Αμπελοσκιοσοφιστείες

Ακροβατώντας στο Κενò
Τα αόρατα δεσμά γίνονται ένα με το δέρμα της, μια πληγή που τη διατρέχει από πάνω έως κάτω. Ζει τη δική της άβυσσο, όπου ο χρόνος δεν κυλά με δευτερόλεπτα, αλλά με παλμούς υποταγής. Ακροβατεί στο κενό, εκεί όπου παρελθόν και μέλλον χάνονται. Υπάρχει μόνο το παρόν.
Μέσα στην ασυμμετρία, ο χρόνος χάνει τη γραμμικότητά του. Όταν Εκείνος λείπει, ο χρόνος λιμνάζει’ γίνεται ένα πηχτό σκοτάδι που την πνίγει. Οι ώρες είναι άδεια κελιά. Όταν όμως είναι παρών, ο χρόνος γίνεται ηφαίστειο, μια κοφτερή λεπίδα που τεμαχίζει την ύπαρξή της χιλιοστό χιλιοστό και την οδηγεί στην συνειδητοποίηση.
Όταν ο έλεγχος σφίγγει γύρω της, δεν υπάρχει πριν, δεν υπάρχει μετά. Υπάρχει μόνο αυτό το «ανήκω», μια λύτρωση. Ο πόνος είναι μια εισβολή, μια δύναμη που ζητά μόνο χώρο — για να ξαναγραφτεί ο χάρτης του σώματος, να χαρακτούν καινούργια σύνορα. Διαμορφώνεται ένα νέο καλούπι που γεμίζει από σάρκα, σαν λιωμένο μέταλλο.
Ακροβατώντας στο κενό, συνειδητοποιεί ότι η μεγαλύτερη φρίκη δεν είναι να πέσει’ είναι η συντριβή τού να παραμείνει όρθια. Η ασυμμετρία είναι οξυγόνο.
Ένας δορυφόρος παγιδευμένος σε έναν πλανήτη. Όσο πιο κοντά πλησιάζει, τόσο περισσότερο χάνεται το πρότερο σχήμα του. Κι όσο γίνεται ένα «τίποτα», τόσο πιο ελεύθερη νιώθει. Ταξιδεύει στο κενό ανάμεσα στην αφή Του και την απουσία Του, βρίσκει την οριστική της φυλακή και νιώθει ότι βρίσκεται εκεί που πρέπει να είναι.
Π.Ρ.

Pexels-photo-405131 by skia posted 3 February 2026 at 13:01