Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Εκείνος που παραδινεται μπορεί να ανακαλύψει τη δύναμη του ,ενώ εκείνος που κυριαρχεί δοκιμάζεται στην ικανότητα να μην καταχράστει την δικιά του.
Το κάνουμε για να χάσουμε τον εαυτό μας η για να ανακαλύψουμε κατι απο τον εαυτό μας που μόνοι μας δε μπορεί να συναντήσουμε;;;

 

Φαντάζομαι, καλέ μου fractal, ότι δεν υπάρχει μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Η δική μου απάντηση προς ώρας είναι ότι α) είναι υπέροχο όταν τολμάμε και το κάνουμε με το ταιριαστό για μας πρόσωπο και β) οτι συναντάμε πολλά πολλά πολλά περισσότερα από τον εαυτό μας σε αυτό το σπειροειδές στροβίλισμα του ανακατεμένου yin και yang.

 

Το κάνουμε γιατί μας γκαυλώνει!

 

Στην σχέση που υπάρχει θα αποκαλυφθεί η αλήθεια μας
Εκεί που η παραδοση δεν είναι απλώς απώλεια ελεγχου και η κυριαρχία δεν είναι απλα άσκηση δύναμης.
Η μια δοκίμαζει την εμπιστοσύνη και η αλλη την ευθύνη
Το yin yang δεν είναι αντίθετοι ρόλοι αλλα δυο τρόποι να φτάσεις στο ιδιο σημείο εκει που ο αλλος σε ανακαλύπτει χωρίς να σε ακυρώνει. Αλήθεια τρυφερότητα και χώρο.
Μονος ισως να μη τα έβρισκα ποτέ.
Χρειάζεται κάποιος που να μπορείς να εμπιστευτείς κσι να αγαπήσεις.
Να αγαπήσεις βαθια κσι αληθινά χωρίς φόβο ,προαπαιτουμενα, διαπραγματεύσεις, αμφιβολίες

 

Και στις vanilla σχέσεις έτσι δεν είναι;

 

Φίλε μου καλέ σε ευχαριστώ που απαντάς . Για μενα ο ορισμός είναι περιορισμός. Ποτε δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να ειμαι πιστός σε ενα δόγμα , ενα κομμα , μια αισθητική ,μια επιλογή.
Σέβομαι τον αλλο οπως με σεβεται και εκείνος. Σε καθε περίπτωση τα πρωτόκολλα είναι σεβαστά αλλα ας μην κλειδώσουμε τις επιλογές μας βάσει αυστηρών κανόνων. Νομίζω χάνεται το fun.
Προσπαθώ να είμαι ανοιχτός και φυσικά με ενδιαφέρουν οι διαφορές πλευρές.
Φυσικά όποιος αισθάνεται στρατιώτης και είναι καλά με αυτό για μένα ειναι απόλυτα σεβαστό.
Αν ομως μπαίνω σε ενα ταξίδι που παίζει με τα ορια ,με την αισθητική ,με τους κανόνες δεν ξεκινάω με χάρτη και οδηγίες. Αφήνω την καρδια να με οδηγήσει . Αυτό ψάχνω. Σε ευχαριστώ

 

Καταλαβαίνω απόλυτα τη συλλογιστική σας και έχετε δίκιο ότι από τη στιγμή που χάνεται η ασφάλεια η ίδια η δυναμική του D/s παύει να υφίσταται.
Ίσως η δική μου σκέψη να μην εστιάζει τόσο στον αυστηρό ορισμό της σχέσης όσο στην ίδια την υποτακτική ως άνθρωπο. Ακόμα κι αν η δυναμική έχει πλέον τελειώσει το σημαντικό για μένα είναι να θυμηθεί το άτομο ότι έχει μέσα του τη δύναμη της αυτοσυντήρησης για να προστατεύσει τον εαυτό του.
Γιατί όταν μια υποτακτική βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια κακοποιητική σχέση που νόμιζε για D/s το πρόβλημα δεν είναι αν θα κλάψει για το χαμένο ρομάντζο. Το πρόβλημα είναι να βρει τη δύναμη να μαζέψει τα κομμάτια της και να σώσει τη σωματική και ψυχική της ακεραιότητα.

