Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Συμφωνούμε, αυτό που περιγράφετε είναι το section του "BDSM Discussion".
Από την άλλη όταν μια συζήτηση είναι δημόσια, θα υπάρξουν απαντήσεις και επιχειρήματα. Αν είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα, και πως θα το χρησιμοποιήσει ο καθένας, είναι διαφορετική συζήτηση.
Ο "Α" θα ακούσει τον αντίλογο και θα προβληματιστεί, θα ανταλλάξει απόψεις, θα γίνει πιο σοφός από ότι μπήκε.
Ο "Β" θα ακούσει τον αντίλογο και θα θυμώσει επειδή κάποιος διαφωνεί, επειδή του χαλάει το image, και πάει λέγοντας.

Και τα 2 μες στο παιχνίδι είναι, ο καθένας θα βρει τον χώρο του. Ότι ψάχνεις, βρίσκεις, λέγανε στο χωριό..

Καταλαβαίνω ότι αναφέρεστε στα Κ μέλη με το πιο πάνω.
Όμως για τα υ αυτή η διάθεση και ο ενθουσιασμός (ειδικά στις αρχές) είναι πολύ εύκολο να οδηγήσουν σε αγνόηση red flags και σε άβολες καταστάσεις.

 

Όχι, αναφερομαι ΚΑΙ στα άτομα υποτακτικης ψυχολογιας ακριβως για τους λογους που αναφερετε.

 

Ως υ, ξέρω καλά αυτό το τυφλό σημείο και γι' αυτό επιλέγω πολύ προσεκτικά σε ποιον άνθρωπο και όχι απλά σε ποιο στάτους θα επιτρέψω να με πάει εκεί. Η δική μου εμπειρία μού έχει μάθει ότι η πραγματική παράδοση ελέγχου απαιτεί απόλυτη διαύγεια ώστε να μπορώ να αφεθώ με ασφάλεια.

 

Σωστή προσέγγιση.
Η συνέχεια είναι να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για να προχωρήσετε, και εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα.
Υπομονή, επιμονή και αυτογνωσία και εύχομαι να βρείτε σύντομα αυτό που ζητάτε.

 

Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου! Ίσως δεν το διατύπωσα ξεκάθαρα πριν αλλά έχω ήδη Τον Κ μου οπότε ευτυχώς δεν βρίσκομαι σε φάση αναζήτησης.

 

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν αναφερόσασταν σε μερικά από τα κακοποιητικά περιστατικά που περιήλθαν στην αντίληψη σας ή που τα ακούσατε.
Δεν το λέω σαν κουτσομπολιό, με nickname και τέτοια, αλλά σαν σπουδή σχετικά με τις καφρίλες που μπορεί να συμβαίνουν.

 

