strict femdom FF/m

Ο ήλιος του Αιγαίου έκαιγε πάνω από το πέτρινο εξοχικό στην Πλάκα της Νάξου. Η Μαρία, στα 45 της, έμοιαζε με αρχαία θεά καθώς ήταν ξαπλωμένη στην αναπαυτική της σεζλόνγκ. Το μαύρο της μαγιό τόνιζε τις χυμώδεις καμπύλες της και το πλούσιο στήθος της, ενώ το βλέμμα της, κρυμμένο πίσω από μεγάλα μαύρα γυαλιά, παρέμενε παγωμένο και αυστηρό.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Μάριος, 30 ετών, ένιωθε τον ιδρώτα να τρέχει στην πλάτη του. Φορούσε μόνο ένα απλό σορτσάκι και εργαζόταν ασταμάτητα από τα χαράματα. Η αποστολή του ήταν σαφής: το σπίτι έπρεπε να είναι στην εντέλεια.

«Μάριε», ακούστηκε η βαθιά, επιβλητική φωνή της.

Ο Μάριος άφησε αμέσως τη σκούπα και στάθηκε σε προσοχή, με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, όπως του είχε επιβληθεί. Πλησίασε με γρήγορα βήματα. «Μάλιστα, Κυρία Μαρία;»

«Το παγωμένο τσάι μου τελειώνει. Και η πλάτη μου χρειάζεται αντηλιακό. Τώρα», διέταξε χωρίς καν να τον κοιτάξει, δείχνοντας με το χέρι της το τραπεζάκι.

Καθώς ο Μάριος άπλωνε με τρεμάμενα χέρια την κρέμα στους ώμους της, η Μαρία πήρε μια γουλιά από το ποτήρι που της πρόσφερε και είπε με νόημα: «Ελπίζω να έχεις τελειώσει με τον ξενώνα μέχρι το βράδυ. Αύριο καταφθάνει η αδερφή μου, η Γεωργία. Ξέρεις πόσο απαιτητική είναι... και πόσο δεν ανέχεται την προχειρότητα».

Ο Μάριος κατάπιε ξερά. Είχε ακούσει για τη Γεωργία. Μια γυναίκα 40 ετών, εκθαμβωτική, ψηλή, που στο πέρασμά της ο χρόνος σταματούσε. Αν η Μαρία ήταν η αυστηρή εξουσία, η Γεωργία ήταν η μαγνήτιση που σε άφηνε άφωνο.

«Θα είναι όλα έτοιμα, σας το υπόσχομαι», ψιθύρισε.

«Δεν θέλω υποσχέσεις, θέλω αποτελέσματα», τον διέκοψε η Μαρία, γυρίζοντας ελαφρά το κεφάλι της για να τον καρφώσει με το βλέμμα της. «Η Γεωργία δεν ξέρει ακόμα τις λεπτομέρειες της "θέσης" σου εδώ. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσεις όταν θα έχεις δύο γυναίκες να σε διατάζουν ταυτόχρονα...»

 

Η ατμόσφαιρα στη βεράντα ήταν βαριά από τη ζέστη και την ένταση. Η Μαρία τον άφησε να επιστρέψει στις δουλειές του, αλλά το μυαλό του Μάριου είχε ήδη αρχίσει να τρέχει πιο γρήγορα από τα χέρια του.

Καθώς έτριβε τα μάρμαρα στον ξενώνα, η εικόνα της Γεωργίας άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του σαν αντικατοπτρισμός. Είχε δει φωτογραφίες της: ψηλή, με πόδια που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ και ένα βλέμμα που υποσχόταν απόλυτη υποταγή.

Ο ιδρώτας έσταζε από το μέτωπό του, αλλά εκείνος φανταζόταν κάτι άλλο. Φανταζόταν τη Γεωργία να μπαίνει στο δωμάτιο, φορώντας ψηλοτάκουνα πέδιλα που αντηχούσαν πάνω στο καθαρό μάρμαρο. Στο όνειρό του, η Μαρία τον παρουσίαζε στην αδερφή της όχι ως βοηθό, αλλά ως κτήμα.
Φανταζόταν τη Γεωργία να κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα, να σταυρώνει τα μακριά της πόδια και να του γνέφει να πλησιάσει.Στη σκέψη του, βρισκόταν ήδη στα γόνατα, υπηρετώντας τις δύο αδερφές, νιώθοντας την απόλυτη υπεροχή τους. Η πιο έντονη εικόνα ήταν αυτή της ολοκληρωτικής υπηρεσίας: να του επιτρέπεται να γλείψει τη σκόνη από τα δάχτυλα των ποδιών της Γεωργίας μετά από μια βόλτα στα σοκάκια της Νάξου, ενώ η Μαρία θα τον παρακολουθούσε με ένα ειρωνικό χαμόγελο, ελέγχοντας κάθε του κίνηση.

