Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

 


Θηλιά από αγκάθια

Ένα μικρό χαμόγελο
ψελλίζω
μου ήταν αρκετό
κι όμως δεν ήταν…
ποτέ δεν ήταν…
τριάντα χρόνια κρυβόμουν
στο μακελειό του αγώνα
συνωμοτούσα εναντίον σου
παρίστανα τον σύμμαχό σου…
όταν ακούω τον εαυτό μου
η φωνή βγαίνει απ’τα συρτάρια
κι απ’τους ξυσμένους τοίχους
κι απ’τα βρόμικα παράθυρα
κι απ’ τα ελεεινά παπούτσια
δεν βγαίνει από στόμα αυτή η φωνή
κι όταν με αντικρίζω
βλέπω το πρόσωπο ενός άλλου
ενός που ντύθηκε το χώμα
ενός που πλύθηκε το αγοραίο
ενός που αγόρασε ακριβά το χθες
για να το ξεπουλήσει στο αύριο
ενός που αρκείται στο ίδιο ψέμα
για να κουβαλάει την κάθε νύχτα
ως το επόμενο πρωινό
και να σηκώνει απ’το κρεβάτι
μαζί με το λερό του σώμα

και μια θηλιά από αγκάθια…D.P.

 

 


Μοιραστήκαμε τον κόσμο
σε μια δρασκελιά φωτός
σε μια νύχτια μέθη
αλλά ξένοι απομείναμε
Απόμερα
Στου πρωινού αστεριού
το ουράνιο πλήγμα
εμείς
Ανέκπληκτοι …
Είχε λοιπόν
αποσώσει ένα δάσος από ανάσες το χαμόγελό σου
στο είπα
φεύγοντας μόνoς
στερεώνεις μονάχα το κενό
κι είχε το βλέμμα σου τόση λαχτάρα
να βουτήξει στο Ένα
που βουβός το άπλωσα στο πρόσωπό μου
ακέραιο
να μην ραγίσει…
Μοιραστήκαμε το δέος
σε μια γουλιά σελήνης
κρατήσαμε στα χέρια μας το αιώνιο θαύμα
κι όμως
ανέκφραστοι χαρήκαμε
Στου βραδινού ναυαγισμένου ήλιου
την έκπληκτη αποδρομή
εμείς
Ανέκπληκτοι…D.P.

 

 



Χάθηκες…
Που ήσουν;
Έλειψες καιρό… πολύ καιρό…
Κι είχα αρχίσει να το συνηθίζω
Ήσουν μαζί μου βέβαια
Το ξέρεις
Ήσουν εντός μου…
Όμως γυρνούσα πάντα το κεφάλι στις γωνιές των δρόμων
Μην τύχει να σε δω
Το βήμα σου…
Εκείνο το αντάρτικο χαμόγελο
στα μάτια σου…
την ενοχή
πως πάλι άργησες, πάλι έπρεπε να περιμένω…
Δυο λεπτά ή τρία ή πέντε το πολύ…
Δεν μου είχε περάσει απ’το νου
πως θα έρχονταν οι εποχές που τα λεπτά θα ήταν ημέρες
μήνες και χρόνια…
Είχες χαθεί… που ήσουν;
Έλειψες καιρό…
Εχθές μονάχα έγινε ένα μικρό θαύμα
και σε αντίκρισα μες στο δωμάτιό μου!
Καθόσουν στην καρέκλα μου
Φορούσες ένα μπλουζάκι μου
Όπως τότε
Πάλευες, νομίζω
να χαμογελάσεις πάλι
Αλλά έμοιαζε με μορφασμό πόνου τούτο το χαμόγελο
Έψαξα για το βλέμμα σου
Μα εσύ κοιτούσες χαμηλά…
Ζύγωσα με την καρδιά μου ανάστατη
να νιώσω την αύρα σου, το άρωμά σου
μα μόλις σε πλησίασα αρκετά
στη στιγμή
χάθηκες πάλι…
Κι ωσότου η οδύνη από αυτό το νέο χωρισμό
να γίνει σύννεφο ή σκιά και να διαλυθεί στο άπειρο
άκουσα τη φωνή σου σιγανή
να έρχεται
σαν ψίθυρος
Λησμόνησέ με…
κι έγειρα στο κρεβάτι μου
μαζί με τη σιωπή μου
μαζί με την κραυγή μου
μαζί με το τίποτα
που είχε για μια στιγμή άφατης ηδύτητας

γεμίσει με το όλο…
D.P.