Καταλαβαινω το ενδιαφερον, αλλα δεν θα ηθελα να μπω σε λεπτομερειες ή να αναφερω συγκεκριμενα περιστατικα, καθως επιθυμω να σεβαστω την ιδιωτικοτητα των ατομων που μου τα εμπιστευτηκαν. Θελω ομως να τονισω το εξης: δεν αναφερομαι σε ατυχηματα ή αναποδιες στο πλαισιο του RACK, οπου ενα υπευθυνο Κ αναλαμβανει αμεσα την ευθυνη και πραττει τα δεοντα.
Θα ειχε, ωστοσο, σιγουρα ενδιαφερον να ακουγονται τετοιες ιστοριες, καθως πιστευω πως τα πραγματικα παραδείγματα αποτελουν εναν απο τους καλυτερους τροπους εκπαιδευσης.
Και επειδη η κακοποιηση δεν αφορα μονο τους υποτακτικους, αλλα μπορει να υπαρξει και απο εκεινους προς τους Κυριαρχικους, θα ξεκινησω με τη δικη μου εμπειρια.
Καποτε ανακαλυψα οτι ο τοτε εκπαιδευομενος σκλαβος μου, μου ελεγε- κυριολεκτικα- ενα ψεμα σε καθε του εκπνοη. Η στιγμη που ηρθα αντιμετωπη με την αληθεια με εκανε να νιωσω ψυχολογικα ευάλωτη λογω απειριας και, σε εναν βαθμο, κακοποιημενη, καθως δεν ειχα συναινεσει σε αυτο. Δεν ηταν μονο η ιδια η πραξη της εξαπατησης, αλλα και η συνειδητοποιηση οτι η εμπιστοσυνη που ειχα προσφερει δεν εκτιμηθηκε.
Ωστοσο, προσωπικα, η συγκεκριμενη εμπειρια μου εδωσε τελικα ενα πολυ ουσιαστικο, εμπρακτο μαθημα για το τι σημαινει D/s και, κυριως, με βοηθησε να αισθανομαι ασφαλης ωστε να εκφραζω την Κυριαρχια μου μεσα σε ενα πραγματικα συναινετικο πλαισιο.
Η αρχικη μου απειρια και αφελεια εγινε εμπειρια. Του εδωσα μια δευτερη ευκαιρια, αλλα- πλεον- αποκλειστικα υπο τους δικους μου ορους. Με εμενα στην απολυτη Κυριαρχια και εκεινον σε πληρη, καθολικη υποταγη.
Ευχομαι ο καθενας μας να κανει τη δικη του αυτοκριτικη και αυτοαξιολογηση και να ακολουθησουν κι αλλες παρομοιες ιστοριες.

 

Αν το υ νιώθει μόνιμο φόβο άγχος ή την ανάγκη να "περπατάει σε αναμμένα κάρβουνα" στην καθημερινότητά του για να μην θυμώσει ο Κ..
Αν υπάρχει κάποιος τραυματισμός και χρειάζεται ιατρική φροντίδα και δεν θέλει ο Κ να αποκαλυφθεί..
Αν την επιβάλλει να κάνει πράγματα τα οποία είχαν συμφωνηθεί εξ αρχής και τις τονίζει πως δεν είναι αληθινή sub αφού φέρνει αντιρρήσεις..

Δεν ξέρω.. λέω εγώ τώρα.

 

Σε μια υγιή σχέση D/s το υ παραδίδει τον έλεγχο επειδή εμπιστεύεται το Κ.
Ο φόβος που νιώθει είναι κακοποίηση;

 

Αν η υποτακτική νοιώθει ότι κινδυνεύει η ψυχική ή η σωματική της ακεραιότητα την κάνει με αλαφρά πηδηματάκια!

 

Μου εχουνε πει αρκετες φορες- μεσα σε D/s πλαίσιο- πως με φοβουνται, χωρις ωστοσο να αντιλαμβάνομαι το γιατι. Οποτε, προσπαθωντας να κατανοησω το συναίσθημα που προκαλω ασχοληθήκα με αυτο και κατέληξα στο οτι δεν υπαρχει ενα ειδος φοβου: Υπαρχει ο σεβαστικος φοβος, το δεος το οποιο γεννιεται οταν το υ αναγνωριζει την αξια ή την αυθεντια του Κ, βαζει υγιη ορια και εμπνεει να εξελιχθεί νιωθοντας ασφαλεια. Υπαρχει και ο κακοποιητικος φοβος ο οποίος τρέφεται απο την απειλη και την επιβολη, κρατωντας το υ σε μια διαρκη σταση αμυνας που διαβρωνει την αξιοπρεπεια του. Ο ενας φοβος ψηλωνει , ενω ο αλλος αναγκάζει να μικρύνει κανεις για να επιβιωσει.

 

Συμφωνώ.. εξάλλου ο έλεγχος πλέον βρίσκεται στα χέρια του υ γιατί εκείνο έχει τη δύναμη να σταματήσει τα πάντα ανά πάσα στιγμή.