Kishin-Roshin-Daishin

Ο Dogen ιδρυτης του soto zen ειπε :
μη διωχνεις τα συναισθηματα σου αλλα γινε αρκετα μεγαλος ωστε να τα χωρας.
Οι τρεις βασικες στασεις που προτεινει στο TENZO KYOKUN ειναι :
Το Kishin ειναι στο να βρισκω χαρα να κανω αυτο που μου αναλογει . Οχι να ειμαι χαρουμενος επειδη πανε οπως θελω.
Το Roshin σημαινει οτι αυτο που εχω μπροστα μου εχει αξια και το μεταχειριζομαι αναλογα.
Το Daishin ειναι η ικανοτητα να αγκαλιαζεις πραγματα χωρις διακριση.
Οπως ο ωκεανος δεχεται ενα κυμα χωρις να γινεται μονο αυτο το κυμα.

Τη πρωτη φορα που μπαινεις στο dojo το μυαλο σου ειναι αδειο . Ολα σου φαινονται περιεργα ,ξενα . Πρεπει να υποκλιθεις γιατι χτυπησες τον αλλον και το ιδιο αν σε χτυπησει. Σε καθε μαχη απεναντι σου εχεις ενα αντιπαλο. Ετσι το βλεπεις στην αρχη . Μετα σκεφτεσαι οτι αντιπαλος ειναι ο εαυτός σου και προσπαθεις να γινεις καλυτερος.
Οσο περναει ο καιρος τιποτα απο αυτα δεν εχει νοημα . Σταματας να σκεφτεσαι και μπαινεις μεσα . Γιατι κσθε χτυπημα που δινεις ειναι εναντια στο φοβο σου και καθε ενα που δεχεσαι εναντια στον εγωισμο σου. Δεν υπαρχει αντιπαλος ειναι οι σκιες του εφιαλτη σου
Στο dojo μπαινεις χωρις να σκεφτεσαι, χωρις να φοβασαι. Δεν υποχωρεις. Εισαι εκει γιατι η ζωη σου κρεμεται στην επομενη κινηση . Καθως εξελισσεται η μαχη αντιλαμβανεσαι οτι τιποτα εξω απο αυτο δεν εχει αξια. Εισαι εκει και δεχεσαι οτι καθε δραση εχει και μια αντιδραση . Δυο πλευρες του ιδιου πραγματος .
Αυτο που μετραει ειναι οτι η ζωη σου εχει αλλαξει και η ενεργεια δεν ειναι στατικη. Ειναι σαν τον ερωτα . Αν δεν προσεξεις θα χασεις το ρυθμο. Το dojo ειναι ζωη οπου τα παντα ειναι ρευστα. Λστρευω οτι η ζωη μου εξαρταται απο την συνδεση με το τωρα.

Ανοιγω τη ψυχη μου σε αγνωστους . Ατομα που γλιστρανε στις σκιες κρατωντας σφιχτα τα ονειρα τους . Πληγωμενοι ανασφαλεις , φοβισμενοι.
Μοιραζομαι μαζι σας το πονο και τη χαρα . Αυτο που νοιωθω. Σας ευχαριστω για αυτο.


Μιλαω για αυτο που ενοιωσα οταν Την ειδα να κατεβαινει τα σκαλια. Οταν η φωνη Της εσβησε το θορυβο της πολης και γυρισα σπιτι με ενα κρυφο χαμογελο ελπιδας.Οταν εψαχνα να βρω λεξεις να Της δειξω ποσο λατρευω τα μορφοκλασματα που αποκαλυπτουν την μεγαλη εικονα. Εκατομυρια μικρολεπτομερειες που με γεμιζουν .Ολα πονανε γιατι μπαινουν ολα μεσα μου . Με αλλαζουν .Δεν ειναι ευκολο να Την λατρεψεις. Ειναι ευελικτη, ρευστη . Δε συγχωρει λαθη
Αλλα οταν σε κυταζει τα ξεχνας ολα
Θελει να εισαι παρων στο παρον. Αλλαζω για αυτην γιατι με γεμιζει και δεν ειναι απλο. Η αλλαγη ποναει.
Στο dojo δεν εχεις αντιπαλο ,δεν πολεμας τον εαυτο σου. Πολεμας το φοβο σου για την επομενη στιγμη. Βλεπεις οτι δεν μπορεις να σταματησεις την ροή , την κινηση. Λατρευεις που εισαι ζωντανος . Ο αντιπαλος δεν ειναι αντιπαλος ειναι αυτο που σε διαμορφωνει .
Τα ερεθισματα χιλιαδες και καθετι εχει τη σημασια του ενεργοποιουν νεες συναψεις , σε βομβαρδιζουν με απειρα κβαντα ενεργειας.
Δε προλαβαινεις να σκεφτεις γιατι ο πονος διαδεχεται τη χαρα και μετα παλι πονος
Το dojo ειναι ζωη .

Πιανεσαι απο μια λεξη , μια μικρη λεξουλα , μια κινηση .

Θα παρεις μια ανασα οταν δεις το φως στα ματια Της

Οταν ακουσεις την φωνη Της


Αυτο το φως που φωτιζει το σκοταδι στο δωματιο

Μου ζητησε να γραψω πως περναω ομορφα και δεν ποναω .

Για πρωτη (!) φορα θα πω το ιδιο πραγμα με αλλα λογια .

Ποναω οταν Την βλεπω και ποναω το ιδιο οταν λειπει

Ποναω οταν Την αγαπω γιατι η αγαπη Της μου σκιζει την ψυχη και το μονο που θελω ειναι να Την αγκαλιασω .

Να την προστατευσω με την ζωη μου

Γιατι ειναι η ζωη μου.
(Με την αδεια Της)