Το ΕΓΩ και η συμφιλίωση με τον εαυτό μας

Δεν σε ρωτήσαμε τι νιώθεις, λατρεία !!!!   Λέμε ποιο είναι το σωστό χοχο

 

Ρε μανίτσα, την άποψή μας και τα συναισθήματά μας μοιραζόμαστε! Μη βαράς ΚΙ ΕΣΥ!   

 

Δεν αναφέρομαι σε δικά σας λεγόμενα ειδικά..
Μη λάβετε υπόψιν την απάντηση μου.

 

Εν αντιθέσει με την κοινή πεποίθηση, θεωρώ ότι τα ταμπού – όπως και τα στερεότυπα- είναι μάλλον λίγο παρεξηγημένα. Όπως και για τις κοινωνίες, έτσι και για τα άτομα, πιστεύω ότι τα ταμπού είναι τα «απολιθώματα» πεποιθήσεων ή αντιλήψεων ή αρχών που κάποτε για κάποιο λόγο μας υπήρξαν χρήσιμες. Το ότι πλέον δεν είναι – και αυτό τις μετουσιώνει σε ταμπού- δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τα κλωτσήσουμε πέρα με μια κίνηση ή χωρίς αυτό να ταρακουνήσει κάποια πράγματα εντός μας.

Επίσης, θεωρώ, ότι δεν μπορείς να πάρεις από κάποιον άνθρωπο κάτι βασικό αν δεν του το αντικαταστήσεις με κάτι άλλο (κάπου στο βάθος Βέμπερ). Έτσι, το όποιο κόλλημα ή ταμπού μπορεί ρεαλιστικά και βιώσιμα να «σπάσει» μόνον αν αντικατασταθεί με μια νέα αντίληψη/εικόνα του εαυτού. Όχι απλά με μπάλα κατεδαφίσεων.

Η ποσότητα του χρόνου και δη του χρόνου που έχουμε διάγει ως ενήλικες, αναγκαστικά δημιουργεί και μια ποσότητα/μάζα βιωμάτων. Αυτά χτίζουν – αναπόφευκτα- εαυτό. Οπότε προϊούσης της ηλικίας είναι πιο δύσκολο να αλλάξουμε. Δεν λέω, εννοείται, ότι δεν γίνεται. Πάντα γίνεται. Και μάλιστα σε μεγαλύτερες ηλικίες πιο συνειδητοποιημένα. Αλλά συνήθως απαιτεί περισσότερο χρόνο.

Ακόμη, αυτή η ποσότητα χρόνου (ηλικία λέγεται συνήθως αν και δεν είναι πάντα ακριβής η αντιστοίχιση) συμβάλλει στη δημιουργία της αυτοεικόνας μας και της αφήγησης εαυτού. Το οποίο δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό. Είναι αναγκαιότητα. Και για την περσόνα μας και για την νοηματοδότηση του είναι μας και των όσων κάνουμε.

Είναι και αυτή η… χολυγουντιανή παρακαταθήκη που μας κάνει να νομίζουμε ότι όλα μπορούν να γίνουν σε χρόνο ενός βλέμματος ή μιας σκέψης ή μιας συνειδητοποίησης, όπως στις ταινίες.

Αναφέρθηκε σε άλλες απαντήσεις η προτεραιοποίηση και οι προτεραιότητες και πολύ ορθώς, θεωρώ.

Το να βάλουμε κάποιον άλλο πάνω από εμάς είναι κάτι που απαντάται συχνά και στο γονέας – παιδί και όσοι έχουμε παιδιά το ξέρουμε πολύ καλά. Όμως, θα ήθελα να επισημάνω μια διαφορά: Τα παιδιά μας τα βάζουμε πάνω από εμάς γιατί έτσι είναι το… function, εκεί μας πάει το ένστικτό μας κλπ Το να βάλουμε, όμως, έναν Άνθρωπο πάνω από εμάς γιατί τον νιώθουμε Κυρίαρχο, Κύριο, Αφέντη, Ιδιοκτήτη μας είναι κάτι διαφορετικό. Γιατί εκεί γίνεται γιατί αναγνωρίζουμε ότι είναι σε όλα Καλύτερος από εμάς, πράττει σε όλα καλύτερα από ό,τι θα πράτταμε ποτέ εμείς, επιλέγει σε όλα καλύτερα από ότι θα επιλέγαμε ποτέ εμείς. Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος ή για την ακρίβεια η μόνη ουσία που θα κάνει μια σχέση Κ/υ να δουλέψει. Αυτό δεν σημαίνει όχι εσωτερικές συγκρούσεις. Για τους παραπάνω λόγους αλλά και το αναπόφευκτο δέος (και το φόβο που αυτό εμπεριέχει) προς τον Ισχυρό(τερο) οι εσωτερικές συγκρούσεις θα υπάρχουν και μπορούν να υπάρχουν και για μεγαλύτερο ή και μεγάλο χρονικό διάστημα. Και για αυτό, οι σχέσεις αυτές δεν θεμελιώνονται σε μια μέρα, θέλουν χρόνο. Αν, όμως, νιώθουμε, παρά τις αντιστάσεις, τις αντιφάσεις και τους φόβους μας ότι όντως Αυτός ο άλλος ξέρει/πράττει/επιλέγει καλύτερα, τότε αυτό θα έρχεται πάντα και θα λειαίνει τις συγκρούσεις μας (εντός κυρίως και δευτερευόντως εκτός). Άλλες φορές ήπια και γλυκά και ηδονικά. Και άλλες πιο βίαια.

