Dismiss Notice

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

The Honey Badger

Discussion in 'BDSM Art and Literature' started by Arioch, 26 July 2026.

  1. Arioch

    Arioch Τίποτα δεν πάει χαμένο... Premium Member Contributor

    26. Commando

    «Εσύ πότε θα πας Κεφαλονιά,» την ρώτησα και καλά με ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και μέσα μου να γίνεται του δέκατου κύκλου της Κολάσεως. Από τους εννιά.

    «Έλεγα να πάω αρχές Ιούλη,» μου είπε, «αλλά αν σ’ αφήσω μόνο σου παίζει να μου γίνεις κινούμενη ακτινογραφία…»

    «Μα είδες τι σου είμαι, ο αλήτης;» της είπα με την καρδιά μου να παίζει ταμπούρλο.

    «ΘΑ ΣΕ ΓΔΑΡΩ!» με απείλησε. «Δεν αστειεύομαι, Μιχάλη,» μου είπε πιο σοβαρά.

    “Yup, I know…” ξεφύσησα. Και μετά αναστέναξα με κίνδυνο να την πλευριτώσω, και μου ήταν και με ένα μπλουζάκι. «Δε χρειάζεται να ψηθείς Αθήνα, μωρό μου… μπορείς να με δέρνεις και μέσω viber ή messenger.»

    «Δεν έχει πλάκα έτσι!» μου είπε παιχνιδιάρικα. «Με τη Χαριτίνη στη Σορβόννη και την Κωνσταντίνα εδώ, θα έκοβα φλέβες μετά την πρώτη εβδομάδα στο Ληξούρι,» μου εξομολογήθηκε. “And then there is you…”

    «Αυτό που το πας; ε; ε; ε;» της έκανα σαν παιδάκι κερδίζοντας ακόμα ένα μικρό ρουθούνισμα.

    «Οπότε έχουμε μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου να σε παχύνω!» μου δήλωσε.

    Το γεγονός ότι 26 χρονών μαντράχαλος, διδακτορικός φοιτητής, άρχισα να τρέχω σαν παιδάκι πάνω-κάτω και να χοροπηδάω σαν κατσίκι στο γραφείο… ε, για μένα μιλάμε, δεν το λες και υπερβολή, LOL!

    Η Μελίτη κούναγε το κεφάλι της αριστερά-δεξιά χαμογελώντας σα να μην πίστευε στα μάτια της αλλά εγώ είχα ξεφύγει τελείως.

    Σταμάτησα και άνοιξα το YouTube και έγραψα πυρετικά. Πάτησα Play και έδωσα το χέρι μου στη Μελίτη. «Χορεύετε δεσποινίς;»

    Χωρίς να περιμένω απάντηση την τράβηξα να σηκωθεί, και το έκανε γελώντας. Την πήρα αγκαλιά πάνω που έπεσαν οι πρώτες νότες του Hungarian Dance.

    «Δεν ξέρω waltz!» μου είπε γελώντας.

    «Ούτε εγώ!» της είπα. «Και δεν είναι waltz, είναι Csárdás» της είπα και αρχίσαμε να γυρίζουμε ο ένας γύρω από τον άλλον σαν αρκούδες πάνω σε λάβα.

    «Μη μου πεις, το διάβασες στο Wikipedia!» μου είπε γελώντας.

    «Nope, μου το είπε ο Gemini!»

    «Ρώτησες το Gemini τι χορός είναι το Hungarian Dance?»

    «Βαριόμουν»! της απάντησα, κερδίζοντας ακόμα πιο δυνατά γέλια.

    Και μετά ακολούθησαν Animals, γιατί κατά τα φαινόμενα δεν παθαίνουν hallucinations (confabulations, διόρθωσα τον εαυτό μου!) μόνο τα LLM, κατά τα φαινόμενα και ο Αλγόριθμος δεν λέει όχι για καμιά βολτίτσα σε Dutch coffee shops.

    «Λοιπόν, πάω να ντυθώ για να φύγουμε!» μου είπε όταν την άφησα από την αγκαλιά μου.

    «Μια χαρά είσαι κι έτσι!» της είπα και της έχωσα παιχνιδιάρικα μια στα κωλομέρια.

    ΔΕΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟ ΚΥΛΟΤΑΚΙ ΤΗΣ!!!! ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΕ FULL COMMANDO ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ EDDIE!

