Το παράπτωμα

Η δυναμική ανάμεσα στον Μάριο και τον Γιώργο είχε αλλάξει σταδιακά, ξεκινώντας από μερικά χαμένα στοιχήματα και καταλήγοντας σε μια πλήρη αποδοχή της εξουσίας του Γιώργου πάνω στον 19χρονο φοιτητή. Ο Μάριος, αν και πρωτοετής, είχε μάθει γρήγορα ότι στο δικό τους σπίτι, οι κανόνες ορίζονταν από τον μεγαλύτερο συγκατοικό του.

Το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο όμως, η ένταση ήταν διαφορετική. Ο πατέρας του Γιώργου, ένας άντρας παλιάς κοπής με αυστηρό βλέμμα, είχε έρθει για επίσκεψη. Ο Γιώργος, θέλοντας να επιβάλει την απόλυτη πειθαρχία και να δείξει στον Μάριο τι σημαίνει πραγματική υπακοή κάτω από πίεση, είχε προειδοποιήσει: «Αν κάνεις το παραμικρό λάθος μπροστά του, η τιμωρία θα είναι ανάλογη».


Το Παράπτωμα

Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Μάριος, τρέμοντας από το άγχος του, έχυσε ένα ποτήρι κρασί πάνω στο χαλί. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν παγερή. Ο Γιώργος δεν είπε λέξη μπροστά στον πατέρα του, αλλά το βλέμμα του ήταν υπόσχεση πόνου.

Μόλις ο πατέρας αποσύρθηκε στο δωμάτιο για να ξεκουραστεί, ο Γιώργος έκανε νόημα στον Μάριο να τον ακολουθήσει στο πίσω δωμάτιο.

Ο Μάριος στάθηκε στη μέση του δωματίου, με το κεφάλι χαμηλωμένο. «Ξέρεις τι πρέπει να γίνει», είπε ο Γιώργος με φωνή χαμηλή αλλά γεμάτη εξουσία. «Πάνω στον πάγκο. Τώρα».

Ο Μάριος υπάκουσε αμέσως, νιώθοντας την καρδιά του να χτυπάει στον λαιμό του. Στηρίχτηκε στον ξύλινο πάγκο, προσφέροντας τον εαυτό του στην κρίση του κυριάρχου του.
Ο Γιώργος χρησιμοποίησε την ανοιχτή του παλάμη. Ο ήχος ήταν ξερός και δυνατός, αντηχώντας στους τοίχους. Οι πρώτες πέντε χτυπιές άφησαν έντονα κόκκινα αποτυπώματα στο δέρμα του 19χρονου. Βλέποντας τον Μάριο να σπαρταράει ελαφρά, ο Γιώργος δεν σταμάτησε. Αντίθετα, αύξησε την ένταση. Κάθε χτύπημα ήταν μεθοδικό, στοχεύοντας στα ίδια σημεία μέχρι το δέρμα να αποκτήσει ένα βαθύ πορφυρό χρώμα.

«Μην κουνηθείς», διέταξε ο Γιώργος. Ο Μάριος έσφιξε τα δόντια του, νιώθοντας την κάψα να εξαπλώνεται. Το σπάνκινγκ συνεχίστηκε για αρκετά λεπτά, μια ασταμάτητη βροχή από χτυπήματα που ανάγκαζαν τον νεαρό να συνειδητοποιήσει τη θέση του.

Το δέρμα του Μάριου έβραζε. Κάθε νέα παλάμη που προσγειωνόταν πάνω του ένιωθε σαν φωτιά. Ο Γιώργος δεν έδειξε έλεος μέχρι ο Μάριος να δακρύσει από τον πόνο και την υποταγή, παραμένοντας όμως ακίνητος, όπως ακριβώς του είχε ζητηθεί.

Όταν ο Γιώργος σταμάτησε, ο Μάριος ήταν αναψοκοκκινισμένος και λαχανιασμένος. Ο Γιώργος πέρασε το χέρι του απαλά πάνω από την ταλαιπωρημένη περιοχή, μια κίνηση που συνδύαζε την κυριαρχία με μια παράξενη φροντίδα.

«Αυτό ήταν για το χαλί και για το ότι με εξέθεσες», ψιθύρισε. «Τώρα, πήγαινε να καθαρίσεις και μετά στο κρεβάτι σου. Χωρίς κουβέντα».

Ο Μάριος ψιθύρισε ένα τρεμάμενο «Ευχαριστώ, Γιώργο», αναγνωρίζοντας την εξουσία που μόλις είχε χαραχτεί στο σώμα του.