«Θα είναι ακόμα πιο αυστηρή από τη Μαρία;» αναρωτήθηκε, και ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό του. Η ιδέα του να είναι ο στόχος της προσοχής δύο τέτοιων γυναικών τον έκανε να τρέμει από μια μίξη φόβου και ανυπομονησίας.

«Μάριε! Ακόμα εκεί είσαι;» Η φωνή της Μαρίας από την αυλή τον επανέφερε στην πραγματικότητα. «Σταμάτα να ονειροπολείς. Αν η Γεωργία βρει έστω και μια σπιθαμή σκόνης αύριο, η τιμωρία σου θα ξεκινήσει πριν καν προλάβει να αφήσει τις βαλίτσες της. Κατάλαβες;»

«Ναι, Κυρία... απόλυτα», απάντησε εκείνος, σφίγγοντας τη βούρτσα στα χέρια του και επιταχύνοντας τον ρυθμό του, ενώ η καρδιά του χτυπούσε δυνατά για το τι θα έφερνε το αυριανό πλοίο.

 

Το επόμενο πρωί, το λιμάνι της Νάξου έσφυζε από ζωή, αλλά ο Μάριος ένιωθε σαν να βρισκόταν σε δικό του κόσμο. Φορούσε ένα έντονο κίτρινο μπλουζάκι, όπως ακριβώς τον είχε διατάξει η Μαρία, «για να σε βρει αμέσως η Γεωργία και να μη χάνουμε χρόνο», του είχε πει.

Όταν η Γεωργία κατέβηκε από το πλοίο, ο χρόνος φάνηκε να σταματά. Ήταν εκθαμβωτική: ψηλή, με αέρινο περπάτημα και ένα μαύρο καφτάνι που ανέμιζε, αποκαλύπτοντας τα υπέροχα, μακριά της πόδια. Πλησίασε τον Μάριο με ένα χαμόγελο που του φάνηκε, αρχικά, απρόσμενα προσιτό.

«Εσύ θα είσαι ο Μάριος», του είπε, και η φωνή της ήταν σαν μουσική. Καθώς κατευθύνονταν προς το αυτοκίνητο, άρχισε τον καταιγισμό. «Πόσο καιρό είσαι με την αδερφή μου; Σε προσέχει; Σου βάζει δύσκολα;».

Ο Μάριος, μαγεμένος από την ομορφιά της, προσπαθούσε να ψελλίσει απαντήσεις. «Αφού είσαι μικρότερος, φαντάζομαι σε ελέγχει απόλυτα, έτσι δεν είναι;» τον ρώτησε με μια φυσικότητα που τον ξάφνιασε. «Ναι... με ελέγχει σε όλα», απάντησε εκείνος αυθόρμητα, αποδεχόμενος πλήρως τη θέση του.

Η Γεωργία σταμάτησε για μια στιγμή και τον κοίταξε στα μάτια. «Για να καταλάβω... αυτό που έχετε είναι BDSM;». Ο Μάριος ένιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό του. Κοκκίνισε μέχρι τα αυτιά και χαμήλωσε το βλέμμα, ανίκανος να αρθρώσει λέξη από τη ντροπή του. Εκείνη γέλασε ελαφρά, ένα γέλιο που έκρυβε κάτι πολύ πιο βαθύ από μια απλή ευγένεια.

Μόλις έφτασαν στο σπίτι, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Οι δύο αδερφές αγκαλιάστηκαν με θέρμη, ενώ ο Μάριος, σαν σκιά, μετέφερε τις βαριές βαλίτσες στους ξενώνες. Λίγο αργότερα, τις σέρβιρε κοκτέιλ στη βεράντα, δίπλα στην πισίνα. Οι γυναίκες κάθονταν αναπαυτικά, απολαμβάνοντας τη θέα.

Η Γεωργία, χωρίς να χάσει χρόνο, γύρισε στην αδερφή της. «Λοιπόν, Μαρία, πες μου... είναι όντως σκλάβος σου;». Η Μαρία ξέσπασε σε ένα σύντομο γέλιο. «Ναι, Γεωργία. Είναι δικός μου. Κάνει ό,τι του ζητήσω». «Επιτέλους το τόλμησες!» απάντησε η Γεωργία, και για τις επόμενες στιγμές άρχισαν να μιλούν μεταξύ τους σαν ο Μάριος να ήταν ένα άψυχο έπιπλο, αγνοώντας τον επιδεικτικά.

