Λαθος

Είναι εκείνη η στιγμή που δεν σε ενδιαφέρουν και πολλά. Και που οκ εμένα δεν με ενδιέφερε ποτέ τίποτα ιδιαίτερα. Απλώς, να, δεν ξέρω, η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει τόσο δυνατά και την ένιωθα στο στήθος μου και ήθελα να την κάνω να σκάσει. Να σταματήσει να μου το κάνει αυτό κάθε φορά. Δεν έφταιγα εγώ για όλο αυτό. Αυτή έφταιγε πάντα. Ηλίθιο όργανο. Απ’την άλλη, το μυαλό μου μια χαρά, κουλ.Ξέρει ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι κι αλλιώς. Αλλά και αυτό δεν βοηθούσε πολύ τελευταία. Ποτέ δεν βοηθούσε και πολύ ούτως ή άλλως.


Και εσύ έσφιγγες όλο και περισσότερο τον λαιμό μου, και το κεφάλι μου έξυνε τον τοίχο και ειλικρινά θα σε παρακαλούσα να τελειώνεις, αν μπορούσα. Αν ήθελα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν είχες αρχίσει και κάτι από τα συνηθισμένα, αυτά που είχα συνηθίσει εγώ να μου κάνουν. Απλώς έσφιγγες και έσφιγγες, λες και ήθελες να βγάλεις την ψυχή μου απ’τις φλέβες μου, ή κάτι τέτοιο, δεν ξέρω. Και τότε ξαφνικά, απλά σταμάτησες. Και ενώ οριακά πλέον μπορούσα να πάρω ανάσα, άρχισες να γλείφεις τον λαιμό μου και να τον δαγκώνεις κάπως απαλά με τα δόντια σου.


Και τότε κατάλαβα, ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει ποτέ. Οκ, να με πήδαγες. Αυτό όμως όχι. Ποτέ. Και Level E να ήσουν-που δεν ήσουν-δεν θα με ένοιαζε. Αλλά ήσουν εσύ. Και εσύ ήσουν αλλιώς και δεν έπρεπε να μάθεις. Αλλά ήταν πολύ αργά πια, δυνάμεις δεν είχα πλέον και εσύ είχες κολλήσει το σώμα σου πάνω μου.Και εγώ είχα γίνει κάτι πολύ μικρό, ώστε να μπορέσω πλέον να αντισταθώ στο οτιδήποτε. Απλά δεν είχε καν νόημα.

Κάποιος, κάποτε μου είχε στείλει κάτι να με ρωτήσει τι σημαίνει στη γλώσσα μου και δεν απάντησα ποτέ. Και αυτός νομίζω με είχε κάνει κάπως περίπου να νιώσω όπως εσύ. Όμως εσύ ήσουν εκεί μαζί μου και αυτός όχι. Ίσως αν προσπαθούσα περισσότερο, αλλά και πάλι ποτέ δεν προσπαθώ ποτέ πολύ ούτως ή άλλως. Δεν έχει νόημα.

Όμως με είχες αγκαλιά και είχαμε καθίσει και τα δύο κάτω πλέον. Απλώς δεν ήθελα ποτέ να μάθεις, αλήθεια όμως. Γιατί βασικά δεν έχει νόημα, ούτε και ουσία. Και ήξερα ότι κάπως ήξερες, απλά ήταν η φάση να βεβαιωθείς; Και εμένα δεν μου αρέσουν και οι αγκαλιές. Καθόλου. Νομίζω οριακά με πνίγουν. Όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις. Όμως εσύ ήσουν κάτι πέρα από όλο αυτό.

Και όταν κάρφωσες τα δόντια σου στο λαιμό μου, ειλικρινά πίστεψα ότι είναι καλύτερο να πεθάνω όταν τελειώσεις γιατί μετά πώς θα μπορούσα να σε κοιτάξω ξανά στα μάτια. Αλλά και πάλι ποιος ο λόγος να σε κοιτάξω ξανά ούτως ή άλλως; Έτσι κι αλλιώς ευχόμουν να καταφέρεις να εξαφανίσεις και το παραμικρό ίχνος ζωής που είχε απομείνει μέσα μου.