Το «θέλω» ή το «θέλω πολύ» απλά είναι η είσοδος στο μονοπάτι. Αλλά έχει δρόμο και σίγουρα παράμετρος είναι και αυτό που λέει ο @espimain το τι μπορεί και επιθυμεί και ο Άλλος. Και ένας Άλλος που πραγματικά θέλει και μπορεί, δεν θα πτοηθεί από τις όποιες αντιστάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις μας. Μετά λόγου γνώσεως αυτό  

Καλό δρόμο λοιπόν  

 

Κάπου απάντησα εγώ αλλά απάντηση δεν βλέπω. Ισως δεν ανέβηκε.Έγραψα λοιπόν πως η απάντηση σας είναι πολύ βοηθητική και ψυχαναλυτική. Και πως εγείρονται κάποια ερωτηματα που ίσως κάποια στιγμή θέσω σε άλλο νήμα. Ευχαριστώ!

 

Μου έδωσες ωραία τροφή για σκέψη αγαπημένη.
Συμφωνώ μεν με μια μικρή "διαφοροποίηση".
Υπάρχουν και περιπτώσεις που συμβαίνει και η μπάλα κατεδαφίσεων. Μιλώντας από την οπτική του υ, ειδικά στα αρχικά στάδια και ίσως όχι μόνο αλλά για το βάθος δεν έχω γνώμη, πολλά "βασικά" μας δεν είναι παρά θόρυβος.
Η νέα αίσθηση ή ο σπόρος μιας άλλης κατεύθυνσης σκέψης δεν είναι πάντα ορατά. Δεν είμαστε πάντα σε θέση να δούμε την "αντικατάσταση".

Νιώθεις ότι αν/όταν απαλλαγείς από τον θόρυβό σου θα μείνεις ένας γυμνός εκτεθειμένος άνθρωπος με την αδρεναλίνη να βαράει στα κόκκινα και συχνά αυτός είναι ο Σκοπός της μπάλας κατεδαφίσεων, να γκρεμίσει έναν δομημένο θεμελιωμένο θόρυβο που εμποδίζει την ..θέα.

 

well said! Είναι ίσως μια μορφή ‘Αποκάλυψης’ .

 

Νομιζω οτι η λεξη κλειδι εδω ειναι η εμπιστοσυνη. Οσο πιο πολυ εμπιστευομαι τον Κ τοσο πιο πολυ αφηνομαι να αγκαλιασω τη θεση μου και να αφεθω γιατι ξερω, ξερει το ιδιο μου το σωμα, οτι δεν θα με αφησει να"πεσω", θα με πιασει. Οσο χτιζεται η επαφη τοσο βαθαινει η εμπιστοσυνη και πλαταινει το αφημα.

Αντιστοιχως και ως Κ θα φροντισω να χτισω την επαφη ωστε ο/η υ να αφεθει στο μεγιστο που λαχταραει η υπαρξη του/της.

Μεγαλο το δωρο που προσφερει η μια θεση στην αλλη σε μια τετοια επαφη.

 

Ακριβώς αυτές είναι οι σκέψεις μου. Και πιστεύω πως, προσωπικά για εμένα η έλλειψη εμπιστοσύνης μου βάζει έναν από τους φραγμούς . Οχι πως δεν θα υπάρξει (θέλω να πιστεύω ), όμως θέλει χρόνο για να κτιστεί και δεν μπορώ να πατήσω ξαφνικά έναν ON διακόπτη και να μπω σε ένα mode και μια θέση.Ούτε μπορώ ξαφνικά να πω πως αυτός ο άνθρωπος είναι Κ για εμένα, αν δεν προηγηθεί πρώτα όλη η απαραίτητη προεργασία και αν δεν κυριαρχήσει πρώτα στο μυαλό μου. Η άποψη σας με εκφράζει απόλυτα, ευχαριστώ.

 

Τι να σας πω, για μένα, ως πλάσμα του μοτίβου η "εμπιστοσύνη" είναι λέξη κλειδί για σούμπα run!

 

Αν υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης και όλα όσα γράφετε παρακάτω.
Δεν θα πείτε ποτέ πως είναι Κυρίαρχος για εσάς αυτός ο άνθρωπος.
Μπορεί να περνάτε καλά, περιστασιακά, αλλά Κυρίαρχος "Δεν".....

 

Θα συμφωνήσω μαζί σας.Προσπαθώ να καταλάβω και δίνω χρόνο στην όλη κατάσταση.Για εμένα ο χρονος είναι σημαντικος, είμαι αργή.Απο την άλλη .. Ίσως απλά ΔΕΝ όπως λέτε και εσείς ..ακόμα και έτσι να είναι,έχω θετική σκέψη. Σκέφτομαι πως μου ανοίγεται ένας νέος κόσμος μπροστά μου και μέσα από αναζήτηση και εξερεύνηση θα ζήσω πρωτόγνωρες εμπειρίες και σταδιακά θα βρω και εγώ τον κατάλληλο για εμένα. Ελπίζω δηλαδή.