Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

 


Θηλιά από αγκάθια

Ένα μικρό χαμόγελο
ψελλίζω
μου ήταν αρκετό
κι όμως δεν ήταν…
ποτέ δεν ήταν…
τριάντα χρόνια κρυβόμουν
στο μακελειό του αγώνα
συνωμοτούσα εναντίον σου
παρίστανα τον σύμμαχό σου…
όταν ακούω τον εαυτό μου
η φωνή βγαίνει απ’τα συρτάρια
κι απ’τους ξυσμένους τοίχους
κι απ’τα βρόμικα παράθυρα
κι απ’ τα ελεεινά παπούτσια
δεν βγαίνει από στόμα αυτή η φωνή
κι όταν με αντικρίζω
βλέπω το πρόσωπο ενός άλλου
ενός που ντύθηκε το χώμα
ενός που πλύθηκε το αγοραίο
ενός που αγόρασε ακριβά το χθες
για να το ξεπουλήσει στο αύριο
ενός που αρκείται στο ίδιο ψέμα
για να κουβαλάει την κάθε νύχτα
ως το επόμενο πρωινό
και να σηκώνει απ’το κρεβάτι
μαζί με το λερό του σώμα

και μια θηλιά από αγκάθια…D.P.

 

 


Μοιραστήκαμε τον κόσμο
σε μια δρασκελιά φωτός
σε μια νύχτια μέθη
αλλά ξένοι απομείναμε
Απόμερα
Στου πρωινού αστεριού
το ουράνιο πλήγμα
εμείς
Ανέκπληκτοι …
Είχε λοιπόν
αποσώσει ένα δάσος από ανάσες το χαμόγελό σου
στο είπα
φεύγοντας μόνoς
στερεώνεις μονάχα το κενό
κι είχε το βλέμμα σου τόση λαχτάρα
να βουτήξει στο Ένα
που βουβός το άπλωσα στο πρόσωπό μου
ακέραιο
να μην ραγίσει…
Μοιραστήκαμε το δέος
σε μια γουλιά σελήνης
κρατήσαμε στα χέρια μας το αιώνιο θαύμα
κι όμως
ανέκφραστοι χαρήκαμε
Στου βραδινού ναυαγισμένου ήλιου
την έκπληκτη αποδρομή
εμείς
Ανέκπληκτοι…D.P.

 

 



Χάθηκες…
Που ήσουν;
Έλειψες καιρό… πολύ καιρό…
Κι είχα αρχίσει να το συνηθίζω
Ήσουν μαζί μου βέβαια
Το ξέρεις
Ήσουν εντός μου…
Όμως γυρνούσα πάντα το κεφάλι στις γωνιές των δρόμων
Μην τύχει να σε δω
Το βήμα σου…
Εκείνο το αντάρτικο χαμόγελο
στα μάτια σου…
την ενοχή
πως πάλι άργησες, πάλι έπρεπε να περιμένω…
Δυο λεπτά ή τρία ή πέντε το πολύ…
Δεν μου είχε περάσει απ’το νου
πως θα έρχονταν οι εποχές που τα λεπτά θα ήταν ημέρες
μήνες και χρόνια…
Είχες χαθεί… που ήσουν;
Έλειψες καιρό…
Εχθές μονάχα έγινε ένα μικρό θαύμα
και σε αντίκρισα μες στο δωμάτιό μου!
Καθόσουν στην καρέκλα μου
Φορούσες ένα μπλουζάκι μου
Όπως τότε
Πάλευες, νομίζω
να χαμογελάσεις πάλι
Αλλά έμοιαζε με μορφασμό πόνου τούτο το χαμόγελο
Έψαξα για το βλέμμα σου
Μα εσύ κοιτούσες χαμηλά…
Ζύγωσα με την καρδιά μου ανάστατη
να νιώσω την αύρα σου, το άρωμά σου
μα μόλις σε πλησίασα αρκετά
στη στιγμή
χάθηκες πάλι…
Κι ωσότου η οδύνη από αυτό το νέο χωρισμό
να γίνει σύννεφο ή σκιά και να διαλυθεί στο άπειρο
άκουσα τη φωνή σου σιγανή
να έρχεται
σαν ψίθυρος
Λησμόνησέ με…
κι έγειρα στο κρεβάτι μου
μαζί με τη σιωπή μου
μαζί με την κραυγή μου
μαζί με το τίποτα
που είχε για μια στιγμή άφατης ηδύτητας

γεμίσει με το όλο…
D.P.

 

 



Κόκκινος

Είναι ένας κόκκινος άνεμος

Θερμός σαν λίβας

Εχθρικός

Φυσάει ολόισια μέσα μου

Καιρό τώρα

Με κάθε εισπνοή

Φτάνει στα έγκατά μου

Κι όλο εκείνο που λένε κάποιοι πως είναι η ψυχή

Γίνεται όπου να’ναι παρανάλωμα

Γίνεται, πάει να πει, άνεμος κι αυτή!



Κι έπειτα; θα ρωτήσεις

Έπειτα στρέφεις το βλέμμα στις αρχαίες πηγές

Και στην αιωνιότητα.



Και τότε

καθώς λένε

μια σπλαχνική

αναπάντεχη δροσιά

το πρόσωπο αγγίζει…

D.P.