 

 



Κόκκινος

Είναι ένας κόκκινος άνεμος

Θερμός σαν λίβας

Εχθρικός

Φυσάει ολόισια μέσα μου

Καιρό τώρα

Με κάθε εισπνοή

Φτάνει στα έγκατά μου

Κι όλο εκείνο που λένε κάποιοι πως είναι η ψυχή

Γίνεται όπου να’ναι παρανάλωμα

Γίνεται, πάει να πει, άνεμος κι αυτή!



Κι έπειτα; θα ρωτήσεις

Έπειτα στρέφεις το βλέμμα στις αρχαίες πηγές

Και στην αιωνιότητα.



Και τότε

καθώς λένε

μια σπλαχνική

αναπάντεχη δροσιά

το πρόσωπο αγγίζει…

D.P.

 

Να φυλάς τα ιερά σου

 

Να φυλάς τα ιερά σου
Να φροντίζεις μέσα στην άγονη σκόνη
εσύ να μένεις καθαρός
Να επιμένεις
Οι μέρες που σου έλειψαν
να ξέρεις
έρχονται πάλι

Να παραφυλάς τις ασέληνες νύχτες
για τον εχθρό στο σκοτάδι
όμως όταν τελικά τον ανταμώσεις
δώστου το χώρο που ζητάει
δώστου αφηγήσεις
και ιλίγγους από ηρωικούς ανέμους
ως και την παρηγοριά της λήθης
αν το μπορείς

Όμως
μακριά απ'τα ιερά σου!
τα κρύφια δώματα
τις αίθουσες με τα ακριβά σου

Κι όταν θα φεύγει
Πρόσεξε!
μην τον κοιτάξεις
το χέρι μην του δώσεις
Μην ξεχαστείς!
Το βλέμμα του
με κάθε κόστος ν'αποφύγεις

Όχι γιατι το Άγνωστο θα σε σαρώσει
Μα εκείνο που θ'αντικρίσεις
με τη γλυκύτητα του οικείου
θα σου ζεστάνει την καρδιά τόσο πολύ
που την αποστολή σου αρνείσαι
και αφήνεσαι νωχελικά
να ευεργετηθείς
με το μαυλιστικό ταξίδι στο Αχανές

Και μουδιασμένος
ως τα έγκατα
απ'τη θέρμη της καρδιάς σου
αναχωρείς
και αφύλαχτα μένουν τα ιερά σου
Κι εσυ απ'το ταξίδι αυτό
απρόσωπος θα επιστρέψεις...
D.P.

 

 




σιγῇ ἀπώλοντο…


κι έτσι αρθρώθηκαν οι πρώτοι λόγοι...
πάνω στο σεμνό κύμα
μέσα στο όνειρο
έξω από το σκοτεινό δωμάτιο

ο νους
κροτάλιζε ξόρκια
και αυτοσχεδίαζε κατάρες
σπαρτές
ασήμαντες
λυγρές
όμως ανάπνεε
πάνω στα ίχνια της Νύχτας

δεν σε αγνόησα ποτέ
να ξέρεις
σε νοσταλγούσα
ακόμη και τις στιγμές
που ήμασταν μαζί
πάνω στο λυπημένο κύμα
μέσα στο λάμπον όνειρο

έξω απ'το μικρό δωμάτιο

ίμερος
γλυκύς
ό,τι κρατώ

ό,τι θυμάμαι

σιγή...

...κι ότι δεν σε συνάντησα.....D.P.

 

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Για πάντα και για πάντα
Όταν είναι μαζί Σου,

η αιωνιότητα είναι ένα βήμα μακριά,
η αγάπη της συνεχίζει να μεγαλώνει,
με κάθε μέρα που περνάει.

Αυτόν τον θησαυρό της αγάπης,
φυλάει μέσα στην ψυχή της,
πόσο πολύ Σε αγαπάει...

