Ίσως....

Καλησπέρα. Μετά απο εντολή γράφω εδω την μέχρι τωρα πρόσφατη εμπειρία μου σε μια " σχέση " με δυναμική bdsm. Μπήκα στο forum μετα απο απουσία πολλών χρόνων, εγκλωβισμένος σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Προς τιμή της η κοπέλα με έστειλε στο διαόλου και πολυ καλά έκανε. Μπήκα λοιπόν στα παλιά λημέρια. Πεινασμένος, απελπισμένος, φουλ στην "ανωμαλία " υπέροχα τρελαμένος και με όρεξη για παιχνίδι. Άρχισα να ψάχνω. Λεω δε μπορεί κάποια θα βρεθεί να υιοθετήσει ενα απειθαρχο ,αδέσποτο. Να μην τα πολυλογώ έγινε μια επαφή. Γατζωθηκα σαν ναυαγός στη σανίδα. Έλα που αρχίζουν τα δύσκολα. Η Κ δεν μασάει απο την γνωστή παπατζα μου ,ούτε τσιμπάει εύκολα. Σημάδι πρώτο είναι ευφυής. Ζόρικο. Εδώ είμαστε. Ξεκινάω με το να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Σιγά σιγα με εντολες με οδηγεί στην υπακοή. Με υπομονή, ένταση ,καυλα με έχει ολο και περισσότερο. Σταματάω να ζητώ. Επιτέλους βγάζω το σκασμό. Λεω τα πάντα για μένα και περιμένω. Λάθος δεν είναι στατικό ολο αυτο . Έχει κίνηση ,έχει δυναμική, έχει κατεύθυνση έχει οδηγό. Μπορεί το ταξίδι να με οδηγεί στα βράχια. Δεν πειράζει δε φοβάμαι το crash and burn. Ενα βήμα την φορά. Έτσι ανέβηκα στο Ινκα τρέιλ. Μετρούσα τις ανάσες, Μετρούσα τα βήματα ,εσφιγγα τα δόντια. Έφτασα στην κορυφή.(στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο πατος) Το θέμα δεν είναι τι θελω εγώ, τι σκέφτομαι εγώ, τι με καυλώνει. Το θέμα είναι εκείνη. Ο μαθητής δε κρίνει τον δάσκαλο, αφουγκραζεται την ανάσα του ,μένει στη σκιά του και ακολουθεί. Ισως να μην την δω ποτέ. Το εχω αποδεχθεί. Κρατάω κάτι πολύτιμο. Τον χρόνο που μου χάρισε. Το μάθημα που μου εδωσε . Την ταπείνωση που απελευθέρωνει απο τον εγωισμό. Θα της είμαι για πάντα ευγνώμων. Ισως το αδύνατο να είναι αδιανόητο αλλα είναι σίγουρα αδιαπραγματευτο