Ξαφνικά, το ύφος της Γεωργίας άλλαξε. Το «προσιτό» χαμόγελο του λιμανιού έδωσε τη θέση του σε μια παγωμένη, σαδιστική λάμψη. Κοίταξε τον Μάριο από πάνω μέχρι κάτω. «Ξέρεις, Μαρία, εγώ δεν έχω την υπομονή σου», είπε η Γεωργία με φωνή που έσταζε εξουσία. «Θέλω να δω τι κρύβεται κάτω από αυτό το κίτρινο μπλουζάκι. Μάριε, βγάλ' τα όλα. Τώρα. Θέλω να σε δω γυμνό... και θέλω να δω πόσο πόνο μπορείς να αντέξεις πριν αρχίσεις να με παρακαλάς».

Ο Μάριος πάγωσε. Η αποκάλυψη ότι η Γεωργία δεν ήταν απλώς μια όμορφη γυναίκα, αλλά μια αδίστακτη αφέντρα, τον έκανε να τρέμει. Η Μαρία έγειρε πίσω στην πολυθρόνα της, σταύρωσε τα πόδια της και τον κοίταξε με ένα αυστηρό γνέψιμο. «Άκουσες την αδερφή μου. Υπάκουσε».

 

Ο Μάριος στάθηκε εντελώς γυμνός κάτω από τον καυτά ήλιο της Νάξου, νιώθοντας τα βλέμματα των δύο αδερφών να τον εξετάζουν σαν να ήταν ένα κομμάτι κρέας σε βιτρίνα. Η Γεωργία, με μια κίνηση γεμάτη αυτοπεποίθηση, σηκώθηκε από τη σεζλόνγκ της.

«Μαρία, το σώμα του είναι ανθεκτικό, αλλά χρειάζεται σμίλευμα», είπε η Γεωργία με την κρύα, σαδιστική της φωνή. «Ξέρεις ότι για μένα οι σκλάβοι είναι απλώς αντικείμενα. Και τώρα, χρειάζομαι ένα παγκάκι για να απολαύσω το κοκτέιλ μου».

Με μια απότομη διαταγή, ο Μάριος αναγκάστηκε να πέσει στα τέσσερα, παίρνοντας τη θέση του «επίπλου». Η Γεωργία κάθισε με όλο της το βάρος πάνω στην πλάτη του, σταυρώνοντας τα μακριά της πόδια με απόλυτη φυσικότητα. Για μια ολόκληρη ώρα, ο Μάριος παρέμεινε ακίνητος. Οι μύες του έτρεμαν, τα γόνατά του πονούσαν πάνω στο σκληρό μάρμαρο και η ανάσα του ήταν κοφτή, καθώς δεν τολμούσε να ταράξει την ηρεμία της Αφέντρας του. Η Μαρία τον παρακολουθούσε με ένα ικανοποιημένο, αυστηρό χαμόγελο, πίνοντας το ποτό της.

Όταν η Γεωργία τελικά σηκώθηκε, ο Μάριος κατέρρευσε για δευτερόλεπτα, αλλά η ανάπαυση δεν ήρθε ποτέ. «Πολύ καλά», είπε η Μαρία. «Τώρα ήρθε η ώρα για την πραγματική σου εκπαίδευση».

Φέρνοντας τα strap-on, οι δύο αδερφές ξεκίνησαν ένα καταιγιστικό παιχνίδι κυριαρχίας. Τον έπαιρναν εναλλάξ, με τη Γεωργία να δείχνει το σκληρό, σαδιστικό της πρόσωπο και τη Μαρία να απολαμβάνει την υποταγή του σκλάβου της κάτω από τις οδηγίες της αδερφής της. Ο Μάριος, χαμένος ανάμεσα στον πόνο και την απόλυτη παράδοση, δεν ήταν πια άνθρωπος, αλλά ένα εργαλείο στα χέρια τους.

Καθώς το απόγευμα έδινε τη θέση του στο δειλινό, το σκηνικό μεταφέρθηκε στο πολυτελές εσωτερικό του σπιτιού. Ο Μάριος, ακόμα γυμνός, έπρεπε τώρα να εκτελέσει τα καθήκοντά του ως «οικιακός σκλάβος»: Προετοίμασε και σέρβίρε το δείπνο στις δύο γυναίκες, κινούμενος αθόρυβα και πάντα με το κεφάλι σκυμμένο. Οι Δουλειές: Καθάριζε τα υπολείμματα από το τραπέζι ενώ εκείνες συζητούσαν για τα επόμενα σχέδιά τους γι' αυτόν, σαν να μην ήταν παρών. Αργότερα, στο σαλόνι, οι δύο αδερφές χαλάρωναν στους καναπέδες. Ο Μάριος γονάτισε ανάμεσά τους, κάνοντας μασάζ στα πόδια της Γεωργίας και ταυτόχρονα στα χέρια της Μαρίας. Η Γεωργία, θέλοντας να γελάσει, τον διέταξε να εκτελέσει εξευτελιστικές ασκήσεις και «νούμερα» για να τις διασκεδάσει, προκαλώντας τα ειρωνικά γέλια της Μαρίας.