    «ΑΧΝΕ!» μου έκανε θεατρικά, και είχα κάψει που είχα κάψει φλάντζα, με αποτελείωσε…

    Τελικά, πλάκα-στην-πλάκα, με τα ρούχα μου βγήκε στο δρόμο, δηλαδή τη μπλούζα και το σορτσάκι και όχι σαν Σκωτσέζος καταδρομέας. Μου είπε να πάρω απλά το μαγιό μου, μια πετσέτα και το αντηλιακό και τα υπόλοιπα θα τα φρόντιζε εκείνη.

    Και τζιν!

    «Με τη μηχανή θα πάμε, κι εγώ μακρύ παντελόνι θα φορέσω!» μου δήλωσε, και επειδή ένιωθα λίγο γελοίος να φορέσω τζιν με σαγιονάρες, φόρεσα ένα ζευγάρι καλοκαιρινά μοκασίνια και οι σαγιονάρες στη σακούλα.

    Και πράγματι, και η ίδια τζιν παντελόνι φόρεσε με sneakers. Βέβαια πήρε μαζί της και ένα παρεό για την παραλία, και μαζί με όλα τα τζιτζιμπράγκαλά της, τα έβαλε στο βαλιτσάκι του sport Billy, έχωσε και τα δικά μου, και τα ζαλώθηκα στην πλάτη σαν μουλάρι.

    (Με το “σαν” της μεγαλοπρέπειας!)

    «Κάνε μου λιγάκι μμμμμμμμμ» της τραγούδισα μουγκανίζοντας σαν γελάδι που του πάτησαν την ουρά «κι εγώ αμέσως θα σου κάνω μμμμμμμμμ!» και με κοίταξε σα να είχα φάει γλάστρα στο κεφάλι. «Γιώργος Μαρίνος!» της είπα, και βεβαιώθηκε ότι όντως μικρός είχα φάει γλάστρα στο κεφάλι.

    Κανένα σέβας η σημερινή νεολαία.

    Κάναμε και μια στάση στο Μικέλ για δεύτερο καφέ, και εκεί ανακάλυψα ότι υπάρχει και συσκευασία για μηχανές! Κοίτα να δεις ρε φίλε τι μαθαίνει κανείς στα γεροντάματα. Και εκεί μου ήρθε στο μυαλό ο Τσάκωνας από το “μάθε παιδί μου γράμματα”: Έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο…»

    «Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε ενώ περιμέναμε τους καφέδες μας.

    «Έξι χρόνια στο δημοτικό,» ξεκίνησα να της λέω τελείως άκυρα. «Έξι χρόνια σε γυμνάσιο και λύκειο. Οκτώ χρόνια στο πολυτεχνείο. Έξι χρόνια μέχρι να πάω δημοτικό. Σύνολο 26. Εντάξει, μου βγαίνουν!»

    Έβαλε τα γέλια χωρίς να έχει ιδέα τι της έλεγα. «Αρχικά το πολυτεχνείο είναι πέντε χρόνια, βάλε και ενάμιση το μεταπτυχιακό και τριάμισι το διδακτορικό… δέκα!»

    Και εκεί σκάλωσε γιατί δεν της έβγαιναν τα νούμερα.

    «Κάτσε, δε βγαίνει!» μου είπε.

    «Εχμ…ξεκίνησα το μεταπτυχιακό στο τέταρτο έτος,» της είπα. «Στο πέμπτο, είχα ξεκινήσει το διδακτορικό, στην ουσία το πρώτο σκέλος της μεταπτυχιακής μου εργασίας είναι μέρος του διδακτορικού μου.»

    “WUT?”

    «Μη με βλέπεις έτσι σκληροκαργιόλη και σφίχτη!» της είπα, και παραλίγο να της φύγει ότι είχε μείνει από τον πρώτο καφέ από τη μύτη, «κατά βάθος είμαι nerd!»

    «Κι εγώ είμαι nerd!» μου είπε αναστενάζοντας… «αλλά εσύ αδερφάκι μου είσαι μια κατηγορία μόνος σου!»

    «Μισή!» της είπα και με κοίταξε με απορία. «Μού ‘ταξες ότι θα με παχύνεις!»

    Κούνησε το κεφάλι της με θεατρική απελπισία και μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της τη γνωστή ακολουθία που έμπαζε: θα με σφάξει, θα με πνίξει, θα με πυροβολήσει, θα με αποκεφαλίσει και μετά θα με φυτέψει στις γλάστρες, και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

    «Trivia! Αν μια σειρά συγκλίνει αλλά όχι απολύτως, τότε για κάθε πραγματικό αριθμό μπορούμε να κατασκευάσουμε αναδιάταξή της ώστε να συγκλίνει σε αυτό τον αριθμό! Riemann, bitches!»

    «ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΝΟΥΜΕΡΟ;»

    «Η ακολουθία σου… που θα με αποκεφαλίσεις κλπ μπάζει…» της εξήγησα. «Αλλά αν συγκλίνει υπό προϋποθέσεις, το σώζουμε!» συνέχισα ζορίζοντας την τύχη μου.

    Αποφασίζοντας ότι δε θα βγάλει άκρη μαζί μου, μού έδωσε φύλλο πορείας για την μηχανή και να κάτσω εκεί και να μη βγάλω άχνα γιατί άντε γιατί άντε.

    Και όπως έκανα να πάω στη μηχανή, μου έχωσε και μια παιχνιδιάρικη κλωτσιά στα καπούλια.

    «Εγώ μάρτυρας!» είπε η κοπέλα στον πάγκο. Στην Μελίτη, όχι σε μένα.

    Αδικία! Αυτό έχω να πω!

    Επέστρεψε μετά από δέκα λεπτά, και αφού μου είπε “Ιχλίμιντριχ” και μου έδωσε ένα φιλάκι, ζαλώθηκα και το σακουλάκι με τους καφέδες.

    «Έτοιμος;» μου είπε από το Bluetooth του κράνους όταν ανέβηκα κι εγώ.

    “I was born ready!” της είπα αυτάρεσκα.

    «Φουκαρά μου μη μου αρχίσεις πραγματική ανάλυση σε βλέπω να έρχεσαι με τα πόδια!» με απείλησε.

    «Χα! Έχω τα πράγματα!» της είπα βρίσκοντας την τρύπα στη συλλογιστική της.

    «Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν μπορώ να πάρω εγώ το σακίδιο στην πλάτη;»

    Ναι, αλλού ήταν η τρύπα!

    (LOL, έτσι μου είχε πει και η Ελευθερία μια φορά που νόμιζα ότι την έπαιρνα από πίσω και είχα μπει μπροστά. Και έλεγα κι εγώ, σάμπως να παραμπήκα εύκολα, άλλες φορές βέλαζε στην αρχή και με απειλές κατά της σωματικής μου ακεραιότητας αν σταματούσα… Άβυσσος… Και μετά συνέχιζε να βελάζει, για τελείως διαφορετικούς λόγους…)

    Παρά το φαντασμαγορική φαντασμαγορία των οπίσθιων την Μελίτης, δεν την έκοβα να έχει τέτοιες ορέξεις. Καλά, μη νομίζετε ότι θα μ’ έπαιρνε και από κάτω, έτσι; Σαν αίσθηση προτιμώ το μπροστά· για μένα τουλάχιστον στο από πίσω περισσότερο η ιδέα ήταν παρά κάτι άλλο.

    Για τους ομοφυλόφιλους άντρες, που δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, κάπου το καταλάβαινα. Στις γυναίκες γιατί άρεσε—καλά, όχι σε όλες έτσι, από τις πέντε μόνο Ελευθερία και Τριανταφυλλιά—δεν το καταλάβαινα, αλλά όταν σου χαρίζουν γάιδαρο δεν τον κοιτάς στα δόντια.

    Και έτσι, με αυτές τις σκέψεις του κώλου, ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε στην παραλία, όπου βρήκαμε Τζο και Αλεξία να κάνουν τις λιαστές ντομάτες. Και οι δυο χωρίς το πάνω μέρος του μαγιό, αλλά τουλάχιστον μπρούμητα.

    «Άμαχος πληθυσμός!» είπα για να τις ξυπνήσω.

    «Βρε καλώς τους!» είπε η Τζο, χωρίς ωστόσο να σηκωθεί και παρά το πείραγμά της ούτε η Αλεξία το έκανε.

    «Ξαδερφούλη, θα σηκωνόμουν να σε αγκαλιάσω, αλλά θα μου μείνεις, και τι να σε κάνω που σ’ αγαπάω!» μου είπε χαχανίζοντας. «Τι κάνεις κούκλα;» ρώτησε την Μελίτη.

    «Προσπαθώ φιλότιμα να μην τον στραγγαλίσω!» τους είπε με αγάπη, και βάλανε και οι δύο τα γέλια. «Μ’ έχει τρελάνει από το πρωί!»

    «Προς υπεράσπισή μου!» ξεκίνησα να λέω και εκεί σταμάτησα γιατί δεν είχα τι άλλο να πω.

    «Έλα να σου βάλω αντηλιακό ρε νούμερο!» μου έκανε χαμογελώντας μου τρυφερά.

    Τη βοήθησα να στρώσουμε την ψάθα, και μετά τα πέταξε και εκείνη μένοντας με το μαγιό της και ήταν η σειρά μου να την αλείψω.

