καθημερινές πράξεις εντός/εκτός D/s

Το θέμα που θέτει η @Jinger αφορά στη βούληση του slave. Είναι ένα θέμα που έχει συζητηθεί διεξοδικά εδώ: και στο οποίο καταλήξαμε ότι το slave δεν έχει τη βούληση να θέτει στόχους και να τους υλοποιεί.

Η θέση μου σε εκείνο το νήμα ήταν σαφής, και αξίζει να την παραθέσω αυτούσια, γιατί αποτελεί τη βάση της απάντησης. Είχα γράψει:

Και στη συνέχεια διευκρίνιζα:

Είχα απαντήσει «ναι» στην ερώτηση αν η σκλάβα είναι άβουλο ον. Αλλά το «ναι» δεν αφορούσε τη φιλοσοφική στέρηση της βούλησης. Αφορούσε τη λειτουργική της έκφανση. Το slave δεν χάνει την ικανότητα να θέλει — χάνει την άσκηση της βούλησής του ως αυτοπροσδιορισμό. Δεν βάζει στόχους, δεν χαράσσει πορεία, δεν αξιολογεί την πρόοδό του. Ετεροπροσδιορίζεται.

Δεν την ασκεί. Την ακολουθεί. Και σε αυτή την ακολούθηση, οι πρότερες επιθυμίες του φθίνουν. Δεν εξαφανίζονται — μετασχηματίζονται. Η επιθυμία του ευθυγραμμίζεται με την επιθυμία του Κ.

το slave δεν «επιλέγει» με τη φιλελεύθερη έννοια. Αρπάζεται από τον Κ και εισέρχεται στη σχέση γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αυτό δεν είναι παθητικότητα. Είναι η αναγνώριση ότι η δομική ανάγκη είναι πιο ισχυρή από οποιαδήποτε συνειδητή απόφαση.

Και αυτό συνδέεται άμεσα με το ερώτημα της @Jinger . Η @Jinger ρωτά αν το slave είναι άβουλο. Είναι, με την έννοια ότι δεν αυτοπροσδιορίζεται.

Το

σημαίνει ότι ο Κ δεν είναι απλώς ο διαχειριστής της ζωής του slave. Είναι ο απόλυτος κριτής.

Και αν το slave αρπάζεται και δεν επιλέγει, τότε τίθεται το ερώτημα: ποιος ορίζει την αξία του;

Ο Κ είναι ο κριτής και της αξίας. Δεν υπάρχει «εγγενής αξία» του slave που ο Κ καλείται να αναγνωρίσει. Η αξία του slave είναι η θέση του στη δυναμική — και η θέση του τη δίνεται από τον Κ. Χωρίς τον Κ, το slave δεν είναι «ελεύθερο υποκείμενο με εγγενή αξία». Η πρόσφατη συζήτηση το προσέθεσε. Και είναι σωστό. Γιατί αν το slave αρπάζεται και δεν επιλέγει, τότε η αξία του δεν μπορεί να είναι εγγενής. Είναι δοσμένη.

Και εδώ απαντάται η ένσταση που διατύπωσε η @Jinger. Αν το slave δεν έχει ανεξάρτητο κριτήριο, δεν είναι εξαρτημένο; Η απάντηση είναι όχι, και η διάκριση είναι κρίσιμη.

Η εξάρτηση είναι κατάσταση ανάγκης. Το εξαρτημένο υποκείμενο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τον άλλον. Το TPE είναι κατάσταση αναγνώρισης. Το slave μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα — αλλά αναγνωρίζει ότι δεν έχει νόημα. Η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια.

το slave δεν είναι άβουλο με φιλοσοφική έννοια. Είναι άβουλο με την έννοια ότι δεν αυτοπροσδιορίζεται. Και η αξία του δεν είναι εγγενής — είναι δοσμένη. Από τον Κ.