«Βλέπεις, αδερφή μου;» είπε η Γεωργία, χαϊδεύοντας το κεφάλι του Μάριου σαν να ήταν σκύλος. «Με τη σωστή καθοδήγηση, μπορεί να γίνει το τέλειο κατοικίδιο για το καλοκαίρι μας στη Νάξο».

 

Η νύχτα στη Νάξο δεν έφερε την ηρεμία που ήλπιζε ο Μάριος. Μέσα στο πέτρινο σαλόνι, υπό το αμυδρό φως των κεριών, η ατμόσφαιρα έγινε σκοτεινή. Η Γεωργία, θέλοντας να εγκαινιάσει τη δική της κυριαρχία πάνω στο «απόκτημα» της αδερφής της, έβγαλε από τη βαλίτσα της ένα λεπτό, δερμάτινο μαστίγιο.
«Γονάτισε και ακούμπησε το μέτωπο στο πάτωμα», διέταξε η Γεωργία. Η Μαρία καθόταν απέναντι, απολαμβάνοντας ένα κόκκινο κρασί, επιβλέποντας τη σκηνή με απόλυτη ψυχραιμία.

Οι χτυπιές δεν άργησαν να έρθουν. Ήταν μετρημένες, ακριβείς και επώδυνες. Η Γεωργία σημάδευε την πλάτη του Μάριου, αφήνοντας κόκκινες γραμμές που άρχισαν να πρήζονται πάνω στο δέρμα του. Ο νεαρός έσφιγγε τα δόντια του, προσπαθώντας να μην ουρλιάξει, ξέροντας ότι κάθε ήχος θα μπορούσε να εξοργίσει τις δύο γυναίκες. Η πλάτη του σύντομα γέμισε με τα «παράσημα» της υποταγής του, ενώ η Μαρία σχολίαζε με αυστηρότητα κάθε του σύσπαση.

Όταν η τιμωρία τελείωσε, η Γεωργία έβγαλε ένα μεταλλικό αντικείμενο που έλαμψε στο σκοτάδι: μια ζώνη αγνότητας. «Από δω και πέρα, οι επιθυμίες σου δεν σου ανήκουν. Το κλειδί θα το κρατάω εγώ», του είπε κλειδώνοντας το όργανο πάνω του, διασφαλίζοντας ότι ο Μάριος θα βρισκόταν σε μια διαρκή κατάσταση στέρησης και ελέγχου.

Το επόμενο πρωί, ο ήλιος ήταν εκτυφλωτικός. Οι δύο αδερφές αποφάσισαν να πάνε σε μια απομονωμένη παραλία γυμνιστών, αλλά για τον Μάριο, η εμπειρία θα ήταν κάθε άλλο παρά χαλαρωτική. Ο Μάριος αναγκάστηκε να περπατήσει από το αυτοκίνητο μέχρι την ακτή εντελώς γυμνός, φορώντας μόνο τη μεταλλική ζώνη αγνότητας και ένα δερμάτινο κολάρο που κρατούσε η Μαρία. Τα σημάδια στην πλάτη του ήταν ορατά σε όλους, μια ζωντανή απόδειξη της θέσης του.

Ενώ οι δύο γυναίκες έβγαλαν τα ρούχα τους και ξάπλωσαν γυμνές στην άμμο, επιδεικνύοντας τα υπέροχα σώματά τους, ο Μάριος δεν είχε το δικαίωμα να κολυμπήσει ή να ξεκουραστεί. Έπρεπε να στέκεται όρθιος από πάνω τους, κρατώντας μια μεγάλη ομπρέλα για να τους προσφέρει σκιά, σαν ένας αρχαίος σκλάβος. Ο κόσμος γύρω τους κοιτούσε ψιθυρίζοντας, βλέποντας τον νεαρό άντρα να υπηρετεί τις δύο επιβλητικές γυναίκες κάτω από τον καυτό ήλιο. Η Γεωργία, απολαμβάνοντας τα βλέμματα των περαστικών, τον διέταξε να γονατίσει στην καυτή άμμο και να καθαρίσει τα πόδια της από τους κόκκους, χρησιμοποιώντας μόνο τη γλώσσα του. Η ταπείνωση ήταν ολοκληρωτική. Ο Μάριος, εγκλωβισμένος στη ζώνη αγνότητας και στον πόνο από τα χτυπήματα της προηγούμενης νύχτας, ένιωθε το εγώ του να εξαφανίζεται, δίνοντας τη θέση του στην απόλυτη ανάγκη να ευχαριστήσει τις δύο Αφέντρες του.

