Το Θέωρημα της Θ.Ε.Α.(Θεμελιώδης Εξίσωση Αυταρχισμού)

Η αναχώρηση της Αργυρώς και της Νεφέλης άφησε πίσω της μια εκκωφαντική σιωπή, η οποία διακοπτόταν μόνο από την αργή, ρυθμική ανάσα του Μάριου. Η Βίκυ Στυλιανού στάθηκε πάνω από το «αντικείμενό» της, κρατώντας ακόμα το ποτήρι με το κρασί. Το βλέμμα της δεν είχε πλέον την κοινωνική ευγένεια του δείπνου· ήταν το βλέμμα ενός επιστήμονα που ετοιμάζεται να ανατομήσει ένα δείγμα.
«Σήκω, Μονάδα 8», διέταξε η Βίκυ. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ένας ψίθυρος, αλλά έφερε όλο το βάρος της ακαδημαϊκής και προσωπικής της αυθεντίας.

Τον οδήγησε στο υπόγειο της μονοκατοικίας. Εκεί, ο χώρος δεν θύμιζε σε τίποτα το υπόλοιπο σπίτι. Ήταν ένας χώρος επενδυμένος με ηχομονωτικά πάνελ, φωτισμένος με ψυχρούς LED προβολείς, όπου μια σειρά από μαστίγια κρέμονταν στον τοίχο σαν χειρουργικά εργαλεία.

Η Βίκυ άφησε το μετάξι να γλιστρήσει από τους ώμους της, μένοντας με ένα δαντελωτό κορσέ που τόνιζε το στητό της στήθος και την αψεγάδιαστη λευκότητα του δέρματός της. Πλησίασε τη συλλογή της και επέλεξε ένα long bullwhip από πλεγμένο δέρμα καγκουρό, με μια λεπτή, φονική απόληξη.

«Στα Μαθηματικά, Μάριε, η ορμή (p) ορίζεται ως το γινόμενο της μάζας επί την ταχύτητα: p=m⋅v. Στην πειθαρχία, όμως, η ορμή είναι η δύναμη με την οποία η θέλησή μου συντρίβει τη δική σου».

Διέταξε τον Μάριο να σταθεί όρθιος, με τα χέρια δεμένα σε δύο κρίκους στον τοίχο, τεντώνοντας το σώμα του μέχρι το σημείο που οι μύες του άρχισαν να τρέμουν. Η Βίκυ στάθηκε σε απόσταση τριών μέτρων.

ΣΦΙΣΣΣ - ΚΡΑΚ.

Το πρώτο χτύπημα δεν ήταν απλώς ένας πόνος· ήταν μια έκρηξη. Η άκρη του μαστιγίου έσπασε το φράγμα του ήχου ακριβώς πάνω στο δέρμα του Μάριου, αφήνοντας μια λεπτή, αιματηρή γραμμή που διέσχιζε διαγώνια την πλάτη του.

«Αυτό ήταν το "καλωσόρισμα"», είπε η Βίκυ, καθώς το μαστίγιο χόρευε ξανά στον αέρα. «Για κάθε δευτερόλεπτο που το μυαλό σου θα ξεφεύγει από την απόλυτη προσήλωση σε μένα, η κινητική ενέργεια του δέρματος θα μετατρέπεται σε θερμότητα πάνω στη σάρκα σου».

Τα επόμενα χτυπήματα ήρθαν με μια μεθοδικότητα που θύμιζε επίλυση διαφορικών εξισώσεων. Η Βίκυ δεν χτυπούσε στην τύχη. Στόχευε τα σημεία που η Αργυρώ είχε αφήσει ανέπαφα, δημιουργώντας ένα νέο στρώμα πόνου πάνω στο παλιό. Ο Μάριος ούρλιαζε, το σώμα του σπαρταρούσε μέσα στους δεσμούς, αλλά η Βίκυ παρέμενε ανέκφραστη, σχεδόν εκστασιασμένη από την ακρίβεια της δουλειάς της.

Μετά από μια ώρα διαρκούς, χειρουργικού μαστιγώματος, η Βίκυ πλησίασε τον Μάριο, ο οποίος έτρεμε ανεξέλεγκτα, με τον ιδρώτα και τα δάκρυα να αυλακώνουν το πρόσωπό του. Η καθηγήτρια χάιδεψε με το κρύο της χέρι το φλεγόμενο δέρμα του, νιώθοντας τους παλμούς της καρδιάς του να χτυπούν τρελά κάτω από τα δάκτυλά της.

