Συνειδητή επιλογή

Η υποταγή δεν έχει ροζ συννεφάκια κι ευκολία. Δεν είναι για όλους. Δεν δίνεσαι γιατί θες να περνάς καλά, δίνεσαι γιατί θες η Κυρία σου να περνάει καλά. Εκπαιδεύεσαι στην ικανοποίηση των δικών Της «θέλω» και επιθυμιών. Αυτή η ικανοποίηση είναι η εκπλήρωση της δικής σου προσωπικότητας.

Το να γίνεις ο σκλάβος Της παραμένει η τελευταία συνειδητή σου επιλογή. Καμία κατάσταση δεν αλλάζει το τι είσαι για Εκείνη, το σκλαβί της, αυτό που προσθέτει. Γι' αυτό πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητή η επιλογή σου να συναινείς στο να μην χρειάζεται πλέον η συναίνεση σου (πάντα μέσα στα όρια του πλαισίου και της ασφάλειας, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις).

Σκλαβί Σας @Goldie_666


Με την άδεια Της

 

Θεωρώ ότι σε μια σχέση, όποια και να είναι αυτή, σκοπός είναι να περνάνε και οι δύο καλά, αλλιώς το νόημα έχει για το σκλαβί αν δεν περνάει καλά; Γιατί να υπηρετεί αν δεν νιώθει καμία ικανοποίηση από αυτό; Απλά περνάει καλά με διαφορετικό τρόπο από ο,τι ο/η Αφέντης/ντρα του, πχ μέσα από την υπηρεσία που προσφέρει, από το γεγονός ότι έχει χάσει τον έλεγχο της ζωής του και δεν χρειάζεται να παίρνει αποφάσεις το ίδιο.

 

Βασικά, πιστεύω ότι όταν ο σκλάβος νοιώθει αγάπη για τον Κυρίαρχο τότε έρχεται από μόνη της η προσαρμογή στις επιθυμίες της Αφέντρας ή του Αφέντη του. Δηλαδή όταν ο σκλάβος δεν καθοδηγείται μόνο από την σεξουαλική του επιθυμία. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν σκλάβο και μια Αφέντρα. Είναι αναγκαία συνθήκη ο σκλάβος να υπάρχει για να ικανοποιεί τα θέλω της Κυρίας του. Αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα κατά την ταπεινή μου γνώμη. Θα υπάρχουν στιγμές που ο σκλάβος θα λαχταρά να ταπεινωθεί σεξουαλικά και η Κυρία του δεν θα έχει ανάλογη διάθεση. Εκεί είναι η μεγάλη πρόκληση για τον σκλάβο, να καταπιέσει την επιθυμία του για σεξουαλική υποταγή, να καταφέρει να παραβλέψει αυτό που σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, τον έκανε να θέλει να είναι σκλάβος της. Να βάλει την αγάπη του γι’ αυτήν πάνω από τη σεξουαλική του επιθυμία για υποταγή. Οπότε μιλάμε ξεκάθαρα για την καταπίεση της σεξουαλικής επιθυμίας του άλλου. Όταν η καταπίεση αυτή γίνει συνήθεια και συνείδηση τότε, ναι, ο σκλάβος θα υπάρχει για να ικανοποιεί τα θέλω της Κυρίας του. Γιατί είναι πολύ εύκολο να θέλεις να γίνεις σκλάβος της άλλης, άλλα όταν αντί για μαστίγωμα εισπράττεις ένα τρυφερό χάδι τη στιγμή που δεν το αναζητάς, τότε, τα πράγματα γίνονται παράξενα. Εκεί ο σκλάβος θα νοιώσει ότι είναι πραγματικά σκλάβος και ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να είσαι σκλάβος. Κατ’ ανάλογο τρόπο, ο παραπάνω συσχετισμός μπορεί να αναχθεί και σε άλλους τομείς της σχέσης πέραν του σεξουαλικού. Εννοείται ότι οι σκέψεις μου αυτές αφορούν μια 24/7 Total Power Exchange σχέση και όχι ένα απλό role play που θα συμβεί όταν και οι δύο είναι στο ίδιο mood. Αυτή είναι μια καθαρά προσωπική μου άποψη που ένοιωσα την επιθυμία να εκφράσω διαβάζοντας τα δύο παραπάνω σχόλια στο συγκεκριμένο thread.

 

Νομιζω πως εδω η ουσια εγκειται στη μικρη αλλα σημαντικη διαφορα του πως αντιλαμβανεται ο καθενας την ικανοποιηση σε μια D/s σχεση.

Προσωπικα, δεν θεωρω οτι το σ πρεπει να «περναει καλα» με τον ιδιο τροπο που περναει καλα η Αφεντρα. Η ικανοποιηση του μπορει να βρισκεται ακριβως μεσα στην υπηρεσια του. Και αυτο σημαινει κατι πολυ περισσοτερο απο το να ικανοποιουνται τα αιτηματα και οι επιθυμιες του.

Μπορει, για παραδειγμα, να βιωνει ικανοποιηση ακριβως τη στιγμη που ενα αιτημα του δεν ικανοποιειται, οταν του τιθενται ορια ή οταν περιοριζεται με εναν τροπο που εχει επιλεξει και αποδεχτει. Η ευχαριστηση μπορει να βρισκεται στην ιδια την παραδοση του ελεγχου, στο οτι δεν ειναι πια εκεινο που αποφασιζει, αλλα και στην αισθηση οτι υπηρετει κατι που για το ιδιο εχει νοημα.

Αυτο για μενα ειναι κατι διαφορετικο απο το «περναω καλα επειδη μου γινονται τα θεληματα». Αν η υποταγη γινεται κυριως ενας τροπος να ικανοποιουνται οι επιθυμιες του σ, τοτε θεωρω πως μιλαμε για κατι διαφορετικο απο την ανταλλαγη δυναμης οπως την αντιλαμβανομαι εγω.

Απο την αλλη, η παραδοση της δυναμης φερνει και ευθυνη. Οσο περισσοτερη εμπιστοσυνη μου δινει ενας ανθρωπος, τοσο μεγαλυτερη ειναι η δικη μου ευθυνη να ενδιαφερομαι πραγματικα για αυτον και για την εξελιξη του.

Γι' αυτο πιστευω οτι ενα συνειδητοποιημενο σ δεν επιλεγει απλως μια Αφεντρα επειδη θελει να υποταχθει. Επιλεγει τον ανθρωπο στον οποιο θελει να παραδωσει τον ελεγχο. Και ιδανικα, καποιον που δεν ενδιαφερεται μονο για την υπακοη του, αλλα για την πολυπλευρη εξελιξη του ως ανθρωπου. Δεν χρειαζεται να παιρνουμε και οι δυο ακριβως το ιδιο απο μια σχεση. Η δικη μου ικανοποιηση μπορει να βρισκεται στην Κυριαρχια , στην ευθυνη και στο να βλεπω εναν ανθρωπο να εξελισσεται μεσα στη δυναμικη μας. Η δικη του μπορει να βρισκεται στην υπηρεσια, στην παραδοση και ακριβως σε εκεινες τις στιγμες που η δυναμικη μας του υπενθυμιζει οτι δεν χρειαζεται να εχει παντα τον ελεγχο.

Και φυσικα, η συναινεση παραμενει η βαση. Η υποταγη εχει αξια ακριβως επειδη ειναι επιλογη. Η Κυριαρχια εχει αξια επειδη μου εχει δοθει, οχι επειδη την πηρα.

 

Υπέροχο κείμενο!!!