 

Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο ηλεκτρίστηκε ακαριαία. Το τρεμάμενο «Ευχαριστώ, Γιώργο» λειτούργησε σαν σπίθα σε μπαρουταποθήκη.

Ο Γιώργος γύρισε απότομα. Πριν ο Μάριος προλάβει να καταλάβει τι συνέβη, μια δυνατή σφαλιάραπροσγειώθηκε στο μάγουλό του, αναγκάζοντας το κεφάλι του να στρίψει βίαια.

«Ξέχασες τον πληθυντικό... και το Αφέντη, σκουλήκι», είπε ο Γιώργος με φωνή που έβγαζε σπίθες. «Πίσω στη θέση σου. Τώρα!»
Ο Μάριος, με το πρόσωπο να καίει και τα μάτια βουρκωμένα, σύρθηκε ξανά πάνω στον πάγκο. Αυτή τη φορά, ο ήχος που άκουσε δεν ήταν της παλάμης. Ήταν ο μεταλλικός ήχος της αγκράφας. Ο Γιώργος έβγαλε τη δερμάτινη ζώνη του και τη δίπλωσε στα δύο. Η ζώνη έσκασε πάνω στο ήδη κατακόκκινο δέρμα του Μάριου με έναν ήχο σαν πυροβολισμό. Ο 19χρονος άφησε μια κραυγή που διαπέρασε τους τοίχους. Ο Γιώργος δεν περίμενε. Τα χτυπήματα έπεφταν το ένα μετά το άλλο, αφήνοντας λευκές γραμμές που γρήγορα γίνονταν μελανιές. Ο Μάριος ούρλιαζε πλέον χωρίς σταματημό, το σώμα του σπαρταρούσε, αλλά η λαβή του Γιώργου στον αυχένα του ήταν σιδερένια. Ήξερε πως ο πατέρας του Αφέντη του ο Κύριος Μιχάλης θα τ' άκουγε όλα. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς όμως ο πόνος ήταν δυσβάσταχτος και ήξερε πολύ καλά ότι θα γίνει χειρότερος.

Η πόρτα άνοιξε απότομα. Ο πατέρας του Γιώργου στάθηκε στο κατώφλι, παρατηρώντας τη σκηνή. Δεν έδειξε έκπληξη, ούτε οργή. Μόνο μια παγωμένη ικανοποίηση.

«Φαίνεται πως ο μικρός δεν έμαθε ακόμα τη θέση του, Γιώργο», είπε ο πατέρας με βαριά φωνή, μπαίνοντας στο δωμάτιο και κλείνοντας την πόρτα πίσω του. «Άσε με να σου δείξω πώς στρώνουν οι ανυπάκουοι στη δική μου γενιά».

Ο Γιώργος παραμέρισε με σεβασμό, παραδίδοντας τη ζώνη στον πατέρα του. Ο Μάριος κοίταξε έντρομος τον πενηντάχρονο άντρα να πλησιάζει.
Ο πατέρας έπιασε τον Μάριο από τα μαλλιά, αναγκάζοντάς τον να κοιτάξει τον Γιώργο στα μάτια. «Θα ζητάς συγγνώμη από το Αφεντικό σου μετά από κάθε χτύπημα», διέταξε. Το χτύπημα ήταν διπλάσιο σε δύναμη. Η ζώνη βρήκε τον στόχο της και ο Μάριος κατέρρευσε σχεδόν από τον πόνο. «Συγγνώμη... Αφέντη...» ψιθύρισε μέσα σε λυγμούς. Ο Γιώργος, παίρνοντας θάρρος από την παρουσία του πατέρα του, άρχισε να χτυπά κι αυτός με τις παλάμες του, δημιουργώντας έναν ρυθμό πόνου που ο Μάριος δεν είχε ξαναζήσει. Οι δύο άντρες, ο ένας με τη ζώνη και ο άλλος με τα χέρια, συνέχισαν μέχρι ο Μάριος να μην μπορεί πια ούτε να ουρλιάξει, παρά μόνο να βγάζει πνιχτούς ήχους υποταγής. Όταν τελείωσαν, ο Μάριος ήταν μια μάζα που έτρεμε στο πάτωμα, ανήμπορος να κουνηθεί, με το δέρμα του να θυμίζει χάρτη από πληγές και φωτιά.

«Τώρα ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο σε αυτό το σπίτι», είπε ο πατέρας, δίνοντας τη ζώνη πίσω στον γιο του. «Κράτα τον έτσι, Γιώργο. Με σιδερένια γροθιά».