Ποτέ δεν θα μάθεις πραγματικά.

Φέρνεις μια χαρά στην καρδιά της,
που δεν είχε νιώσει ποτέ πριν,
με κάθε άγγιγμα του χεριού Σου,
Σε αγαπάει όλο και περισσότερο.

Όποτε λέμε αντίο,
όποτε χωρίζουμε,
ξέρουμε ότι Σε κρατάει πολύ,
βαθιά μέσα στην καρδιά της.
Έτσι, αυτές οι επτά λέξεις,
προσεύχεται να τις κρατήσεις αληθινές,
"Για πάντα και για πάντα, θα σε αγαπάει."

ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ
ERW

 

 


Ατροπάτης
Το πυρ

Στην ανατολή
ο άνθρωπος-φίδι
άρμεγε λαίμαργα
τους δικέραιους ήλιους
έσερνε το κεφάλι του
στην άνυδρη άμμο
ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες
φέρεθρες, σκοτεινές
κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα
για τριακόσιες μέρες
στην κοιλιά του βράχου


Το ύδωρ

Στο βορρά
λεύχαιμες ημέρες
σεληναία στόματα
χολέρες υετών
όλοι τους άρρωστοι θεοί
όλοι τους γίγαντες
με τη ματιά τους
ξέραιναν το σπέρμα τους
το’ριχαν τροφή στους λύκους
κι έπειτα ξάπλωναν
τα σαπισμένα μέλη τους
και λιμοκτονούσαν
στις λερές τους κλίνες
άχρι θανάτου


Η γη

Στη δύση
δώδεκα εύφθαρτοι άρχοντες
και ο καθένας απ’αυτούς
με δώδεκα επιγόνους
βασίλεια λυπρά
λησμονημένα, ασήμαντα
έπλαθαν όνειρα ένυλα
μιγαδικούς ανθρώπους
κι έπειτα σε μαρμίτες
πελώριες σαν σπίτια
τους καταβρόχθιζαν ακέραιους
και στα πέτρινα στομάχια τους
άλεθαν κόκκαλα, λάσπη
και βρόχινο αίμα


Ο αέρας

Στο νότο
ο άνθρωπος-βουνό
ο άνθρωπος-δέντρο
ο άνθρωπος-στάχυ
ο τένθης, νεκρηγός θεός
πέρασε στο λαιμό του μια θηλιά
φτιαγμένη από ιαχές παιδιών
σταμάτησε τη θύελλα
από τις θάλασσες
ένευσε ούρια
στους θείους λειμώνες
πλήρωσε ξόρκια
κι εξαγόρασε τον Ατροπάτη
τον έχρισε δούλο και ηγεμόνα του μαζί
τον φίλησε σαν γυναίκα
τον αγκάλιασε σαν άντρας
τον εκμαύλισε
τον έστησε πάνω απ’την αρχαία φωτιά
μέσα στο ήπαρ του θηρίου
κι άρχισε να μετρά τις σκιές του ήλιου
μία προς μία
κάθε δειλινό
πριν τυραννήσει ηδονικά
ανάμεσα στους χοντρούς μηρούς του

άλλη μια ψυχήλατη νύχτα......D.P.

 

Η μόνη αναζήτηση...

 