«Κοίτα τον, Μαρία», είπε η Γεωργία χαϊδεύοντας το πρόσωπό του με το πόδι της. «Δεν είναι υπέροχο να βλέπεις έναν άντρα να ξέρει ακριβώς ποια είναι η θέση του;»

 

Η παραλία συνέχιζε να προσφέρει το σκηνικό για την απόλυτη ταπείνωση του Μάριου. Καθώς η Γεωργία σχολίαζε την υπακοή του, ένας άντρας πλησίασε την παρέα. Ήταν κοντά στα 40, με σμιλευμένο, αθλητικό σώμα και ένα βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση. Σταματώντας κοντά τους, ο γυμνός άντρας τους κοίταξε με ένα χαμόγελο.

«Δεν είναι η θέση κάθε άντρα αυτή», είπε με μια βαθιά φωνή, δείχνοντας τον γονατισμένο Μάριο. «Αυτός εδώ, όμως, είναι ένα τίποτα. Ένα αντικείμενο».

Οι δύο αδερφές ξέσπασαν σε γέλια. Η Μαρία γνέψε στον άντρα, προσκαλώντας τον να καθίσει μαζί τους. Ο άντρας, που αργότερα συστήθηκε ως Νίκος, άρχισε να συζητάει με τις αδερφές, αγνοώντας τον Μάριο σαν να ήταν αόρατος. Ο νεαρός άντρας, με τη ζώνη αγνότητας να τον βασανίζει και τα σημάδια στην πλάτη του να καίνε, ένιωθε την απόλυτη εξάντληση και ντροπή.

Λίγο αργότερα, οι τέσσερις τους επέστρεψαν στο σπίτι. Ο Μάριος, ακόμα γυμνός και με τη ζώνη, κουβάλησε τα πράγματα. Στο σαλόνι, ο Νίκος κοίταξε τον Μάριο με ένα περιφρονητικό βλέμμα.

«Λοιπόν, σκλάβε, άκουσα ότι είσαι εξυπηρετικός», είπε ο Νίκος, χαμογελώντας σαρδόνια. «Έλα εδώ. Θέλω να μου δείξεις πόσο καλά μπορείς να υπηρετήσεις έναν αληθινό άντρα».

Ο Μάριος, χωρίς να τολμήσει να κοιτάξει ψηλά, πλησίασε τον Νίκο. Γονάτισε και άρχισε να τον ικανοποιεί στοματικά, ενώ οι δύο αδερφές παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Ο Νίκος, κατά τη διάρκεια της πράξης, τον εξευτέλιζε λεκτικά, κάνοντας υποτιμητικά σχόλια για την εμφάνισή του, την ανικανότητά του να αντισταθεί και τη θέση του ως ένα άβουλο εργαλείο.

«Είσαι ένα άχρηστο σκουπίδι, που δεν είναι καν άξιο για κάτι παραπάνω», του ψιθύριζε, ενώ ο Μάριος συνέχιζε, με τα μάτια του γεμάτα δάκρυα από ντροπή και ταπείνωση.

Αφού τελείωσε, ο Νίκος, θέλοντας να του δείξει ποιος είναι το αφεντικό, τον χαστούκισε δυνατά και τον διέταξε να μείνει γονατισμένος στο πάτωμα, ακίνητος. Στη συνέχεια, στράφηκε στις δύο γυναίκες.

«Τώρα, κυρίες μου», είπε με ένα πονηρό χαμόγελο, «ας απολαύσουμε το υπόλοιπο της βραδιάς μας, χωρίς αυτό το... αντικείμενο να μας ενοχλεί».

Ο Νίκος άρχισε να κάνει έρωτα με τις δύο αδερφές, τη Μαρία και τη Γεωργία, στο σαλόνι. Ο Μάριος, ακόμα γυμνός και γονατισμένος, αναγκάστηκε να παρακολουθεί όλο το σκηνικό. Κάθε τόσο, τον διέταζαν να τους φέρει ποτά, να τους αλλάξει τη μουσική ή να τους προσφέρει κάποια μικροεξυπηρέτηση, υπενθυμίζοντάς του τη θέση του.