Με την άδεια Του,

de7

 

Καταλαβαίνω πώς προσπαθείς να το θέσεις, αλλά για μένα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και δεν σηκώνουν καμία απολύτως σχετικοποίηση.
1. Η διαφορά της Υποταγής από το Δεκανίκι
Δεν με απασχολεί αν πριν είχες την "ψευδαίσθηση" της ευθύνης. Μετράει η πράξη. Αν δεν μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου όρθιο και να είσαι λειτουργικός ενήλικας, δεν προσφέρεις καμία υποταγή. Απλά πετάς το βάρος της ύπαρξής σου σε άλλον.
Η αληθινή υποταγή είναι: «έχω τη δύναμη και την ελευθερία μου, και επιλέγω συνειδητά να στα παραδώσω». Το να μην αντέχεις τη ζωή σου και να ψάχνεις ρυθμιστή για να καταφέρεις να επιβιώσεις, είναι δεκανίκι.
Όπως λέει και ο Αφέντης μου, το BDSM δεν είναι παυσίπονο, ούτε παυσίλυπο. Δεν είναι θεραπεία για την κατάθλιψη, τη συναισθηματική αναπηρία ή την ανία της καθεμιάς. Αν δεν σε «δάγκωσε το βαμπίρ από παιδί», αν δεν είναι αυτή η έμφυτη κατάρα και το βίωμα που κουβαλάς από πάντα μέσα σου, τότε απλώς ψάχνεις μια φτηνή διέξοδο στη μαύρη σου τρύπα.
2. Ο ρόλος του Κυρίαρχου
Ο Κυρίαρχος τα βλέπει και τα αγκαλιάζει όλα. Αλλά το κάνει αποκλειστικά από θέση ηγετική, όχι θεραπευτική. Δεν είναι ούτε μπαμπάς, ούτε ψυχολόγος, ούτε νταντά κανενός. Αν λειτουργείς μόνο όταν φας "πρόσταγμα" και μετά αφήνεις τη ζωή σου στον αυτόματο, απλώς τον εξαντλείς και χτίζεις μια τοξική συνεξάρτηση. Ο Αφέντης καθοδηγεί κάποιον που στέκεται στα πόδια του, δεν σέρνει κάποιον που αρνείται να περπατήσει.
3. Τα Όρια και η Εξέλιξη της Σκλάβας
Για να εξηγούμαστε απόλυτα: Η σκλάβα δεν έχει κανένα όριο, κανένα δικαίωμα και καμία δική της επιλογή. Τα μόνα όρια που υπάρχουν είναι αυτά που της θέτει ο Αφέντης. Και αυτά τα όρια ο Αφέντης τα διευρύνει και τα σπάει συνεχώς, γιατί αυτή η σχέση ζει ακριβώς για να εξελίσσεται και να βαθαίνει.
Μέσα στην εκπαίδευση, κάποια πράγματα παγιώνονται. Γίνονται βίωμα και τα κάνεις απευθείας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σκλάβα κάνει mind reading ούτε ότι υποθέτει τι θέλει ο Αφέντης
άλλωστε το assuming is not allowed. Αλλά γνωρίζοντας τα ζητούμενα του Αφέντη μέσα από την εκπαίδευση, δίνει το 110% για να είναι όλα ακριβώς όπως Εκείνος τα θέλει, δίχως να χρειαστεί ούτε ένα νεύμα Του. Ο Αφέντης ορίζει το τι θέλει και θέτει το πλαίσιο. Η σκλάβα δίνει το μέγιστο στο πώς θα γίνει αυτό που ο Αφέντης επιθυμεί εντός αυτού του πλαισίου, βελτιώνοντας διαρκώς τη μεθοδολογία της. Με τα χρόνια η εκπαίδευση ριζώνει τόσο βαθιά, που Εκείνος απλώς την εμπλουτίζει, μετατοπίζοντας τα όρια όλο και πιο πέρα.
4. Η Αυτοβελτίωση δεν είναι vanilla μόδα
Είναι η εσωτερική σου ανάγκη να γίνεσαι συνεχώς πιο άξια για Εκείνον. Το να λες «αν είναι αρκετά καλό για τον Κ, τέλος» είναι εντελώς παθητικό. Η υποτακτική που εξελίσσεται δεν ψάχνει απλώς να πιάσει τη βάση. Θέλει από μόνη της, από απόλυτη αφοσίωση, να δίνει το 100% μέσα στο πλαίσιο Του. Αν μόλις τελειώσει το task γυρνάς στις "εργοστασιακές σου ρυθμίσεις" δεν εξελίχθηκες ποτέ. Απλά εκτελούσες εντολές. Η πραγματική εξέλιξη σου χτίζει αυτοπειθαρχία για μια ζωή.
Μια σκλάβα ορίζεται απόλυτα
σώμα, μυαλό και ψυχή,από τον Αφέντη της. Και ακριβώς λόγω αυτής της εκπαίδευσης, που δεν τελειώνει ποτέ, γίνεται τελικά η καλύτερη δυνατή εκδοχή της, αποκλειστικά για Αυτόν.
Γιατί στο τέλος, η αρχή μου παραμένει μία και αδιαπραγμάτευτη
Για να παραδώσεις την ελευθερία σου, πρέπει πρώτα να την έχεις. Δεν μπορείς να προσφέρεις στον Αφέντη σου κάτι που εσύ η ίδια δεν ελέγχεις.

