Goping

Γνώρισα τον Πέτρο τυχαία. Ομόνοια – Θησείο, μεσημέρι, τίγκα ο Ηλεκτρικός. Απίστευτο, κάποιος με είχε χουφτώσει από μπροστά – σχεδόν πόναγα, ήταν ο Πέτρος.

Βγήκαμε στην αποβάθρα σιωπηλοί, σαν ζευγάρι λαθρεπιβάτη-εισπράκτορα. Μάντεψε ποιος ήταν ο εισπράκτορας!

Πώς το ήξερες, είπα τελικά όταν ήδη είχαμε βγει στις πρασιές.

Ένστικτο, μου είπε.

Χριστέ μου, τι θηρίο, και τι θα μπορούσε να μου κάνει, αναρωτήθηκα.

Έβγαλα τη μπλούζα μου, όπως μου είπε, ευτυχώς ήταν καλοκαίρι και δεν φάνηκε παράξενο. Ήταν σαν να τον γνώριζα από χρόνια. Κοντός, ευκίνητος σαν πυγμάχος, με δυνατούς ώμους.

Μπορείς και να μου κάνεις ό,τι άλλο θέλεις, είπα ασυναίσθητα.

Πώς σε λένε; Χρυσό, είπα. Πέτρος.

Καθίσαμε κάπου στο βάθος.

Καπνίζεις, με ρώτησε. Όχι.

Κάνω μία εναλλακτική, ας πούμε, αντικαπνιστική εκστρατεία – κι ένα πείραμα ταυτόχρονα, μου είπε κι άναψε τσιγάρο.

Τι σκέψεις θα έκανε ένας καπνιστής αν κάθε φορά αντί για τασάκι, για το τσιγάρο, είχε έναν καημένο που θα γινόταν το τασάκι του, με ρώτησε κι έκανε μία βαθιά ρουφηξιά.

Δεν καταλαβαίνω, είπα, ακόμα κι έτσι, τι αναγκάζει έναν καπνιστή να κάνει κάτι τέτοιο;

Ας πούμε είναι μία θεραπεία σοκ, κάτι που το κάνει για να απαλλαγεί από τη νικοτίνη. Γιατί το πάθος του είναι μεγαλύτερο από τα ιδεώδη του, κι αν τεθεί ως δίλλημα, ως επιλογή: το τσιγάρο ή το τασάκι-δούλος, τι πιστεύεις ότι θα κάνει, απάντησε με ερώτηση και μου έγνεψε να πλησιάσω και να του ανοίξω το στόμα μου.

Το έκανα με τον τρόπο του παιδιού που βλέπει το κουτάλι με το σιρόπι. Κι ήταν σαν πικραμύγδαλο αλλά ανάλαφρο και οριακά σιχαμερό.

Εγώ πιστεύω ότι θα προτιμήσει το τασάκι-δούλος, είπε ο Πέτρος ρουφώντας άλλη μία τζούρα. Όμως, τότε, μπορεί μέσα από τον βασανισμό του άλλου κάτι να ξεκλειδωθεί ή ακόμα και να κλειδώσει καλύτερα, είπε στοχαστικά ο Πέτρος.

Κέρδος και στις δύο φορές, είπα αστειευόμενος.

Ήταν καλοβαλμένος, φανερά μυώδης, καθόταν στητός, σοβαρός στο παγκάκι. Εγώ, πάλι, είχα απλωθεί, σταυροπόδι και αεράτος.

Ήμουν άνετος, ή μάλλον, αισθανόμουν άνετος δίπλα του, μία σιγουριά. Το αεράκι στέγνωνε τον ιδρώτα στις μασχάλες μου και το στήθος μου ποζάριζε σαν γύφτικο σκεπάρνι.

Είχα, σιγά σιγά, ξεδιπλώσει τη στύση μου και ήθελα κάπως να το επικοινωνήσω, αλλά ήξερα ότι αυτό δεν ήταν δική μου δουλειά. Κοιτούσα στα κλεφτά το απαγορευμένο φρούτο του Πέτρου, το φερμουάρ και τα καρύδια του.

Ξανάνοιξα το στόμα, μετά κάπως κοιτάξαμε και οι δύο στο βάθος να περνούν αποχαυνωμένα σώματα και ήξερα ότι αυτή η φλόγα κάπου έπρεπε να βρει τη λύση της.

Με κάρφωσε πιο κάτω απ’ τον αφαλό. Πρώτα τράβηξα κάπως τη βερμούδα. Το αστείο είναι ότι δεν ανταλλάξαμε κουβέντες, μόνο νεύματα.

Ήταν μία απλή κίνηση, ακριβώς όπως οι καπνιστές το κάνουν, ούτε βιαστικά ούτε αργά.

Έφερε την γόπα στα χείλι μου κι εγώ ενστικτωδώς έκανα πίσω! Πέταξε τη γόπα με δύναμη και άρπαξε (αριστερό χέρι) το λαιμό μου και τη στύση μου όλη (δεξί χέρι). Και τα δύο χέρια ξεκίνησαν να σφίγγουν με τον τρόπο της μέγγενης. Υπάρχει το σημείο βρασμού και σίγουρα το ξεπέρασα. Ένιωσα τη δύναμη αλλά ως ρώμη κι ως τη μπότα του κατακτητή.

Το μόνο που πρόλαβα να σκεφτώ ήταν ότι αφηνόμουν.

Ίσως και να είχα λιποθυμήσει, κατάλαβα ότι ήμουν σωριασμένος. Τριγύρω κανείς. Πέρασε κι άλλη ώρα και σκέφτηκα ότι αν έβρισκα εκείνη τη γόπα ίσως να ξαναγύριζε.