«Είσαι πλέον στο στάδιο της πλήρους αποδόμησης, Μονάδα 8. Το τρίμηνο ξεκίνησε. Απόψε θα κοιμηθείς εδώ, στο σκοτάδι, δεμένος όρθιος. Θέλω ο πόνος να γίνει ο μοναδικός σου σύντροφος, μέχρι το πρωί που η Νεφέλη θα έρθει να σε παραλάβει για τη σχολή».

Του φόρεσε μια δερμάτινη κουκούλα, απομονώνοντάς τον από κάθε οπτικό ερέθισμα, και έσβησε τα φώτα. Ο Μάριος έμεινε μόνος, ένας γυμνός, σημαδεμένος όγκος σάρκας, νιώθοντας τη Βίκυ να απομακρύνεται με τον ήχο των τακουνιών της να αντηχεί σαν την τελευταία επαφή με τον κόσμο των ανθρώπων.


Η νύχτα είχε προχωρήσει βαθιά, και η ησυχία στη μονοκατοικία της Βίκυς Στυλιανού ήταν απόλυτη, σχεδόν εργαστηριακή. Στο υπόγειο, ο Μάριος κρεμόταν ακόμα από τους κρίκους, τυλιγμένος στο σκοτάδι της κουκούλας, με τις αισθήσεις του να έχουν περιοριστεί μόνο στον παλμό του πόνου που διέτρεχε την πλάτη του.

Ξαφνικά, ο ήχος της πόρτας και τα σταθερά βήματα της Βίκυς διέλυσαν τη σιωπή.

 

Η Βίκυ τον πλησίασε και, χωρίς να πει λέξη, αφαίρεσε την κουκούλα. Τα μάτια του Μάριου πόνεσαν από το ξαφνικό φως των LED, αλλά είδαν την καθηγήτριά του σε μια νέα, τρομακτικά αισθησιακή μορφή. Φορούσε πλέον μια διάφανη μαύρη ρόμπα και την εξάρτυση που θα σφράγιζε την υποταγή του για το υπόλοιπο της νύχτας.

Τον έλυσε με κινήσεις αργές, αφήνοντας το σώμα του, που είχε πιαστεί από την ορθοστασία, να καταρρεύσει για μια στιγμή στα πόδια της. «Σήκω, Μονάδα 8», διέταξε ψυχρά. «Το κρεβάτι μου δεν είναι για ξεκούραση. Είναι ο χώρος όπου η θεωρία της κυριαρχίας μου γίνεται απόλυτη πράξη».

Τον οδήγησε στον επάνω όροφο, στο υπνοδωμάτιό της, έναν χώρο γεμάτο καθρέφτες και τη μυρωδιά ακριβού αρώματος και δέρματος. Ο Μάριος, τρεμάμενος και σημαδεμένος, διατάχθηκε να ξαπλώσει μπρούμυτα, με τους γλουτούς του ανασηκωμένους — η στάση της απόλυτης έκθεσης.
Η Βίκυ προετοίμασε το strap-on των 25 εκατοστών. Η μαύρη, στιλπνή σιλικόνη έμοιαζε με ένα σκοτεινό γεωμετρικό στερεό που περίμενε να ορίσει τον εσωτερικό του χώρο. Για την καθηγήτρια, αυτό δεν ήταν απλή σεξουαλική πράξη· ήταν η διαδικασία πλήρωσης ενός κενού συνόλου.

«Αν ο όγκος V του σώματός σου είναι μια σταθερά, Μάριε, η πίεση P που θα ασκήσω θα τείνει στο άπειρο», ψιθύρισε καθώς τοποθετούσε το λιπαντικό.

P=V→constlimResistancePower
Η πρώτη διείσδυση ήταν αργή, μεθοδική, σχεδόν χειρουργική. Ο Μάριος έβγαλε έναν πνιχτό ήχο, νιώθοντας την απόλυτη κατοχή της Βίκυς να τον γεμίζει ολοκληρωτικά. Η αίσθηση των 25 εκατοστών ήταν συντριπτική, μια εισβολή που δεν άφηνε περιθώριο για καμία άμυνα.

Η Βίκυ δεν σταμάτησε. Για δύο ώρες ασταμάτητα, κινήθηκε πάνω του με έναν ρυθμό που θύμιζε έμβολο μηχανής. Η αντοχή της ήταν παροιμιώδης, αποτέλεσμα της δικής της ανάγκης για απόλυτο έλεγχο. Κάθε κίνησή της ήταν μια υπενθύμιση ότι το σώμα του Μάριου ανήκε πλέον στο Δίκτυο.

