"Η σκλάβα"

Δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω…

Τους καθρέπτες δεν πρέπει να ραγίσω…

Τα μάτια μου κλειστά τα χέρια μου μπροστά…

Το είδωλο μου δεν πρόκειται ποτέ μου να αντικρίσω…


Δύο μέρες. Δύο μέρες. Πρέπει να τα καταφέρω. Να μην τον απογοητεύσω. Δύο μέρες είναι μόνο.

Και είναι τόσοι πολύ οι καθρέπτες. Στέκονται και με παραφυλούν. Μου ψιθυρίζουν, μου περνάνε σκέψεις μέσα στο κεφάλι μου.

-Άνοιξε τα μάτια σου, Μαρία…Άνοιξε τα μάτια σου Μαρία. Άνοιξε τα μάτια σου Μαρίααααααα…

Δύο μέρες. Όχι, όχι. Θα τα καταφέρω, θα περιπλανηθώ στο χώρο, θα μάθω τα κατατόπια. Δε θα χρειαστεί να ανοίξω καθόλου τα μάτια. Θα προσποιηθώ την τυφλή, πως τα καταφέρνουν αυτοί; Θα το καταφέρω και εγώ. Μου το είπε και αυτός. Ο όροφος αυτός έχει έκταση περίπου ένα στρέμμα και εικοσιένα καθρέπτες. Όχι αυτό το είπε στο τέλος. Χμμμμ όχι στο τέλος είπε «θα τα καταφέρεις».

Ένα δάκρυ κάνει να ξεγλιστρήσει από το βλέφαρο της Μαρίας, αλλά αυτή το προλαβαίνει και το ξανασπρώχνει μέσα. Η Μαρία ξαπλώνει στο σκονισμένο πάτωμα και ώρα μετά αποκοιμιέται.

Ψίθυροι συντροφεύουν τον ταραγμένο της ύπνο…

Χίλια μάτια με γδύνουν με το βλέμμα τους…

Δίχως χέρια λερώνουν ό,τι δικό μου καθαρό…

Δίχως δόντια γλύφουν τις μικρές μου αμαρτίες…

Άνοιξε τα μάτια σου…

Η Μαρία ξυπνάει και ανοίγει τα μάτια της. Ελάχιστο φως μπαίνει από τα μεγάλα παράθυρα. Τα μάτια της θολά ακόμα δεν μπορούν να διακρίνουν εικόνα. Ανασηκώνεται από τη θέση της και προσπαθεί να θυμηθεί που βρίσκεται.

Άνοιξε τα μάτια σου…

Κάποιος με κοιτάει. Ήρθε;;; Μααα είναι γυμνός. Ιχχχχχχ

Η Μαρία σηκώνεται και αρχίζει να τρέχει. Στο πανικό της ξεχνάει τα μάτια ανοιχτά…

-Μαρία εδώ είμαι…
-Μαρία μωρό μου ρίξε μία ματιά, εδώ δίπλα είμαι και σου γνέφω…

Λάμψεις από φως που πέφτουν στα μάτια της ενεργοποιούν το σφράγισμα. Η Μαρία τρέχει στο σκοτάδι. Και νιώθει λιγότερο φοβισμένη.

-Άνοιξε τα μάτια σου…

Είμαι πουλί πετάω. Δες με πετάω…

Η Μαρία τρέχει στα τυφλά. Ανάμεσα στους καθρέπτες. Στις κολώνες. Στα χέρια που αόρατα απλώνονται να την πιάσουν…

-Άνοιξε τα μάτια σου…

Κύριε μου είμαι πουλί και πετάω. Θα πετάξω ψηλά και θα ψάξω να σας βρω. Κύριε μου...

-Άνοιξε τα μάτια σου…

Η Μαρία πέφτει πάνω σ’ ένα μεγάλο καθρέπτη. Χιλιάδες αστραφτερά θρύψαλα αιωρούνται στον αέρα και για μία στιγμή καθώς η Μαρία πετάει, αγγίζουν απαλά το πρόσωπο της. Μία στιγμή, μία ζωή αναμνήσεων που χάνονται καθώς το πρόσωπο της γεμίζει με χιλιάδες κόκκινους μικρούς κρατήρες. Στόχος τα μάτια της. Το σκίσιμο των βλεφάρων. Η αποκάλυψη της εικόνας. Και μετά πέφτει κάτω…

…πάνω σε πολύ μεγαλύτερα κομμάτια, που την περιμένουν με την μύτη ψηλά.

Η Μαρία νιώθει τα γυαλιά να ανοίγουν το δέρμα της όπως μόνο το γυαλί μπορεί. Συναντά το έδαφος, κάνει μία ελάχιστη αναπήδηση για να διευρυνθούν οι οπές και μένει ακίνητη. Τα χέρια πάνω στα μάτια της. Με δύναμη να τα πιέζει να μην ανοίξουν. Το στόμα της ανοίγει και ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη…

-ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ! Δε θέ…λω σας παρακαλώ… Μη με αναγκάζετε σας παρακαλώ…

-Άνοιξε τα μάτια σου μωρό μου. Η Μαρία σηκώνεται. Δεν νιώθει το πόνο πια. Αλλά…

Ανοίγει τα μάτια της.

Φως. Ήλιος, μπλε τοίχοι. Ένας καθρέπτης. Ο Κύριος της δίπλα της. Αυτή γυμνή. Κανένα σημάδι πάνω της. Χαμογελάει στον κύριο της. Μαζί με αυτήν χαμογελάει και το πέος της…