Η μόνη αναζήτηση είναι αυτή του Ρίγους.
Του Μεγάλου Ρίγους…
η μόνη πραγματική αναζήτηση.
όχι αυτή της αγάπης, της αλήθειας, του έρωτα…
ούτε αυτή της ευτυχίας, της αρμονίας, της δύναμης, της ισορροπίας…
ούτε ακόμα κι αυτή του αθέατου, του κεκρυμμένου, του απρόσιτου, του ιερού…
Η μόνη πραγματική αναζήτηση είναι αυτή του Ρίγους…
γιατί τούτη η αναζήτηση τα περιέχει όλα…
το Ρίγος περιέχει τα πάντα…
το Ρίγος είναι…
και μετά το είναι δεν υπάρχει τίποτα…
το Ρίγος είναι όπως η ανάσα… τόσο εύθραυστο, τόσο πολύτιμο, τόσο απλό…
τόσο μικρό
και τόσο μεγαλειώδες…
ποιότητες μονάχα
γεύσεις και αρώματα έχουμε απ’το Μεγάλο Ρίγος
κι όμως
είναι απ’αυτά που η καρδιά σημαίνει τις ώρες της Ύπαρξης
και η ψυχή φτερώνεται
και συνομιλεί με τα ασύνορα στερεώματα…
το άγγιγμα της αγαπημένης
το επίμονο βλέμμα ενός παιδιού που σε σταυρώνει
η μοναξιά σου
ένα ηλιοβασίλεμα που πλένει το πυρ με το νερό του αιώνιου
το πλατύ χαμόγελο του ακριβού σου φίλου
η αποδοχή της διαφορετικότητάς σου
το απαλό χάδι στο πρόσωπο της μητέρας
η πρώτη φορά που είπες ‘σ’αγαπώ’
η πρώτη φορά που σου είπαν ‘χωρίζουμε’…
η απόλυτη και τρομερή αλήθεια του θανάτου
η μελαγχολία σου τα κυριακάτικα απογεύματα
ένα ολάνθιστο ρόδο
η απώλεια
η τραγικότητα της θνητότητάς σου
το να είσαι ικανός να δέχεσαι
το να είσαι πρόθυμος να προσφέρεις
το απλωμένο χέρι ενός συνανθρώπου σου σε ανάγκη
ο ίλιγγος της πτώσης σου
και ο θρίαμβος όταν σηκώνεσαι όρθιος ξανά
η αγκαλιά…
ναι, η αγκαλιά!
Η στιγμή που τα γράφω όλα τούτα…
Το Ρίγος είναι…
και πέρα απ’το είναι
δεν έχει νόημα απολύτως τίποτα
πέρα από το είναι δεν ζει ούτε πεθαίνει τίποτε
μακριά απ’το Ρίγος δεν ανθίζει τίποτα
και η αναζήτηση είναι απλώς μια λέξη
Κι οι λέξεις… πώς να χωρέσουν το απέραντο οι λέξεις;

Πώς να χωρέσεις σε λέξεις
ό,τι είναι αρχαιότερο απ’τις λέξεις;...........D.P.

 

Είναι ωραίο να ακούς τους στίχους σου, με μελωδία και φωνή.
Οι στίχοι δικοί μου, ο είδος το διάλεξα από τις επιλογές που μου έδωσε.
Έκοψα τους δύο τελευταίους από το τραγούδι. Έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στην ασυμμετρία.
Τα υπόλοιπα AI. Ίσως κάποτε και με ζωντανή φωνή και μελωδία…


«Άννα»

Χαμένη περπατώ στη νύχτα και τη δράση

Ψάχνοντας στο φως τη κόκκινη, τη στάση

Θλιμμένη τραγουδώ και ακολουθώ τα μονοπάτια

Της γης των αστεριών, τα λευκά τα σκαλοπάτια


Ψάχνω για το δάσκαλο που δε μιλά πολύ

Αυτόν που στο ξημέρωμα θα φύγει θα χαθεί

Αναζητώ τα μάτια που θα κλέψουν τα δικά μου

Μa πριν την ανατολή θα γελάσουν στα αυτιά μου


Τραγούδια δανεικά, που γεννάνε μυστικά

Χορεύουν με τον έρωτα, στα σκοτεινά στενά

Στίχοι ξεχασμένοι, μου μυρίζουνε κρασί

Λέξεις διαλεγμένες, με δυνατή ψυχή


Μου χαμογελά η μοναξιά, κρυμμένη στις κουρτίνες

Την αφήνω για καρδιά που θα φέρουν οι ακτίνες

Θα χαρίσω στα τυφλά παιδιά, το μαγικό αυλό

Για να παίζουν της νιότης, τον άλογο ρυθμό


Διάβασα τα γράμματα που έγραψες, στων ψηφίων τα μνημεία

Για να ξέρω της φωνής σου, τα πολύχρωμα αστεία

Χάραξε στα μάτια σου, του σκότους η φυγή

Στάσου κι άκουσε των ονείρων μου πηγή.

Με λένε Άννα.