Ο Μάριος ένιωθε την απόλυτη συντριβή. Εγκλωβισμένος στη ζώνη αγνότητας, με τα σημάδια στην πλάτη και την ψυχή του πληγωμένη, ήταν ένα άβουλο όργανο, ένα θέαμα για τους τρεις κυρίαρχους.

 

Μετά την αποχώρηση του Νίκου αργά το βράδυ, το σαλόνι έμοιαζε με πεδίο μάχης της δικής του ταπείνωσης. Η Μαρία και η Γεωργία, χαλαρές και ικανοποιημένες, τον διέταξαν να καθαρίσει τα πάντα. Ο Μάριος, με τα γόνατα να τρέμουν και τη ζώνη αγνότητας να τον πιέζει αλύπητα, μάζεψε τα ποτήρια, σκούπισε τα πατώματα και τακτοποίησε τον χώρο, ενώ οι δύο αδερφές ψιθύριζαν μεταξύ τους, κοιτάζοντάς τον με ένα νέο, περίεργο βλέμμα.

Το πρωί, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει. Δεν υπήρχε πια η αγριάδα της προηγούμενης νύχτας, αλλά μια μεθοδική, σχεδόν κλινική διάθεση για αναδημιουργία.

«Μάριε, η ανδρική σου φύση μάς κούρασε», είπε η Γεωργία καθώς έμπαιναν στο μπάνιο. «Από σήμερα, θα γίνεις κάτι πιο... ταιριαστό στην αισθητική μας».

Τον έβαλαν να σταθεί όρθιος μέσα στην ντουζιέρα. Η Μαρία άπλωσε αφρό σε όλο του το σώμα – στήθος, πλάτη, πόδια, χέρια. Με αργές και σταθερές κινήσεις, η Γεωργία άρχισε να τον ξυρίζει παντού. Κάθε τρίχα που έπεφτε παρέσυρε μαζί της και την τελευταία ίνα της αρρενωπότητάς του. Το δέρμα του έμεινε λείο, απαλό και ευάλωτο σαν μωρού. Στη συνέχεια, η Μαρία ανέλαβε το πρόσωπο και τα νύχια του. Του έβγαλε τα φρύδια σε ένα λεπτό, τοξωτό σχήμα που γλύκανε το βλέμμα του. Του έβαψαν τα νύχια των χεριών και των ποδιών με ένα απαλό, ημιδιάφανο ροζ βερνίκι. Το σώμα του πλέον γυάλιζε κάτω από το φως, εντελώς απογυμνωμένο από κάθε ανδρικό χαρακτηριστικό.

Η Γεωργία, με την εμπειρία της, του έβαλε λίγη μάσκαρα για να τονίσει τις βλεφαρίδες του και ένα λιπ-γκλος που έκανε τα χείλη του να φαίνονται πιο σαρκώδη. Του φόρεσαν μια περούκα με μακριά, μεταξένια καστανά μαλλιά που πλαισίωναν το πρόσωπό του, κάνοντάς τον να μοιάζει με μια εύθραυστη κοπέλα. Το τελειωτικό χτύπημα ήταν τα ρούχα. Η Μαρία έβγαλε από μια τσάντα ένα σετ που είχε αγοράσει κρυφά: Μια κοντή, πλισέ σχολική φούστα. Ένα λευκό crop top που άφηνε ακάλυπτη τη λεπτή του μέση. Λευκές κάλτσες πάνω από το γόνατο (thigh-highs) με δαντέλα. Ένα ροζ περιλαίμιο με ένα μικρό κουδουνάκι που κελαηδούσε σε κάθε του κίνηση.

Όταν τελείωσαν, τον έστησαν μπροστά στον μεγάλο ολόσωμο καθρέφτη. Ο Μάριος δεν αναγνώριζε τον εαυτό του. Στη θέση του 30χρονου άντρα, υπήρχε τώρα ένα πλάσμα θηλυπρεπές, υπάκουο και απόλυτα ελεγχόμενο. Η ζώνη αγνότητας, κρυμμένη κάτω από τη φούστα, ήταν η μόνη υπενθύμιση της αιχμαλωσίας του.

«Δες πόσο πιο όμορφη είσαι έτσι, "Μαρίνα"», ψιθύρισε η Γεωργία στο αυτί του, χρησιμοποιώντας το νέο του όνομα. «Τώρα είσαι το τέλειο στολίδι για το σπίτι μας».

Η Μαρία τον κοίταξε με περηφάνια. «Σήμερα το απόγευμα θα βγούμε στην πόλη της Νάξου για καφέ. Και θα φοράς ακριβώς αυτά. Θέλω όλοι να δουν το νέο μου απόκτημα».