 

Κατανοώ την οπτική σας και το ότι θεωρητικά η απομάκρυνση είναι η μόνη ορθή επιλογή όταν κινδυνεύει η ακεραιότητα ενός ανθρώπου.
Η δική μου ένσταση ωστόσο βρίσκεται στο πόσο εύκολο ή απλό είναι αυτό στην πράξη. Όταν η σύνδεση και η παράδοση έχουν υπάρξει βαθιές η αποχώρηση σπάνια γίνεται "με ελαφρά πηδηματάκια". Συχνά απαιτεί τεράστιο ψυχικό σθένος και χρόνο για να διαχειριστεί ένα άτομο το τέλος αυτής της εμπιστοσύνης.
Ίσως τελικά να βλέπουμε το ίδιο νόμισμα από δύο διαφορετικές πλευρές.Εσείς εστιάζετε στο αυτονόητο αποτέλεσμα της απομάκρυνσης ενώ εγώ στη δυσκολία της εσωτερικής διαδικασίας που χρειάζεται μια υποτακτική για να τα καταφέρει.

 

Η τοποθέτηση σας περιγράφει με πολύ καθαρό τρόπο την πλευρά της ολοκληρωτικής παράδοσης.Αν και κατανοώ απόλυτα το πόσο επώδυνη είναι η στιγμή που ένα υ αναγκάζεται να νιώσει ξανά το βάρος του ελέγχου η δική μου προσέγγιση διαφέρει ελαφρώς. Πιστεύω ότι ακόμα και στην πιο βαθιά σύνδεση η δύναμη της συναίνεσης παραμένει εγγενώς στα χέρια του υποτακτικού ατόμου όχι ως επιθυμία για έλεγχο αλλά ως η ύστατη δικλίδα ασφαλείας της ίδιας του της ύπαρξης.
Για μένα το να θυμάσαι ότι η παράδοση είναι μια καθημερινή συνειδητή επιλογή δεν μειώνει την αξία του D/s. Αντίθετα δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στην εμπιστοσύνη που επιλέγουμε να δείξουμε στον Κυρίαρχό μας.

 

Γιατί όταν τα πράγματα γίνονται κακοποιητικά το υ συχνά παγιδεύεται στη σκέψη: "Εγώ επέλεξα να εμπιστευτώ..εγώ έδωσα τα κλειδιά.. άρα εγώ φταίω που άφησα να μου συμβεί αυτό".
Επειδή το υ επιθυμεί να προσφέρει ικανοποίηση στον Κυρίαρχό του όταν νιώθει τον φόβο ή την ανάγκη να βάλει όρια,το μυαλό τού παίζει παιχνίδια. Αναρωτιέται μήπως υπερβάλλει μήπως δείχνει αδυναμία ή μήπως δεν είναι αρκετός για να διαχειριστεί αυτή την δυναμική.
Αυτή η εσωτερική σύγχυση είναι που κάνει την ενοχή τόσο πραγματική ακόμα κι αν αντικειμενικά το θύμα δεν φέρει καμία ευθύνη για τη συμπεριφορά του θύτη.
Η ενοχή γεννιέται επειδή στο D/s η παράδοση είναι μια συνειδητή επιλογή.

 

Για μένα η γνώση ότι η δύναμη να σταματήσει το οτιδήποτε βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στα χέρια του υ δεν λειτουργεί ως "περιστρεφόμενη πόρτα" ή ως προσπάθεια ελέγχου δι' αντιπροσώπου. Αντίθετα είναι η ίδια η ρίζα που μου επιτρέπει να παραδοθώ.
Το να ξέρω ότι ο τελικός διακόπτης μού ανήκει είναι αυτό ακριβώς που μου δίνει την ασφάλεια να "σβήσω" το μυαλό μου και να αφήσω τον Κ να με καθοδηγήσει ακόμη και μέσα από την ελεγχόμενη ανασφάλεια. Αν ένιωθα ότι αυτή η δύναμη χάνεται ολοκληρωτικά η εμπιστοσύνη θα μετατρεπόταν σε φόβο.