ΑΝΙΜΑ

Μπήκα σ' αυτό το μικρό καφέ. Μου είχε δώσει οδηγίες που θα είναι. Κοίταζα τους τριγύρω, δεν ξέρω αν με παρατηρούσαν ή αν με χλεύαζαν. Ένα ψηλό αγόρι ντυμένο γυναίκα ή μια γυναίκα που βγήκε από το κουκούλι της. Δεν ήξερα τι από τα δύο, αλλά παραδόξως μου άρεσαν και τα δύο. Από τη μία η ταπείνωση του αγοριού και από την άλλη το πλήρως υποτακτικό γυναικείο Εγώ μου.

Με την @Goldie_666 μιλούσαμε, μιλούσαμε καιρό και είχαμε έρθει κοντά, πολύ κοντά. Μόνο που τώρα, μια πρώτη συνάντηση από κοντά. «Ναι να βγούμε Μάριε, αλλά θα έρθεις ως Κάρλα» μου είχε πει πριν λίγες μέρες στο τηλέφωνο. Κάρλα, το όνομα που έδωσε στον θηλυκό μου εαυτό.

Την πλησίασα, σχεδόν έτρεμα. Την ξεχώρισα από μακρυά. Τα μαλλιά της, τα έντονα μάτια της, βαμμένα κόκκινα χείλη. Αν γεννιόμουν ξανά θα ήθελα να είμαι ίδια με την @Goldie_666 αλλά πάλι δική Της. Σηκώθηκε από τη θέση της, χαμογελούσε. Μ' αγκάλιασε σφικτά κι ένιωσα ζωντανή.

Δεν πρόλαβα να καθίσω ακόμη και ήρθε η σερβιτόρα. Κοίταξε πρώτα Εκείνη, έπειτα εμένα. Ευτυχώς Εκείνη πήρε τα ηνία.

«Δύο διπλά καπουτσίνο ένα για μένα κι ένα για τη φίλη μου» και αυτό το φίλη μου, μου έφερε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Δημόσια ήμουν φίλη της, κορίτσι. Σταμάτησαν να υπάρχουν οι τριγύρω. Κόντευα να δακρύσω.

Άρχισε να μου μιλάει. Γενικά, για το ταξίδι της. Τον καιρό. Για όλα. Την κοίταζα κι ένιωθα τυχερή, κρεμιόμουν από τα χείλη της. Μου ακούμπησε το αριστερό μου χέρι, χάιδεψε τη παλάμη μου.

«Ηρέμησε, τα πηγαίνεις πολύ καλά»

«Σας ευχαριστώ Κυρία μου» απάντησα, ίσως λίγο πιο δυνατά από ότι έπρεπε. Μου χαμογέλασε. Μου έκανε νόημα να μιλώ πιο σιγά. Ήρθαν τα καφεδάκια μας.

«Μάθημα πρώτο» μου είπε..

«Πιάνεις τον καφέ με το δεξί σου χέρι και πίνεις απαλά τον καφέ σου χώρις να λερώσεις το άνω χείλη σου» την παρατηρούσα όσο έπινε. Έκανα το ίδιο. Μου χαμογέλασε.

«Κάρλα μου τα πηγαίνεις πολύ καλά» μου είπε κι έκανε νόημα στη κοπέλα να έρθει να πληρωθεί. Φύγαμε από το μαγαζί.

Ξεκινήσαμε να περπατάμε έξω στη πόλη. Σύντομα χεράκι χεράκι. Τώρα οι περαστικοί μας κοίταζαν δύσπιστα.
«Κοίταζε χαμηλά» με διέταξε κι απλά υπάκουσα. Συνεχίσαμε να προχωράμε. Δεν ήξερα που με πήγαινε, μόνο την ακολουθούσα.

«Κάρλα μου.. Μου αρέσεις πολύ» μου είπε και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.

Χαμογέλασα, πήγα να το ανταποδώσω και εισέπραξα το πρώτο δημόσιο μου χαστούκι. Ήταν δυνατό ,πολύ δυνατό.

«Αν δεν ήταν η πρώτη μας μέρα, θα σε πήγαινα στο σπίτι μου για μαστίγωμα» είπε αρκετά νευριασμένη, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο.

Πήγα να της ζητήσω, συγγνώμη το σταμάτησα. Δεν θέλει να της ζητώ συγγνώμη.

«Κυρία Σας ζητώ να με μαστιγώσετε» το ξεφούρνισα αν και να πω την αλήθεια, ήθελα η γη να με καταπιεί. Την είχα απογοητεύσει κι από την άλλη επθυμούσα πολύ να μαστιγωθώ από Εκείνη. Χαμογέλασε.

«Πάμε...» μου είπε. Την ακολουθούσα…