 

Η ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι έγινε αποπνικτική. Η «Μαρίνα», τρέμοντας μέσα στη φούστα και τις δαντελωτές κάλτσες, στεκόταν στο κέντρο του σαλονιού. Η Μαρία και η Γεωργία είχαν πάρει τις θέσεις τους σε δύο ψηλές πολυθρόνες, κρατώντας στα χέρια τους λεπτές, ευλύγιστες βίτσες από μπαμπού.
«Γονάτισε, Μαρίνα. Άνοιξε τα πόδια σου και δείξε μας πόσο "κορίτσι" έγινες», διέταξε η Γεωργία.

Κάθε φορά που ο Μάριος δίσταζε ή το σώμα του αντιδρούσε από ένστικτο, η βίτσα της Μαρίας προσγειωνόταν με δύναμη στους λείους, ξυρισμένους μηρούς του. Ο ήχος του «κρακ» ακολουθούνταν από μια καυτή, κόκκινη γραμμή πάνω στο απαλό δέρμα.

«Μην κλαις σαν άντρας. Αν θέλεις να φοράς αυτά τα ρούχα, θα μάθεις να υπομένεις τον πόνο με χαμηλωμένο το βλέμμα», του είπε η Μαρία, χτυπώντας τον αυτή τη φορά στις γάμπες. Η ταπείνωση ήταν διπλή: ο πόνος των χτυπημάτων και ο εξευτελισμός της θηλυπρεπούς εμφάνισης που έπρεπε να διατηρεί ακέραιη.
Στη συνέχεια, η Γεωργία έβγαλε ένα μεγάλο, τραχύ ομοίωμα πέους. «Ένας σκλάβος με τη δική σου μορφή πρέπει να είναι χρήσιμος. Θα μάθεις να ικανοποιείς κάθε επιθυμία, χωρίς αναστολές».

Η εκπαίδευση ήταν βάναυση. Τον ανάγκαζαν να το παίρνει τόσο βαθιά που τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα και ο λαιμός του πονούσε. Κάθε φορά που έπιανε τον εαυτό του να πνίγεται ή να σταματά, η βίτσα της Γεωργίας τον χτυπούσε στους γλουτούς, κάτω από τη φούστα.

«Πιο βαθιά! Μην σταματάς!», ούρλιαζε η Γεωργία. Η Μαρία τον τραβούσε από την περούκα, αναγκάζοντάς τον να συνεχίσει, ενώ του θύμιζε διαρκώς πόσο «άχρηστος» ήταν πριν τον αναλάβουν εκείνες. Τον ανάγκασαν να επαναλαμβάνει εξευτελιστικές φράσεις: «Είμαι η Μαρίνα, το άβουλο παιχνίδι σας», «Δεν είμαι άντρας, είμαι ένα αντικείμενο για τη δική σας ηδονή».

Όταν οι δύο αδερφές κουράστηκαν να τον χτυπούν, τον άφησαν στο πάτωμα, γεμάτο σημάδια από τις βίτσες που έκαναν αντίθεση με το ροζ λιπ-γκλος και τα βαμμένα του νύχια.

«Θα μείνεις έτσι όλο το βράδυ», είπε η Μαρία, πετώντας του ένα μπολ με νερό στο πάτωμα. «Θα πίνεις σαν το σκυλί, χωρίς να χρησιμοποιείς χέρια. Και αύριο, όταν θα βγούμε στη Νάξο, αν τολμήσεις να κοιτάξεις κάποιον άντρα στα μάτια, η αποψινή τιμωρία θα σου φανεί χάδι».

Η Γεωργία τον πλησίασε, του χάιδεψε το πληγωμένο μάγουλο με την άκρη της μπότας της και του ψιθύρισε: «Είσαι τόσο όμορφη όταν υποφέρεις, Μαρίνα. Θα γίνει το αγαπημένο μου καλοκαίρι».

 

Το τέλος του καλοκαιριού στη Νάξο δεν θα ερχόταν με την ηρεμία του δειλινού, αλλά με τον ήχο του δέρματος που σχίζεται και την απόλυτη πτώση ενός ανθρώπου που έχασε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.

Η Μαρία και η Γεωργία τον οδήγησαν στο αίθριο, εκεί που οι πέτρινοι τοίχοι θα έπνιγαν κάθε κραυγή. Η «Μαρίνα», με τη σχολική φούστα σκισμένη και τις λευκές κάλτσες λερωμένες από τη σκόνη, δέθηκε με τις αλυσίδες στους κρίκους του τοίχου. Τα χέρια του ήταν τεντωμένα ψηλά, εκθέτοντας τον λείο, αποτριχωμένο κορμό του στην απόλυτη κρίση των δύο γυναικών.