Ο Μάριος ένιωθε τον εαυτό του να διαλύεται. Ο πόνος από το μαστίγωμα στην πλάτη του ανακατευόταν με την πίεση στο εσωτερικό του, δημιουργώντας μια δίνη αισθήσεων που τον έκανε να χάνει την επαφή με τον χώρο και τον χρόνο. Η Βίκυ τον κρατούσε από τον σβέρκο, πιέζοντας το πρόσωπό του στα σεντόνια, ενώ οι αναπνοές της ήταν σταθερές και κυριαρχικές.

«Δέξου το, Μάριε», του έλεγε ανάμεσα στις διεισδύσεις. «Δέξου την πλήρη αναδιάρθρωση. Δεν είσαι πια άντρας. Είσαι ένα δοχείο για τη θέλησή μου. Κάθε εκατοστό που σε διαπερνά είναι μια υπογραφή της Κυρίας σου πάνω στην ψυχή σου».

Όταν τελικά η Βίκυ αποσύρθηκε, μετά από δύο ώρες αδιάκοπης κατοχής, ο Μάριος παρέμεινε ακίνητος, ανήμπορος να κουνήσει ούτε το δάχτυλό του. Το σώμα του παλλόταν από την ένταση, και η αίσθηση της πληρότητας παρέμενε εκεί, σαν ένα φάντασμα της εξουσίας της.

Η Βίκυ σηκώθηκε, ισίωσε τα μαλλιά της και τον κοίταξε με μια παγερή ικανοποίηση. «Αυτό ήταν το πρώτο σου μάθημα εσωτερικής πειθαρχίας. Τώρα, θα κοιμηθείς στη γωνία του δωματίου. Σε λίγες ώρες, η Νεφέλη θα σε παραλάβει. Και να θυμάσαι... η Νεφέλη έχει το δικό της πρόγραμμα για σένα στη σχολή».

 

Το ξημέρωμα βρήκε τη Βίκυ Στυλιανού να στέκεται μπροστά στο παράθυρο, φορώντας μια λευκή σατέν ρόμπα που έκανε αντίθεση με το σκοτεινό βλέμμα της. Ο Μάριος ήταν ακόμα σωριασμένος στη γωνία του δωματίου, ένας όγκος από σημαδεμένη σάρκα και σπασμένη θέληση. Όταν το κουδούνι της εξώπορτας αντήχησε, η Βίκυ χαμογέλασε. Η Νεφέλη είχε φτάσει ακριβώς στην ώρα της.

Η Νεφέλη μπήκε στο υπνοδωμάτιο με την ορμή του πρωινού φωτός. Τα μάτια της έπεσαν αμέσως στον Μάριο, και μια λάμψη ικανοποίησης πέρασε από το πρόσωπό της.

«Πώς ήταν η πρώτη του νύχτα στη δικαιοδοσία σου, Βίκυ;» ρώτησε, πλησιάζοντας το κρεβάτι που ήταν ακόμα αναστατωμένο από την δίωρη κατοχή του Μάριου.

«Είναι ένα εξαιρετικό δείγμα για αναδόμηση, Νεφέλη», απάντησε η Στυλιανού με την ψυχρή ηρεμία χειρουργού. «Αντέχει τον πόνο, αλλά το μυαλό του χρειάζεται την οριστική διαγραφή. Χθες βράδυ, το strap-on μου ήταν η πένα που έγραψε πάνω στην ψυχή του, αλλά σήμερα πρέπει να του αφαιρέσουμε κάθε ίχνος παρελθόντος. Πρέπει να νιώσει ότι δεν έχει πού να επιστρέψει».

Οι δύο γυναίκες κάθισαν απέναντι από τον Μάριο, ο οποίος προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της αξιοπρέπειάς του.

«Σκεφτόμασταν τον επόμενο κρίκο στην αλυσίδα της ταπείνωσής σου, Μάριε», είπε η Νεφέλη, σκύβοντας από πάνω του και πιάνοντάς τον από το κολλάρο. «Το Δίκτυο πιστεύει ότι για να γίνεις το απόλυτο "τίποτα", πρέπει να σε δουν οι δικοί σου άνθρωποι στην κατάσταση που σου αξίζει. Και ποια θα ήταν καλύτερη από την αδερφή σου, τη Σοφία;»

Ο Μάριος ένιωσε την καρδιά του να σταματά. Η Σοφία ήταν το μοναδικό του στήριγμα, η κολλητή φίλη της Νεφέλης από το σχολείο. Η ιδέα να τον δει η αδερφή του γυμνό, σημαδεμένο και υποταγμένο, ήταν ένας πόνος πιο οξύς από κάθε μαστίγιο.