 

Αυτό θέλει λίγη σκέψη απόμη πριν διατυπωθεί. Εκείνο το "επιλέγω" ειδικά.  

 

Δεν νομίζω ότι θέλει καμία παραπάνω σκέψη, είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Το «επιλέγω» αφορά αποκλειστικά το δικό μου, συνειδητό βήμα. Ας το πάμε όμως ακριβώς εκεί που πρέπει, για να μην υπάρχει καμία παρερμηνεία
Μια σκλάβα κατακτάται από τον Αφέντη της τόσο με συνειδητούς όσο και με ασυνείδητους τρόπους. Ως τέτοια (ως κατακτημένη πλέον), γονατίζει και ζητάει συνειδητά
,και αυτή φανταζει να είναι η δική της "επιλογή"
να την αναλάβει ο Αφέντης. Στην πραγματικότητα, η ελευθερία της έχει ήδη κατισχύθει μέσα της, πολύ πριν καν Του ζητήσει να την αναλάβει.
Όμως, για να κατισχύθει - κατακτηθεί αυτή η ελευθερία, πρέπει πρώτα να την έχεις. Πρέπει να έχεις την απόλυτη αυτοδιάθεσή σου. Αλλιώς, δεν κατακτάται τίποτα. Απλώς αλλάζεις την εξάρτησή σου, βρίσκεις ένα δεκανίκι και μεταφέρεις την ανημπόρια σου στον Αφέντη. Και αυτό δεν είναι υποταγή.
Άρα, ναι. Εννοείται πως εγώ "επιλέγω" να παραδώσω την ελευθερία μου και να υποταχθώ, ακριβώς επειδή Εκείνος με έχει ήδη κατακτήσει. Και από εκεί και πέρα, Εκείνος έχει τον απόλυτο λόγο. Ο Αφέντης είναι Aυτός που θα κρίνει αν τελικά θα με αναλαβει .

 

Τώρα τα λέτε σωστότερα.
Είδατε πως λίγη σκέψη ακόμη κάνει την διατύπωση καλύτερη;
Αυτό εννοούσα.
Χαίρομαι για την νέα διατύπωση.  

 

Δεν ήταν θέμα παραπάνω σκέψης, αυτά είναι πράγματα γνωστά, βιωμένα και λυμένα για μένα.
Η διαφορά ήταν καθαρά θέμα διατύπωσης και εστίασης. Στο αρχικό μου κείμενο απαντούσα στοχευμένα στο ποστ της voltage και στο νόημα που έβγαινε από εκείνο το συγκεκριμένο πλαίσιο, για αυτό και εστίασα εκεί.
Οπότε δεν χρειάστηκε να "το σκεφτώ παραπάνω" απλώς έγινα πιο διευκρινιστική τώρα για να κλείσω κάθε τρύπα και να μην αφήσω κανένα απολύτως περιθώριο παρερμηνείας

 

Ακριβώς στην διατύπωση αναφερόμουν.