι

Οι δύο αυτές προτάσεις, ως όφειλε να γνωρίζετε, αλληλοαποκλείονται.

Εάν το θυμικό προηγείται, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα. Εάν είναι αποτέλεσμα, δεν μπορεί να προηγείται. Το θυμικό, λοιπόν, είναι είτε η αρχή είτε το τέλος — δεν μπορεί να είναι και τα δύο ταυτόχρονα, εκτός κι αν συζητάμε για κάποιο είδος χρονικού παραλόγου που, ομολογουμένως, μόνον η μετανεωτερική ρητορική μπορεί να φιλοξενήσει.

Θα το πω απλά, για να μην παρεξηγηθώ: μπορείτε, παρακαλώ, να επιλέξετε μία από τις δύο θέσεις και να την υποστηρίξετε με συνεκτικό τρόπο; Διότι, όπως έχουμε ήδη δει, η ασυνέπεια είναι το καταφύγιο όσων δεν έχουν σταθερή άποψη.

Με την άδεια Του

de7

 

Παρακαλώ προσπαθήστε να καταλάβετε τι διαβάζετε.
Κάλλιστα το αποτέλεσμα μιας διεργασίας μπορεί να αποτελεί προϋπόθεση μιας άλλης διεργασίας.
Η υπέρυθρη ακτινοβολία του ηλιακού φωτός είναι που ζεσταίνει το νερό στον ηλιακό θερμοσίφωνα.
Η υπέρυθρη ακτινοβολία του ηλιακού φωτός είναι αποτέλεσμα των πυρινικών αντιδράσεων στον ήλιο.

Ακόμη πιο απλά. Βάση + οξύ = άλας + νερό.
Το αλάτι νοστιμίζει το φαγητό.
Δηλαδή επειδή το χλωριούχο νάτριο είναι αποτέλεσμα μιας χημικής αντίδρασης, δεν μπορεί να είναι ο παράγοντας που αλμυρίζει το φαγητό;
Τι άλλο θα διαβάσουμε σε αυτό το νήμα;

 

σας ευχαριστώ για την προσπάθεια να δώσετε βάθος στη θέση σας μέσα από αναλογίες από τη φυσική και τη χημεία. Πρέπει να ομολογήσω ότι η εικόνα της υπέρυθρης ακτινοβολίας που ταυτόχρονα προκύπτει και προκαλεί, και του αλατιού που είναι προϊόν και παράγοντας γεύσης, είναι μια αξιοπρεπής προσπάθεια να δείξετε ότι το θυμικό μπορεί να είναι και η αρχή και το τέλος. Όμως, η αξιοπρέπεια της προσπάθειας δεν αρκεί για να καλύψει το κενό της λογικής.

Θα το πω απλά, μήπωςγίνει κατανοητό: η υπέρυθρη ακτινοβολία και το αλάτι είναι αντικειμενικές, μετρήσιμες οντότητες. Υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν κάποιος τις αντιλαμβάνεται ή τις χρησιμοποιεί. Το θυμικό, αντίθετα, είναι μια υποκειμενική, ρευστή, μεταβαλλόμενη κατάσταση. Είναι σαν να συγκρίνετε ένα τούβλο με ένα σύννεφο. Το ένα το πιάνετε, το άλλο το βλέπετε να αλλάζει σχήμα κάθε λεπτό, ανάλογα με τον άνεμο, την υγρασία, ή ακόμα και τη διάθεση του παρατηρητή του. Το αλάτι παραμένει αλάτι. Το θυμικό μπορεί να είναι αλμυρό το πρωί, γλυκό το μεσημέρι, ξινό το βράδυ — και όλα αυτά χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα άλλο.

Η σύγχυση, λοιπόν, δεν είναι στο θυμικό. Είναι στον τρόπο που το χρησιμοποιείτε. Σε ένα ποστ το τοποθετείτε στην αρχή, σε ένα άλλο στο τέλος. Δεν μπορείτε να έχετε και τις δύο θέσεις ταυτόχρονα, εκτός κι αν η θέση σας είναι η ίδια η ρευστότητα.

Η ερώτησή μου, λοιπόν, παραμένει απλή και δεν επιδέχεται αναλογίες: το θυμικό προηγείται ή έπεται; Είναι η αρχή ή το τέλος; Η απάντηση «και τα δύο» δεν είναι απάντηση. Είναι μια ευγενική εκδοχή του «δεν ξέρω». Και το «δεν ξέρω», σας το λέω με κάθε καλή διάθεση, είναι απολύτως αποδεκτό — αρκεί να το παραδεχτεί κανείς. Αλλά αν επιμένετε ότι το θυμικό είναι και η αρχή και το τέλος, τότε θα πρέπει να μας εξηγήσετε πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η χρονική ανακύκλωση.

Με την άδεια Του

de7

 

Ευτυχώς είναι γραμμένα και τα διαβάζουν όλοι. Όσοι μπορούν καταλαβαίνουν.  