«Σας παρακαλώ... όχι τη Σοφία...» ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή.

«Η παράκλησή σου είναι η επιβεβαίωση ότι διαλέξαμε σωστά», είπε η Βίκυ. «Νεφέλη, κάλεσέ την. Πες της ότι το "πείραμα" είναι έτοιμο για την πρώτη του οικογενειακή αξιολόγηση».

Οι δύο γυναίκες κάθισαν απέναντι από τον Μάριο, ο οποίος προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της αξιοπρέπειάς του.

«Σκεφτόμασταν τον επόμενο κρίκο στην αλυσίδα της ταπείνωσής σου, Μάριε», είπε η Νεφέλη, σκύβοντας από πάνω του και πιάνοντάς τον από το κολλάρο. «Το Δίκτυο πιστεύει ότι για να γίνεις το απόλυτο "τίποτα", πρέπει να σε δουν οι δικοί σου άνθρωποι στην κατάσταση που σου αξίζει. Και ποια θα ήταν καλύτερη από την αδερφή σου, τη Σοφία;»

Ο Μάριος ένιωσε την καρδιά του να σταματά. Η Σοφία ήταν το μοναδικό του στήριγμα, η κολλητή φίλη της Νεφέλης από το σχολείο. Η ιδέα να τον δει η αδερφή του γυμνό, σημαδεμένο και υποταγμένο, ήταν ένας πόνος πιο οξύς από κάθε μαστίγιο.

«Σας παρακαλώ... όχι τη Σοφία...» ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή.

«Η παράκλησή σου είναι η επιβεβαίωση ότι διαλέξαμε σωστά», είπε η Βίκυ. «Νεφέλη, κάλεσέ την. Πες της ότι το "πείραμα" είναι έτοιμο για την πρώτη του οικογενειακή αξιολόγηση».

 

Λίγη ώρα αργότερα, η πόρτα του σπιτιού άνοιξε ξανά. Η Σοφία μπήκε στο σαλόνι. Ο Μάριος, γονατισμένος στο κέντρο του δωματίου, δεμένος με αλυσίδες που τον ανάγκαζαν να σκύβει το κεφάλι, ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Περίμενε να ακούσει μια κραυγή τρόμου, μια προσπάθεια να τον σώσει.

Αντ' αυτού, επικράτησε μια παγερή σιωπή.

Η Σοφία περπάτησε γύρω του με αργά βήματα. Τα τακούνια της αντηχούσαν όπως της Βίκυς. Πλησίασε τη Νεφέλη και τη Βίκυ και, προς έκπληξη του Μάριου, τις χαιρέτησε με μια οικειότητα που έκοβε την ανάσα.

«Περίμενα αυτή τη στιγμή πολύ καιρό, Νεφέλη», είπε η Σοφία, και η φωνή της δεν είχε ούτε ίχνος αδερφικής στοργής. «Ήξερα πάντα ότι ο αδερφός μου είχε τη φύση του δούλου μέσα του. Απλώς χρειαζόταν τις κατάλληλες Κυρίες για να τον αναδείξουν».

Ο Μάριος σήκωσε τα μάτια του, γεμάτος απόγνωση. «Σοφία... τι λες; Βοήθησέ με...»

Η Σοφία έσκυψε και τον χαστούκισε με μια δύναμη που τον ζάλισε. «Μην τολμάς να χρησιμοποιείς το όνομά μου χωρίς άδεια, σκουπίδι. Νομίζεις ότι η Νεφέλη σε βρήκε τυχαία; Νομίζεις ότι η Αργυρώ σε επέλεξε χωρίς συστάσεις;»

Η Βίκυ Στυλιανού χαμογέλασε, πίνοντας τον πρωινό της καφέ. «Καλώς ήρθες, Σοφία. Η Μονάδα 8 είναι έτοιμη για την πρώτη του αναφορά στο Δίκτυο υπό την δική σου επίβλεψη».

