Αρχάριοι subs: Είμαστε τελικά «εύκολη ευχαρίστηση» ή ένας συναισθηματικός πονοκέφαλος;

Συχνά γίνεται συζήτηση στην κοινότητα για το τι ψάχνουν οι Doms, αλλά σπάνια αναλύουμε το αντίθετο: τι είναι αυτό που τους προκαλεί άγχος ή «red flags» όταν προσεγγίζουν ένα νέο άτομο στον χώρο;

Στην καθημερινότητά μας, πολλοί submissives είμαστε άνθρωποι μεθοδικοί, οργανωτικοί, με απαιτητικές δουλειές που παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις. Όταν μπαίνουμε στο BDSM, ψάχνουμε ουσιαστικά ένα «καταφύγιο» για να αφήσουμε το τιμόνι και να αποσυμπιεστούμε.

Όμως, για έναν έμπειρο Dom, το να του παραδώσει κάποιος το «τιμόνι» χωρίς να γνωρίζονται καλά, δεν είναι τεράστια ευθύνη;

Από τη μία πλευρά, ένας αρχάριος μπαίνει με ενθουσιασμό και προθυμία να μάθει. Από την άλλη, η έλλειψη ξεκάθαρων ορίων ή η υπερβολική προσδοκία για 24/7 προσοχή μπορεί να τρομάξει ακόμα και τον πιο έμπειρο κυρίαρχο.

Ανοίγω λοιπόν την κουβέντα και θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας, ειδικά από την πλευρά των Doms.

 

Γι' αυτό υπάρχει το vetting. Τόσο ο υποτακτικός όσο και ο Κυρίαρχος αξιολογούν, επιλέγουν ο ένας τον άλλον και βάζουν τα όρια τους, τα οποία επαναπροσδιορίζονται διαρκώς κατά τη διάρκεια της σχέσης. Τόσο απλά.

 

Υπάρχουν D/M που αναζητούν έμπειρους s/s και άλλοι που αναζητούν άπειρους για να τον/την πλάσουν ανάλογα με τις δικές τους προσδοκίες/γούστα.

Μην ξεχνάμε όμως ότι το υποτακτικό κομμάτι "διαλέγει" τελικά. Συνήθως εμείς είμαστε που βάζουμε τα πραγματικά όρια..

 

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.
Περιμένετε, σε λίγο ανοίγει η πασαρέλα, να διαλέξετε Κυρίαρχο.
Αν αργήσει μπορείτε να πάτε στο παζάρι να διαλέξετε απ' τα πανέρια.

 

Έχεις απόλυτο δίκιο, το vetting είναι η βάση για όλα. Στη θεωρία ακούγεται απλό, αλλά στην πράξη, ειδικά για έναν αρχάριο/α S/S, μπορεί να είναι χαοτικό. Από τη δική σου εμπειρία ως Dom, ποια είναι η πιο κρίσιμη ερώτηση που πρέπει να γίνει κατά τη διάρκεια του vetting για να φανεί αν υπάρχει πραγματική συμβατότητα ή αν ο άλλος/η απλώς λέει αυτά που θέλεις να ακούσεις;

 

Ο Κυρίαρχος δεν μιλάει. Φτάνει μόνο ένα βλέμμα Του.

 

Όταν εκπαιδευτείς,πειθαρχηθείς και γονατίσεις θα καταλάβεις αμέσως γιατί ανήκεις και ποια είναι η θέση σου.Τότε δεν θα χωράει μέσα σου καμία αμφιβολία.

 

Η σύντομη απάντηση είναι ότι όπως και κάθε άλλη σχέση, χρειάζεται χρόνος μέχρι να δώσουν και οι 2 πλευρές το οκ να προχωρήσουν. Τα μεν υ για να εμπιστευτούν τον άνθρωπο που έχουν απέναντι τους, τα δε Κ για να αποφασίσουν ότι μπορούν και θέλουν να αναλάβουν το συγκεκριμένο υ.

Θα επανέλθω αναλυτικότερα σύντομα.

 

Σέβομαι απόλυτα την προσέγγισή σας. Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία στην "παλιά σχολή", όπου η κυριαρχία δεν χρειάζεται ερωτηματολόγια για να επιβληθεί, αλλά επικοινωνείται με την ενέργεια και το βλέμμα. Ίσως η απόλυτη παράδοση να κρύβεται όντως εκεί, στη στιγμή που η σιωπή αντικαθιστά τις λέξεις. Σας ευχαριστώ για αυτή την οπτική.

 

Θα απαντήσω στην ειρωνεία σας με την φράση που ξεκινησατε... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε..