Femdom Humiliation

«Πόσο καιρό είμαστε μαζί;»
«Είμαι σκλάβος σας επτά μήνες Κυρία»
Χαμογέλασε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Γυμνή. Την κοίταζα. Θαύμαζα το υπέροχο κορμί της.
«Θέλω να προχωρήσουμε τη σχέση μας μικρέ» μου είπε και φόρεσε το στραπ ον της. Μεγάλο μαύρο. Πήρε το λιπαντικό. Πήρα τη θέση μου στο κρεβάτι. Στα τέσσερα με τον κώλο μου στον αέρα. Μπήκε μέσα μου, απαλά, σιγά σιγά. Άφησα μια κραυγή να βγει, ευχαρίστησης.
Ένιωθα τα μπούτια της στο πίσω μέρος του κορμιύ μου. Με έπαιρνε ρυθμικά. Μου άρεσε πολύ. Σκεφτόμουν πώς θέλει να προχωρήσουμε.
«Θέλω να σε παντρευτώ μικρέ μου» μου είπε, αιφνιδιάστηκα, άρχισε να με παίρνει δυνατά και γρήγορα. Έσφιγγα τους μυς μου, δεν με πήδαγε ήρεμα. Ήταν σκληρή. Βογγούσα. Ίδρωνα.
«Μάλιστα Κυρία» της είπα ενώ πλέον είχαμε χαθεί μέσα στην καύλα και οι δυο μας. Συνέχισε για ώρα αυτό. Σκληρά και δυνατά.

«Θα σε γνωρίσω στους δικούς μου, στους γονείς μου και στην αδελφή μου»
«Μάλιστα Κυρία»
«Σαν σκλάβο σας;»
Έριξε τους ρυθμούς της, πήρε βαθιές ανάσες.
«Σαν δικά μου, σαν αντικείμενο μου, σιγά σιγά θα καταλάβουν πως κάνει ότι λέω εγώ» ξεκίνησε τώρα να με πηδάει πάλι σκληρά.
«Αλλά θα έρθει η μέρα που θα σε μαστιγώσω μπροστά τους, που θα ξέρουν τι είσαι, πόσο λίγος είσαι. Που θα ξέρουν ότι υπάρχεις μόνο για να με υπηρετείς. Πώς είσαι ένα σκουπίδι, ένα τίποτα χωρίς εμένα.»
«Το θέλεις;»
«Μάλιστα Κυρία» είπα ενώ έκλαιγα. Δεν ήθελα να σταματήσει όμως.
«Ονειρεύομαι να σε λιώσω μικρέ μου, να σε διαλύσω, να σε ξεφτιλίσω»
Ένιωθα πόσο υγρή ήταν, ένιωθα πόσο λίγος ήμουν, ένιωθα υπέροχα.

 

Με έσυρε από το κρεβάτι ενώ ακόμα προσπαθούσα να βρω την ανάσα μου. Το σώμα μου έτρεμε, αλλά το βλέμμα της ήταν ήδη στο επόμενο στάδιο. Άνοιξε την ντουλάπα και πέταξε πάνω στο κρεβάτι ένα ακριβό, μαύρο κοστούμι.

«Ντύσου», διέταξε. «Πρέπει να δείχνεις τέλειος. Θέλω οι γονείς μου να δουν έναν άντρα ευγενικό, σοβαρό, επιτυχημένο. Θέλω να αναρωτιούνται πώς ένα τέτοιο "διαμάντι" έπεσε στα χέρια μου».

Την κοίταξα απορημένος ενώ φορούσα το παντελόνι. «Μα Κυρία... πριν λίγο είπατε...»

Με διέκοψε με ένα βλέμμα που με έκανε να χαμηλώσω τα μάτια αμέσως. Πλησίασε και μου έσφιξε τη γραβάτα τόσο δυνατά που με έπνιξε για μια στιγμή.

«Αυτό είναι το παιχνίδι μας, μικρέ. Θα είσαι το τέλειο προπέτασμα καπνού. Θα τους χαμογελάς, θα τους σερβίρεις κρασί, θα είσαι ο κύριος που ονειρεύονταν για την κόρη τους. Αλλά κάτω από το ακριβό σου πουκάμισο, θα φοράς το κολάρο που θα σου δώσω. Ένα κολάρο που δεν φαίνεται, αλλά θα το νιώθεις σε κάθε σου κίνηση».

Οι Κανόνες της Επίσκεψης
Με έστησε μπροστά στον καθρέφτη. Στάθηκε πίσω μου, ακουμπώντας τα χέρια της στους ώμους μου.

Ο Κανόνας της Αφής: «Όταν η αδερφή μου θα σου σφίγγει το χέρι, θα σκέφτεσαι πώς είναι να φιλάς τα πόδια μου».

Ο Κανόνας της Υπακοής: «Αν σου ζητήσω να μου φέρεις νερό, θα το κάνεις με τέτοια ταχύτητα που μόνο εγώ θα ξέρω ότι τρέχεις σαν σκύλος».

Η Υπόσχεση: «Και όταν μείνουν όλοι με το στόμα ανοιχτό από το πόσο "τέλειος" είσαι, τότε θα σε οδηγήσω στην αποθήκη του παλιού σπιτιού. Εκεί που οι τοίχοι είναι χοντροί. Και εκεί, θα βγάλεις το κοστούμι και θα γίνεις πάλι το τίποτα που είσαι».

 

Το σπίτι των γονιών της ήταν παλιό, επιβλητικό, με βαριές ξύλινες πόρτες. Ένιωθα το κολάρο –έναν λεπτό, δερμάτινο ιμάντα κρυμμένο κάτω από τον γιακά του πουκαμίσου μου– να με πνίγει ελαφρά. Ήταν η υπενθύμιση της αλήθειας μου.

Χτύπησε το κουδούνι. Με κοίταξε στα μάτια, μου έφτιαξε με μια σχεδόν μητρική κίνηση το πέτο του σακακιού και ψιθύρισε: «Μην ξεχνάς. Είσαι το στολίδι μου. Αν κάνεις το παραμικρό λάθος, η τιμωρία σου θα ξεκινήσει πριν καν φύγουμε από εδώ.»

Καθόμασταν στο τραπέζι. Οι γονείς της, άνθρωποι σοβαροί και συντηρητικοί, με κοιτούσαν με συμπάθεια. Η αδερφή της, η Κατερίνα, καθόταν απέναντί μου, περιεργάζοντάς με με ένα βλέμμα που με έκανε να ανησυχώ.

«Λοιπόν, μικρέ –συγγνώμη, πώς είπαμε το όνομά σου;– ασχολείσαι με τα οικονομικά, έτσι;» ρώτησε ο πατέρας της.

Πριν προλάβω να απαντήσω, ένιωσα το πόδι της Κυρίας μου κάτω από το τραπέζι. Η γόβα της πίεζε σκληρά το καλάμι μου, προειδοποιητικά.

«Είναι εξαιρετικός στη δουλειά του, πατέρα», απάντησε εκείνη με ένα λαμπερό, ψεύτικο χαμόγελο. «Αλλά το κυριότερο είναι ότι ξέρει να ακούει. Είναι... πολύ υπάκουος χαρακτήρας.»

Η λέξη «υπάκουος» αντήχησε στα αυτιά μου σαν μαστιγιά.

«Θέλεις λίγο ακόμα κρασί, αγάπη μου;» με ρώτησε η Κυρία μου, ενώ ταυτόχρονα το πόδι της ανέβαινε πιο ψηλά, ανάμεσα στα πόδια μου, πιέζοντας με εκεί που κανείς δεν έβλεπε.

Έπρεπε να μείνω ανέκφραστος. Έπρεπε να συνεχίσω να τρώω το ψητό μου, ενώ η καύλα και ο φόβος με έκαναν να ιδρώνω.

«Ναι, παρακαλώ... Κυρία...» μου ξέφυγε η λέξη. Το τραπέζι πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο. «Κυρία;» επανέλαβε η μητέρα της με απορία.

Εκείνη γέλασε δυνατά, ένα γέλιο γεμάτο αυτοπεποίθηση. «Με πειράζει, μαμά. Του αρέσει να παριστάνει τον ιππότη της παλιάς σχολής. Μερικές φορές με φωνάζει έτσι για αστείο, επειδή ξέρει ότι εγώ κάνω κουμάντο στη σχέση μας.»

Με κοίταξε με ένα βλέμμα που έσταζε φωτιά. «Πήγαινε στην κουζίνα να φέρεις το επιδόρπιο, μικρέ. Και μη σε περιμένουμε ώρα. Η υπομονή μου εξαντλείται.»

 

Μόλις η πόρτα της κουζίνας έκλεισε πίσω μου, ακούμπησα στον πάγκο προσπαθώντας να αναπνεύσω. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, η πόρτα άνοιξε πάλι. Δεν ήταν η Κυρία μου. Ήταν η αδερφή της, η Κατερίνα.

Με πλησίασε αργά, με ένα περίεργο ύφος. «Πολύ ιδρωμένος είσαι για έναν "μελλοντικό γαμπρό"», είπε χαμηλόφωνα. «Και αυτό το σημάδι στον λαιμό σου... δεν μοιάζει με ερεθισμό από το πουκάμισο.»

Άπλωσε το χέρι της να πιάσει τον γιακά μου.

Η πόρτα της κουζίνας άνοιξε απότομα. Η Κυρία στάθηκε στο κατώφλι, παρατηρώντας τη σκηνή: την αδελφή της με το χέρι στον γιακά μου και μένα να τρέμω σαν το κτυπημένο σκυλί. Ένα διαβολικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Δεν έδειξε να ζηλεύει· αντίθετα, φάνηκε να απολαμβάνει την έκθεσή μου.

Πλησίασε αργά, με την κυριαρχική της αύρα να γεμίζει τον χώρο. Με ένα βίαιο τράβηγμα, άνοιξε η ίδια το πουκάμισό μου, σπάζοντας ένα κουμπί, και αποκάλυψε το μαύρο δερμάτινο κολάρο που έσφιγγε τον λαιμό μου.

«Το είδες, Κατερίνα;» είπε η φωνή της, ψυχρή και κοφτερή. «Δεν είναι ερεθισμός. Είναι το σημάδι της ιδιοκτησίας μου.»

Η αδελφή της έμεινε άναυδη, κοιτάζοντας το κολάρο και μετά εμένα. Η Κυρία με έπιασε από τα μαλλιά, αναγκάζοντάς με να σηκώσω το κεφάλι και να την κοιτάξω στα μάτια μπροστά στην αδελφή της.

«Είναι το αντικείμενό μου, Κατερίνα. Ένα τίποτα που ζει μόνο για να με υπηρετεί. Τον βλέπεις έτσι κουστουμαρισμένο και νομίζεις ότι είναι άντρας; Μην πλανιέσαι. Είναι ένα σκουπίδι που διψάει για την ταπείνωση που του προσφέρω.»

Μετά, γύρισε στην αδελφή της με ένα βλέμμα γεμάτο νόημα.

«Ξέρω ότι πάντα σου άρεσε να έχεις τον έλεγχο. Αν θέλεις, μετά το δείπνο, μπορείς να έρθεις πάνω στο παλιό μας δωμάτιο. Θα τον δέσω στο κρεβάτι. Θα σου δώσω το μαστίγιό μου και θα σε αφήσω να τον λιώσεις μαζί μου. Θέλω να μάθει τι σημαίνει να είσαι το παιχνίδι όλης της οικογένειας.»

Εγώ ένιωθα το πρόσωπό μου να καίει από τη ντροπή. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, όχι από πόνο, αλλά από την απόλυτη ξεφτίλα που ένιωθα μπροστά στην αδελφή της.

«Τι λες, μικρέ;» με ρώτησε η Κυρία μου, σφίγγοντας περισσότερο τα μαλλιά μου. «Θέλεις να σε μαστιγώσει και η Κατερίνα; Θέλεις να δουν όλοι πόσο λίγος είσαι;»

«Μάλιστα... Κυρία...» ψιθύρισα, καταρρακωμένος και ταυτόχρονα σε πλήρη διέγερση.

Η Κατερίνα με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, και για πρώτη φορά είδα ένα σκληρό, περίεργο φως στα μάτια της. «Πάντα ήθελα να δω αν αυτό το ακριβό κοστούμι κρύβει έναν πραγματικό σκλάβο», είπε χαμηλόφωνα.

 

Επιστρέψαμε στο τραπέζι. Η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει ανεπανόρθωτα, αλλά μόνο για εμάς τους τρεις. Η Κυρία μου κάθισε στην κεφαλή με μια αύρα απόλυτου θριάμβου, ενώ η Κατερίνα, απέναντί μου, δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω μου, πίνοντας το κρασί της με ένα βλέμμα που υποσχόταν τον απόλυτο εξευτελισμό που θα ακολουθούσε.

Εγώ προσπαθούσα να κρατήσω τα χέρια μου σταθερά. Το σπασμένο κουμπί στον γιακά μου το είχε καλύψει η Κυρία με μια παραμάνα που βρήκε στην κουζίνα, σφίγγοντάς το τόσο που ένιωθα το ύφασμα να με πνίγει.

«Είσαι πολύ σιωπηλός, παιδί μου», είπε η μητέρα της, κοιτάζοντάς με με μια γλυκιά, ανίδεη ανησυχία. «Δεν σου άρεσε το φαγητό;»

«Είναι απλώς συγκινημένος, μαμά», απάντησε η Κυρία μου, χαϊδεύοντας το χέρι μου πάνω στο τραπέζι, ενώ κάτω από αυτό, η γόβα της κάρφωνε το κουντεπιέ μου. «Σκεφτόταν πόσο τυχερός είναι που θα μπει στην οικογένειά μας. Σωστά, μικρέ;»

«Ναι... Κυρία», ψιθύρισα. Η λέξη βγήκε πλέον πιο φυσικά, σαν να μην υπήρχε άλλος τρόπος να την προσφωνήσω.

Όταν το δείπνο τελείωσε, ο πατέρας αποσύρθηκε στο γραφείο του. Η μητέρα άρχισε να μαζεύει το τραπέζι. Τότε η Κυρία μου έκανε το επόμενο βήμα.

«Μαμά, θέλω να δεις κάτι. Θέλω να ξέρεις ακριβώς ποιον βάζω στο σπίτι μας», είπε με μια φωνή που δεν άφηνε περιθώρια.

Με διέταξε να σηκωθώ. Με έστησε στη μέση της τραπεζαρίας. Η μητέρα της σταμάτησε με τα πιάτα στα χέρια, απορημένη.

«Γονάτισε», διέταξε η Κυρία. Δεν δίστασα. Έπεσα στα γόνατα πάνω στο χαλί, μπροστά στα πόδια της, με το κεφάλι σκυμμένο.

«Τι κάνεις εκεί, παιδί μου; Σήκω πάνω!» είπε η μητέρα της τρομαγμένη.

«Όχι, μαμά. Κοίτα προσεκτικά», είπε η Κυρία και με ένα βίαιο τράβηγμα, άνοιξε διάπλατα το πουκάμισό μου, αποκαλύπτοντας το κολάρο και το στήθος μου που ανέβαινε και κατέβαινε από τον φόβο και την έξαψη. «Δεν είναι γαμπρός. Είναι το αντικείμενό μου. Το σκουπίδι που θα με υπηρετεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Και η Κατερίνα συμφώνησε να με βοηθήσει να τον στρώσω απόψε.»

Η μητέρα της άφησε τα πιάτα στον πάγκο. Το πρόσωπό της πέρασε από το σοκ στην απορία, και μετά... σε κάτι άλλο. Κάτι πιο σκοτεινό, που έμοιαζε να ξυπνάει μέσα της βλέποντας την κόρη της να με εξουσιάζει τόσο ολοκληρωτικά.

Πλησίασε αργά. Με κοίταξε από ψηλά, καθώς ήμουν γονατισμένος.

«Έτσι λοιπόν;» ψιθύρισε η μητέρα, και για πρώτη φορά ένιωσα ότι η πειθαρχία που είχε η Κυρία μου ήταν κληρονομική. «Νόμιζα ότι είχες φέρει έναν άντρα στο σπίτι, κόρη μου. Αλλά βλέπω ότι έφερες ένα πλάσμα χωρίς θέληση.»

Άπλωσε το χέρι της και μου έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι, που αντήχησε σε όλο το δωμάτιο.

«Αφού είναι έτσι», συνέχισε η μητέρα με μια παγωμένη ηρεμία, «πηγαίνετε πάνω. Θα έρθω κι εγώ σε λίγο. Θέλω να βεβαιωθώ ότι θα μάθει τη θέση του σε αυτό το σπίτι πριν ξημερώσει.»

 

Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, με τη βαριά μυρωδιά του ξύλου και της σκόνης. Με έσυραν μέσα και η πόρτα κλείδωσε πίσω μας. Η Κυρία μου με διέταξε να βγάλω το κοστούμι. Έμεινα γυμνός, φορώντας μόνο το κολάρο μου, στη μέση του δωματίου.

Η ιεροτελεστία ξεκίνησε με μια απόλυτη, τρομακτική ησυχία.
Πρώτη πλησίασε η Κυρία μου. Με το μαύρο στραπ-ον ακόμα πάνω της, με κοίταξε με μια άγρια περηφάνια. «Αυτό είναι για να θυμάσαι σε ποιαν ανήκεις», είπε και η πρώτη μαστιγιά προσγειώθηκε στην πλάτη μου. Έβγαλα μια κραυγή που πνίγηκε στο χαλί.

Μετά ήρθε η Κατερίνα. Πήρε τη ζώνη και με χτύπησε με μια απρόσμενη μανία. «Αυτό είναι γιατί τόλμησες να μπεις στο σπίτι μας παριστάνοντας τον ίσο μας», φώναξε. Κάθε χτύπημα της ήταν μια υπενθύμιση της κατωτερότητάς μου.

Τέλος, πλησίασε η μητέρα. Το βλέμμα της ήταν το πιο τρομακτικό, γιατί ήταν ψυχρό και μεθοδικό. Πήρε ένα λεπτό μαστίγιο από τη συλλογή που είχε η Κυρία μου στην τσάντα της. «Μαθαίνεις γρήγορα, σκουπίδι», ψιθύρισε καθώς η λεπτή δερμάτινη λωρίδα χάραζε το δέρμα μου. «Σε αυτό το σπίτι, οι άντρες υπηρετούν τις γυναίκες τους με απόλυτη σιωπή».


Όταν το σώμα μου είχε πλέον γεμίσει σημάδια και ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι, η πόρτα άνοιξε. Ο πατέρας στάθηκε εκεί. Κοίταξε εμένα, γονατισμένο και διαλυμένο, και μετά κοίταξε τις τρεις γυναίκες που στέκονταν από πάνω μου σαν θεές της εκδίκησης.

Δεν έδειξε ούτε έκπληξη, ούτε οργή. Πλησίασε αργά και μου σήκωσε το πιγούνι με την άκρη του παπουτσιού του.

«Λοιπόν», είπε με βαριά φωνή. «Αυτός είναι ο "άντρας" που θέλεις να παντρευτείς;»

«Αυτό είναι το κτήμα μου, πατέρα», απάντησε η Κυρία μου με σταθερή φωνή. «Θα φέρει το όνομά μας, θα μας υπηρετεί όλους, και θα είναι ο πιστός σκύλος αυτού του σπιτιού για πάντα. Θέλω την άδειά σου για να τον σφραγίσω με τον γάμο».

Ο πατέρας με περιεργάστηκε για λίγα δευτερόλεπτα. Είδε την απόλυτη υποταγή στα μάτια μου, είδε πώς έτρεμα μπροστά στις γυναίκες της οικογένειάς του. Ένα αχνό χαμόγελο ικανοποίησης φάνηκε στο πρόσωπό του.

«Έχει το σωστό βλέμμα», είπε τελικά. «Το βλέμμα κάποιου που ξέρει ότι δεν του ανήκει τίποτα. Έχεις την άδειά μου, κόρη μου. Παντρέψου τον. Χρειαζόμαστε έναν τέτοιο σκλάβο στην οικογένεια για να μας υπακούει τυφλά».

 

Η απόφαση του πατέρα σφράγισε τη μοίρα μου με έναν τρόπο που δεν είχα φανταστεί. Δεν ήμουν πια μόνο ο σκλάβος της Κυρίας μου, αλλά το νέο απόκτημα μιας ολόκληρης ιεραρχίας.

Ο πατέρας της πλησίασε τη μητέρα της, της φίλησε το χέρι με μια κίνηση που δεν ήταν ιπποτική, αλλά γεμάτη αναγνώριση της δικής της κυριαρχίας, και μετά στράφηκε σε μένα.

«Σήκω, μικρέ», διέταξε. «Η εκπαίδευσή σου ξεκινά τώρα. Θα μάθεις πώς να φροντίζεις τις γυναίκες αυτού του σπιτιού όπως κάνω εγώ εδώ και τριάντα χρόνια».

Λίγη ώρα αργότερα, η σκηνή στο σαλόνι είχε αλλάξει ριζικά. Οι τρεις γυναίκες –η Κυρία μου, η μητέρα της και η Κατερίνα– κάθονταν αναπαυτικά στους μεγάλους δερμάτινους καναπέδες, απολαμβάνοντας το ποτό τους. Το φως των κεριών έπεφτε πάνω στα πρόσωπά τους, που έλαμπαν από ικανοποίηση και εξουσία.

Εγώ και ο πατέρας της ήμασταν γονατισμένοι στο χαλί, ο ένας δίπλα στον άλλον. Εκείνος, με την εμπειρία δεκαετιών, μου έδειχνε πώς να κρατάω τον δίσκο χωρίς να τρέμω, πώς να χαμηλώνω το βλέμμα όταν εκείνες μας μιλούσαν.

«Κοίτα τις, μικρέ», μου ψιθύρισε ο πατέρας καθώς η μητέρα της ακουμπούσε τα πόδια της πάνω στην πλάτη του, χρησιμοποιώντας τον σαν υποπόδιο. «Αυτός είναι ο σκοπός μας. Να τις υπηρετούμε, να τις προσέχουμε, να είμαστε το έδαφος πάνω στο οποίο πατούν».

Η Κυρία μου με κάλεσε κοντά της. «Φέρε μου το κρασί μου, σκουπίδι», είπε με μια φωνή που έσταζε μέλι και δηλητήριο.

Πλησίασα γονατιστός, κρατώντας τον δίσκο ψηλά. Καθώς έπινε τη γουλιά της, ένιωσα το χέρι της Κατερίνας να μου χαϊδεύει το κεφάλι, σχεδόν αφηρημένα, όπως χαϊδεύει κανείς ένα κατοικίδιο.

«Θα γίνει καλός μαθητής, πατέρα;» ρώτησε η Κατερίνα με ένα ειρωνικό χαμόγελο.

«Θα γίνει ο καλύτερος», απάντησε εκείνος από το πάτωμα. «Γιατί έχει την καλύτερη δασκάλα».

Η βραδιά τελείωσε με εμάς τους δύο να καθαρίζουμε τον χώρο, ενώ οι γυναίκες αποσύρονταν στα δωμάτιά τους, δίνοντάς μας τις τελευταίες εντολές για το πρωί.

Ήμουν ιδρωμένος, σημαδεμένος από το μαστίγωμα, και απόλυτα ταπεινωμένος μπροστά στα μάτια της μελλοντικής μου οικογένειας. Όμως, βλέποντας τον πατέρα της να δέχεται τη μοίρα του με τέτοια ηρεμία, κατάλαβα ότι αυτός ο γάμος δεν ήταν το τέλος της ζωής μου, αλλά η αρχή της απόλυτης ανυπαρξίας μου.

Ήμουν ένα τίποτα, ανάμεσα σε έναν άλλο «τίποτα», στην υπηρεσία τριών θεοτήτων.

«Μάλιστα Κυρίες μου», είπαμε και οι δύο μαζί, με τα κεφάλια μας να ακουμπούν το πάτωμα, καθώς τα βήματά τους χάνονταν στις σκάλες.

 

Tromeρή ιστορία, μακάρι να την συνεχίσεις...

 

Περιμένουμε τη συνέχεια

 

Τελειωσε το στορυ !