Η Γεωργία έβγαλε το μακρύ, δερμάτινο μαστίγιο, η ουρά του οποίου σερνόταν στο μάρμαρο σαν φίδι. «Ήρθε η ώρα να δούμε αν η "Μαρίνα" μας μπορεί να αντέξει το βάρος της επιλογής της», είπε με μια φωνή κρύα σαν ατσάλι.

Το πρώτο χτύπημα ήρθε απροειδοποίητα. Ένας ξερός, εκκωφαντικός ήχος «κρακ» αντήχησε στον χώρο και μια βαθιά, πορφυρή γραμμή χαράχτηκε διαγώνια στην πλάτη του. Ο Μάριος τίναξε το σώμα του, η ανάσα του κόπηκε, αλλά πριν προλάβει να εισπνεύσει, η Μαρία χτύπησε από την άλλη πλευρά με τη δική της βίτσα.

Το μαστίγωμα συνεχίστηκε με έναν μεθοδικό, βασανιστικό ρυθμό. Η Γεωργία σημάδευε με σαδιστική ακρίβεια τα ίδια σημεία, μέχρι που το δέρμα άρχισε να ανοίγει, αφήνοντας τις σταγόνες του ιδρώτα να αναμειγνύονται με το αίμα που κυλούσε αργά προς τη μέση του. Κάθε χτύπημα ήταν μια υπενθύμιση της μηδαμινότητάς του. Οι δύο αδερφές δεν μιλούσαν· μόνο ο ρυθμικός ήχος του δέρματος και οι πνιχτοί λυγμοί του Μάριου έσπαγαν τη σιωπή. Η πλάτη του είχε μετατραπεί σε έναν καμβά πόνου, μια μάζα από πρησμένες γραμμές και ανοιχτές πληγές που έκαιγαν σαν φωτιά κάτω από το φως του φεγγαριού.

Όταν επιτέλους σταμάτησαν, ο Μάριος κατέρρευσε, κρατώντας τον εαυτό του όρθιο μόνο από τις αλυσίδες. Το πρόσωπό του, λερωμένο από τη μάσκαρα που είχε τρέξει και τα δάκρυα, ήταν η προσωποποίηση της απόλυτης συντριβής.

«Σας παρακαλώ...» ψιθύρισε με σπασμένη φωνή, πέφτοντας στα γόνατα καθώς τον έλυσαν. «Μη με διώξετε. Σας ικετεύω. Δεν θέλω να είμαι πια ο Μάριος. Θέλω να είμαι το αντικείμενό σας. Το πατάκι σας, η Μαρίνα σας, ένα τίποτα... Δεν έχω κανένα δικαίωμα στη ζωή μου, όλα ανήκουν σε εσάς. Σας παρακαλώ, κρατήστε με ως κτήμα σας για πάντα!»

Έγλειψε τα πόδια της Μαρίας με απόγνωση, κοιτώντας τες με μάτια που ζητούσαν την αιώνια σκλαβιά ως τη μόνη σωτηρία.

Η Μαρία και η Γεωργία αντάλλαξαν ένα βλέμμα γεμάτο περιφρόνηση. Η Γεωργία έσπρωξε το πρόσωπό του μακριά με την άκρη της μπότας της, ενώ ένα ειρωνικό, παγωμένο γέλιο ξέσπασε και από τις δύο.

«Κοίτα τον, Μαρία», είπε η Γεωργία, σκουπίζοντας επιδεικτικά το μαστίγιό της. «Έσπασε τόσο εύκολα. Δεν έχει πια ενδιαφέρον».

«Έχεις δίκιο», απάντησε η Μαρία, κοιτώντας τον με αηδία καθώς εκείνος συνέχιζε να κλαίει στα πόδια τους. «Μας κούρασες, Μάριε. Η "Μαρίνα" ήταν ένα ωραίο παιχνίδι για μια εβδομάδα, αλλά τώρα μας φαίνεσαι απλά αξιολύπητος. Δεν μας κάνεις πια. Το καλοκαίρι τελείωσε, και το ίδιο και η υπομονή μας μαζί σου».

Τον άφησαν εκεί, γυμνό, σημαδεμένο και διαλυμένο πάνω στο κρύο μάρμαρο, να ικετεύει για μια σκλαβιά που δεν άξιζε πλέον ούτε καν να του χαριστεί, ενώ εκείνες απομακρύνονταν γελώντας, σχεδιάζοντας ήδη το επόμενο θύμα τους.