«Μάριε», συνέχισε η Σοφία, «το Δίκτυο είναι παντού. Στο σπίτι σου, στη σχολή σου, στο αίμα σου. Είμαι μέλος του Δικτύου εδώ και δύο χρόνια. Σε παρακολουθούσαμε, σε μελετούσαμε. Η μοίρα σου ήταν προδιαγεγραμμένη πριν καν γεννηθείς. Είσαι το κτήμα μας, και από σήμερα, η αδερφή σου είναι ένας από τους δεσμοφύλακές σου».
Λίγη ώρα αργότερα, η πόρτα του σπιτιού άνοιξε ξανά. Η Σοφία μπήκε στο σαλόνι. Ο Μάριος, γονατισμένος στο κέντρο του δωματίου, δεμένος με αλυσίδες που τον ανάγκαζαν να σκύβει το κεφάλι, ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Περίμενε να ακούσει μια κραυγή τρόμου, μια προσπάθεια να τον σώσει.

Αντ' αυτού, επικράτησε μια παγερή σιωπή.

Η Σοφία περπάτησε γύρω του με αργά βήματα. Τα τακούνια της αντηχούσαν όπως της Βίκυς. Πλησίασε τη Νεφέλη και τη Βίκυ και, προς έκπληξη του Μάριου, τις χαιρέτησε με μια οικειότητα που έκοβε την ανάσα.

«Περίμενα αυτή τη στιγμή πολύ καιρό, Νεφέλη», είπε η Σοφία, και η φωνή της δεν είχε ούτε ίχνος αδερφικής στοργής. «Ήξερα πάντα ότι ο αδερφός μου είχε τη φύση του δούλου μέσα του. Απλώς χρειαζόταν τις κατάλληλες Κυρίες για να τον αναδείξουν».

Ο Μάριος σήκωσε τα μάτια του, γεμάτος απόγνωση. «Σοφία... τι λες; Βοήθησέ με...»

Η Σοφία έσκυψε και τον χαστούκισε με μια δύναμη που τον ζάλισε. «Μην τολμάς να χρησιμοποιείς το όνομά μου χωρίς άδεια, σκουπίδι. Νομίζεις ότι η Νεφέλη σε βρήκε τυχαία; Νομίζεις ότι η Αργυρώ σε επέλεξε χωρίς συστάσεις;»

Η Βίκυ Στυλιανού χαμογέλασε, πίνοντας τον πρωινό της καφέ. «Καλώς ήρθες, Σοφία. Η Μονάδα 8 είναι έτοιμη για την πρώτη του αναφορά στο Δίκτυο υπό την δική σου επίβλεψη».

«Μάριε», συνέχισε η Σοφία, «το Δίκτυο είναι παντού. Στο σπίτι σου, στη σχολή σου, στο αίμα σου. Είμαι μέλος του Δικτύου εδώ και δύο χρόνια. Σε παρακολουθούσαμε, σε μελετούσαμε. Η μοίρα σου ήταν προδιαγεγραμμένη πριν καν γεννηθείς. Είσαι το κτήμα μας, και από σήμερα, η αδερφή σου είναι ένας από τους δεσμοφύλακές σου».

 

Ο Μάριος ένιωσε την πραγματικότητα να καταρρέει. Η προδοσία της αδερφής του ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Δεν υπήρχε πια «έξω». Δεν υπήρχε οικογένεια, δεν υπήρχε σωτηρία. Ολόκληρος ο κόσμος του ήταν ένα απέραντο, μητριαρχικό κλουβί.

Ήθελε να εξαφανιστεί, να γίνει καπνός, να πάψει να υπάρχει ως οντότητα. Η ντροπή του ήταν τόσο απόλυτη που η ίδια η ύπαρξή του ένιωθε σαν ένα βάρος που δεν μπορούσε να σηκώσει. Στα μάτια του, οι τρεις γυναίκες —η Βίκυ, η Νεφέλη και η Σοφία— σχημάτιζαν ένα αδιάσπαστο τρίγωνο εξουσίας που τον έπνιγε.

«Θέλω... θέλω να πεθάνω...» ψιθύρισε, καταρρέοντας στο πάτωμα.

«Ο θάνατος είναι διαφυγή, και το Δίκτυο δεν επιτρέπει διαφυγές», είπε η Βίκυ Στυλιανού, σηκώνοντας τη βίτσα της. «Θα ζήσεις για να μας υπηρετείς. Και τώρα, Σοφία, δείξε στον αδερφό σου πώς το Δίκτυο τιμωρεί την αναίδεια να ζητάει το τέλος του».