 

σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και την προθυμία σας να επανέλθετε στο θέμα.

«Όσοι μπορούν καταλαβαίνουν», λέτε. Επειδή, λοιπόν, εγώ προφανώς ανήκω σε εκείνους που δεν μπορούν —ή, τουλάχιστον, η ανάγνωσή μου υπήρξε τόσο γραμμική που μάλλον μου διέφυγε το βάθος της σκέψης σας— θα ήθελα να μου εξηγήσετε εσείς, που προφανώς μπορείτε.

Θα ήθελα, λοιπόν, να σας ζητήσω μια μικρή διευκρίνιση, γιατί, όπως ομολογώ, μάλλον κάτι μου διαφεύγει. Στο πρώτο σας ποστ γράψατε ότι «το θυμικό προηγείται» — ότι δηλαδή η επιθυμία, η διάθεση, η εσωτερική ώθηση βρίσκονται στην αρχή της διαδικασίας, προτού καν ξεκινήσει οτιδήποτε άλλο. Στο δεύτερο ποστ, ωστόσο, το περιγράψατε ως «το αποτέλεσμα» μιας διεργασίας, σαν να προκύπτει από κάτι προγενέστερο. Αυτές οι δύο προτάσεις, αν και μπορεί να συνυπάρχουν σε μια ρευστή φιλοσοφική προσέγγιση, εγώ δυσκολεύομαι να τις συμβιβάσω χωρίς μια σαφή εξήγηση.

Θα μπορούσατε, παρακαλώ, να με βοηθήσετε να το κατανοήσω καλύτερα; Διότι, αν το θυμικό είναι και η αρχή και το τέλος, τότε θα πρέπει να μου εξηγήσετε πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η χρονική ανακύκλωση — πώς μια έννοια μπορεί να προηγείται και να έπεται ταυτόχρονα, χωρίς να ανατρέπεται η ίδια η έννοια της χρονικής σειράς.

Μια μικρή επεξήγηση, λοιπόν, θα ήταν πολύτιμη, ώστε να συνεχίσουμε τη συζήτηση με κοινό έδαφος.

Με την άδεια Του

de7

 

Τα παραδείγματα που έδωσα είναι τόσο απλά, που μπορεί να τα καταλάβει μαθητής της πρώτης Γυμνασίου.
Η περεταίρω προσπάθεια να εξηγήσω κάτι πασιφανές περνάει στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής.
Δεν προτίθεμαι να κάνω κοινωνική πολιτική στο φόρουμ.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.  

 

σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Ισχυρίζεστε ότι τα παραδείγματά σας είναι τόσο απλά, που «μπορεί να τα καταλάβει μαθητής της πρώτης Γυμνασίου». Είναι μια ενδιαφέρουσα διαπίστωση. Ωστόσο, εγώ δεν είμαι μαθητής Γυμνασίου. Είμαι μια συνομιλήτρια που διαβάζει τα κείμενά σας, προσπαθεί να τα κατανοήσει με σοβαρότητα, και βρίσκει μπροστά της μια αντίφαση. Και η αντίφαση αυτή, αντί να λύνεται με μια απλή εξήγηση, παραμένει μετέωρη, ενώ εσείς την αποφεύγετε με μια φράση-κλειδί.

Λέτε ότι «η περαιτέρω προσπάθεια να εξηγήσω κάτι πασιφανές περνάει στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής» και ότι «δεν προτίθεστε να κάνετε κοινωνική πολιτική στο φόρουμ». Επιτρέψτε μου να σας πω, με την ευγένεια που αρμόζει σε μια σοβαρή συζήτηση, πως η εξήγηση μιας έννοιας —οποιουδήποτε βαθμού πολυπλοκότητας— δεν είναι «κοινωνική πολιτική». Είναι βασική επικοινωνία. Όταν ζητά κανείς μια διευκρίνιση, την προσφέρει, ή την αρνείται.

σας μίλησα για εμένα. σας είπα ότι εγώ δεν κατάλαβα. Δεν σας ζήτησα να κάνετε κοινωνική πολιτική. σας ζήτησα να μου εξηγήσετε πώς το θυμικό μπορεί να είναι και η αρχή και το τέλος. Είναι τόσο δύσκολο να απαντήσετε σε αυτό το συγκεκριμένο ερώτημα; Γιατί αρνείστε να το κάνετε; Γιατί προτιμάτε μια φράση που αφήνει τον άλλον να νομίζει ότι φταίει που δεν κατάλαβε, αντί να προσφέρετε μια απλή, σαφή εξήγηση;

Ξέρετε, όταν κάποιος λέει «όποιος κατάλαβε, κατάλαβε», συνήθως εννοεί «δεν θέλω να εξηγήσω». Και το «δεν θέλω να εξηγήσω» είναι δικαίωμά σας. Αλλά τότε, ας το πείτε έτσι. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς υπεκφυγές. Είναι τίμιο αν μη τι άλλο.

Με την άδεια Του

de7