    Αααχ… κολάρα η logo στιγμής…

    «Λοιπόν, κολύμπι!» μου είπε όταν τελείωσα.

    «Εγώ έλεγα να κάνω λίγο ηλιοθεραπεία!» της είπα γιατί ήξερα τι μου ερχόταν και προσπαθούσα να το αποφύγω. “I hate tan lines!”

    «Α, μπα;» είπε η Αλεξία. «Να γυρίσουμε πλευρό τότε.»

    Εντωμεταξύ πρέπει να άλλαξα καμιά δεκαριά χρώματα όπως έκανε ότι και καλά πάει να σηκωθεί, και δήλωσα με πάθος ότι τα tan lines είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά τη μαύρη μπύρα.

    «Προχώρα!» μου είπε και μου έδωσε μια στα καπούλια, το οποίο δε διέφυγε της προσοχής των άλλων δύο.

    «Έτσι, να τη σκίσεις τη γάτα!» έκανε η Τζο.

    «Ξαδερφούλη μη την ακούς! Δείξε πόσο σκληρός καργιόλης είσαι, κοπάνα της το χέρι με τον κώλο να μάθει η κάρχια!»

    «Με κατέστρεψες!» της είπα κλαψουρίζοντας. «Θα με πάνε αίμα!»

    «Θα σε ΠΑΜΕ!» μου είπε διορθώνοντας το πρόσωπο. «Προχώρα ρεμάλι!»

    Και φάε και μια δεύτερη, υπό τις ιαχές, τα σφυρίγματα και τις επιδοκιμασίες του ντουέτου της καταστροφής… μου.

    Και φυσικά με το που μπήκαμε μέσα μου έδωσε δέκα λεπτά να σαλιαρίσουμε, πριν αρχίσει ο δεύτερος κύκλος εκπαίδευσης των ΟΥΚ. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν κινδύνεψαν με τάκλιν στην καρωτίδα ανυποψίαστοι ροφοί, το λες και πρόοδο.

    Πλάκα στην πλάκα πάντως, και παρόλο που με ξεθέωσε για δεύτερη σερί Κυριακή, όντως ο τρόπος που κολυμπούσα είχε αρχίσει να εμφανίζει σαφή βελτίωση. Μπορεί να μου βγήκε η γλώσσα και πάλι αλλά η κούραση ήρθε λόγω της διάρκειας—κολυμπώντας σωστά κουραζόμουν λιγότερο στις κινήσεις μου.

    Όταν ο Κεφαλλονίτης Hartman αποφάσισε ότι αρκετά για την ώρα, ήρθε πάνω μου και με αγκάλιασε μέσα στο νερό τυλίγοντας τα πόδια της πίσω από τη μέση μου.

    «Είδες;» μου είπε αφού μου έδωσε ένα τρυφερό φιλάκι. «Καλύτερα δεν ήταν σήμερα;»

    «Ήταν!» της απάντησα χαμογελώντας, και επειδή ότι θυμάμαι χαίρομαι η επόμενη μου παρατήρηση εννοείται ότι ήταν παντελώς άκυρη. «Δεν είχα καταλάβει ότι η αδερφή σου κάνει διδακτορικό στη Γαλλία.»

    «Με υποτροφία από το ίδιο το πανεπιστήμιο της Σορβόννης!» μου είπε με υπερηφάνεια που δε μπορούσε να κρυφτεί. «Και δεν είναι απλή υποτροφία, στην πραγματικότητα είναι “Contrat Doctoral” όπως το λένε οι ιθαγενείς!»

    «Οι ιθαγενείς!» επανέλαβα βάζοντας τα γέλια, παρόλο που αν το καλοσκεφτείς είναι ακριβώς η σωστή λέξη. «Πώς της φαίνεται η ζωή στη Γαλλία;»

    «Σάμπως και βγαίνει από το εργαστήριό της αν δεν πάω εγώ να την ξεκουνήσω;» μου είπε με τρυφερή απελπισία. «Σου θυμίζει κάποιον;»

    «Τους νυχτοφύλακες που έκαναν παράπονα στον Δημήτρη ότι πάλι κλείδωσαν τον ψιλολέλεκα στα εργαστήρια!» της απάντησα. “What?” συνέχισα βλέποντάς την να με κοιτάει πάλι με αυτό το απροσδιόριστο ύφος που με έκανε να πιστεύω ότι κάποια μαλακία είχα κάνει πάλι.

    «Ιχλίμιντριχ!» μου είπε και με φίλησε τρυφερά. «Είσαι το χταπόδι μου!»