Moulin Rouge

Τα φώτα του Moulin Rouge είχαν σβήσει, αλλά μέσα στο προσωπικό καμαρίνι της Satine —τον χρυσό ελέφαντα— η ατμόσφαιρα ήταν πιο βαριά από ποτέ. Η Satine δεν ήταν πια η γλυκιά κοπέλα του δρόμου. Ήταν η Domina του Καμπαρέ, ντυμένη με το μαύρο βελούδινο κορσέ της και τις ψηλές μπότες που αντηχούσαν απειλητικά στο ξύλινο πάτωμα.

Ο Christian καθόταν στο πάτωμα, στα πόδια της. Δεν του είχε επιτραπεί να καθίσει σε καρέκλα. Για την ακρίβεια, δεν του είχε επιτραπεί καν να μιλήσει.
Η Satine στάθηκε από πάνω του, κοιτάζοντάς τον από ένα ύψος που τον έκανε να νιώθει μικροσκοπικός. Κρατούσε το μακρύ, ασημένιο τσιμπούκι της και ο καπνός σχημάτιζε σύννεφα γύρω από το πρόσωπό της, κάνοντας το βλέμμα της να μοιάζει με παγωμένο κρύσταλλο.

«Πιστεύεις ότι η αγάπη σου είναι αρκετή, Christian;» ρώτησε με μια φωνή χαμηλή, γεμάτη εξουσία. «Πιστεύεις ότι ένας φτωχός ποιητής μπορεί να αντέξει το βάρος ενός Διαμαντιού;»

Εκείνος πήγε να απαντήσει, αλλά εκείνη ακούμπησε την άκρη της μπότας της στο στήθος του, πιέζοντάς τον ελαφρά να μείνει στη θέση του. «Σιωπή», διέταξε. «Σε αυτό το δωμάτιο, οι λέξεις σου δεν έχουν αξία. Μόνο η υπακοή σου μετράει.»
Του έπιασε το πηγούνι με τα δάχτυλά της, αναγκάζοντάς τον να την κοιτάξει στα μάτια. Το βλέμμα της ήταν αδιαπραγμάτευτο. «Θα γράψεις την ιστορία μου, αλλά όχι όπως τη θέλεις εσύ. Θα τη γράψεις όπως τη διατάζω εγώ. Θα είσαι η σκιά μου, ο άνθρωπος που υπάρχει μόνο για να υμνεί την ανωτερότητά μου.»
«Αν μάθεις τη θέση σου, αν μάθεις να υπηρετείς το είδωλό μου χωρίς ερωτήσεις, τότε ίσως σου επιτρέψω να παραμείνεις στο φως μου.»
Ο Christian έσκυψε το κεφάλι, αποδεχόμενος τη μοίρα του. Στα μάτια της Satine δεν υπήρχε πια η ερωτευμένη γυναίκα, αλλά μια βασίλισσα που απολάμβανε τη δύναμη που είχε πάνω στην ψυχή του.
«Το Moulin Rouge δεν ανήκει στον Zidler, Christian. Ανήκει σε μένα. Κι εσύ... εσύ είσαι απλά ένας ακόμα θαυμαστής που γονάτισε μπροστά στο θρόνο μου.»
Η Satine στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη της, αφαιρώντας με αργές, επιδεικτικές κινήσεις τα διαμαντένια σκουλαρίκια της. Κάθε κίνησή της ήταν μια υπενθύμιση της ανωτερότητάς της.

«Christian», είπε, και το όνομά του ακούστηκε σαν ψίθυρος και διάταγμα μαζί. «Η αγάπη που διακηρύσσεις είναι μια φυλακή για τις κοινές γυναίκες. Αλλά εγώ... εγώ είμαι το Moulin Rouge. Είμαι η ιδέα που προσπαθείς μάταια να φυλακίσεις στο χαρτί σου.»

Του έριξε το βαρύ, κεντημένο με χρυσό κάλυμμα των ώμων της. Εκείνος το έπιασε με τρεμάμενα χέρια, σαν να κρατούσε ιερό κειμήλιο.

«Η αποστολή σου είναι αυτή: Θα γράψεις την ωδή της δικής σου μηδαμινότητας μπροστά στο δικό μου φως. Θα συνθέσεις τους στίχους που θα παραδέχονται πως ο ποιητής δεν είναι ο δημιουργός, αλλά ο δούλος του ειδώλου μου.»
«Μέχρι την ανατολή, θα παραμείνεις εδώ, στο πάτωμα. Θα γράφεις μόνο για το πώς η δική μου ύπαρξη σβήνει τη δική σου. Κάθε λέξη που θα χαράζεις, θα είναι μια υπόκλιση.»
«Δεν θα κοιτάξεις το πρόσωπό μου. Θα κοιτάζεις μόνο τις σκιές που ρίχνει το σώμα μου στους τοίχους. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια που σου επιτρέπω να κατέχεις.»

«Το "Spectacular Spectacular" δεν είναι δικό σου, Christian», συνέχισε με μια λυρική σκληρότητα. «Είναι το δικό μου μνημείο. Εσύ είσαι απλά η πένα που το καταγράφει. Κατανόησες τη θέση σου στη σκιά του Διαμαντιού;»

Εκείνος ψιθύρισε ένα τρεμάμενο «Ναι», και η Satine χαμογέλασε με εκείνη την παγωμένη, θεϊκή υπεροψία. Τον άφησε εκεί, στο ημίφως, να ξεκινήσει το έργο της απόλυτης λατρείας του προς το πρόσωπό της.
Η κίνηση ήταν απότομη, θεατρική, γεμάτη από την ένταση του Baz Luhrmann. Η Satine άρπαξε τον Christian από το πέτο, αναγκάζοντάς τον να σηκωθεί, αλλά τον κράτησε σε μια απόσταση αναπνοής, κυριαρχώντας στον χώρο με το βλέμμα της.

«Κοίταξέ με», διέταξε, και η φωνή της αντήχησε σαν το τραγούδι μιας σειρήνας που δεν δέχεται άρνηση. «Αυτό που θα συμβεί τώρα δεν είναι δικό σου. Είναι η δική μου παραχώρηση στην πίστη σου.»
Το δωμάτιο γέμισε με τις σκιές των κινήσεών τους, που έμοιαζαν με χορογραφία πάθους. Η Satine τον οδηγούσε σε μια κορύφωση που δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά πνευματική—μια κατάσταση όπου ο Christian ένιωθε πως διαλύεται μέσα στο μεγαλείο της. Ήταν μια ένωση λυρική και άγρια, όπου η «Κυρίαρχη του Moulin Rouge» επιβεβαίωνε πως ακόμα και στον έρωτα, εκείνη κρατούσε τα σκήπτρα.

Όταν όλα ησύχασαν, ο Christian παρέμενε στην αγκαλιά της, όχι ως κατακτητής, αλλά ως ο πιστός που μόλις είχε κοινωνήσει στο ιερό της δικής της ανωτερότητας.

Το πρώτο φως της αυγής άρχισε να τρυπώνει από τα παράθυρα του Ελέφαντα, αλλά δεν ήταν το χρυσό φως της ελπίδας· ήταν ένα ψυχρό, αποκαλυπτικό γκρι. Η Satine βρισκόταν ακόμα στην αγκαλιά του Christian, αλλά η κυριαρχία της είχε μεταμορφωθεί σε μια τραγική, απόκοσμη γαλήνη.

Ξαφνικά, ένας βήχας έσπασε τη λυρική σιωπή. Ένας βήχας που δεν ταίριαζε σε μια βασίλισσα.

...Τέλος