 

Το επόμενο πρωί βρήκε τον Μάριο σε μια κατάσταση απόλυτης εξάντλησης και σωματικής ταλαιπωρίας. Κάθε κίνηση, κάθε φορά που το ύφασμα του παντελονιού ακουμπούσε το κατακρεουργημένο του δέρμα, ένιωθε ένα ηλεκτρικό ρεύμα πόνου να τον διαπερνά. Παρόλα αυτά, η εντολή ήταν σαφής: Πρωινό στις οκτώ.

Με τρεμάμενα χέρια, άρχισε να στρώνει το τραπέζι, τοποθετώντας προσεκτικά τα πιάτα και τον καφέ. Όταν ο Γιώργος και ο κύριος Μιχάλης κάθισαν, ο Μάριος στάθηκε στην άκρη, με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα.
«Πλησίασε, αγόρι μου», είπε ο κύριος Μιχάλης, η φωνή του τώρα ήταν πιο ήρεμη, αλλά διατηρούσε εκείνη την τρομακτική αυστηρότητα. «Πες μου... πώς κατέληξες έτσι; Πώς έγινες ο "βοηθός" του γιου μου;»

Ο Μάριος κατάπιε με δυσκολία. Κοίταξε τον Γιώργο, που του έγνεψε καταφατικά με ένα ειρωνικό χαμόγελο.

«Κύριε Μιχάλη... όλα ξεκίνησαν από λάθη μου. Στοιχήματα που έχασα, χρέη που δεν μπορούσα να ξεπληρώσω... και σιγά σιγά κατάλαβα πως δεν είμαι απλός συγκάτοικος. Είμαι... είμαι ο σκλάβος του Γιώργου. Του ανήκω ολοκληρωτικά. Εκείνος ορίζει πότε θα κοιμηθώ, τι θα φάω... και πώς θα τιμωρηθώ».

Ο πατέρας του Γιώργου άφησε το φλιτζάνι του καφέ στον δίσκο με έναν ξερό ήχο. Τα μάτια του περιεργάστηκαν τον 19χρονο φοιτητή σαν να ήταν ένα αντικείμενο που μόλις απέκτησε.

«Σκλάβος, ε;» επανέλαβε αργά. «Αν είσαι όντως σκλάβος του γιου μου, τότε είσαι και δικός μου όσο βρίσκομαι σε αυτό το σπίτι. Και οι σκλάβοι δεν σερβίρουν πρωινό ντυμένοι σαν να είναι ίσοι μας».

Ο κύριος Μιχάλης σηκώθηκε όρθιος, γεμίζοντας τον χώρο με την επιβλητική του παρουσία.

«Γδύσου. Τώρα. Θέλω να δω τα σημάδια της χθεσινής σου ντροπής. Και μετά, γονάτισε ανάμεσά μας, εκεί που είναι η πραγματική σου θέση».
Ο Μάριος δεν δίστασε. Η θέλησή του είχε σπάσει οριστικά το προηγούμενο βράδυ. Με αργές, επώδυνες κινήσεις, άρχισε να βγάζει τα ρούχα του μπροστά στους δύο άντρες. Το σώμα του, γεμάτο από τις μελανιές της ζώνης και τα κόκκινα αποτυπώματα των χεριών, ήταν η ζωντανή απόδειξη της κυριαρχίας τους.

Μόλις έμεινε γυμνός, ένιωσε το κρύο του πρωινού να χτυπά το ερεθισμένο του δέρμα. «Στα γόνατα, σκουλήκι», διέταξε ο Γιώργος, απολαμβάνοντας την υποταγή του φίλου του μπροστά στον πατέρα του.

Ο Μάριος γονάτισε στο σκληρό πάτωμα της κουζίνας, ανάμεσα στις καρέκλες τους, με το κεφάλι σκυμμένο τόσο χαμηλά που το πηγούνι του ακουμπούσε το στήθος του.

«Έτσι μπράβο», είπε ο κύριος Μιχάλης, απλώνοντας το χέρι του και πιάνοντας τον Μάριο από το σβέρκο, σφίγγοντας τα δάχτυλά του. «Τώρα θα μείνεις εκεί ακίνητος. Θα είσαι το υποπόδιό μας όσο τρώμε. Και αν τολμήσεις να βγάλεις κιχ, ο Γιώργος θα βγάλει πάλι τη ζώνη του. Κατάλαβες;»

«Μάλιστα... Αφέντη...» ψιθύρισε ο Μάριος, νιώθοντας την απόλυτη ταπείνωση να τον πλημμυρίζει.

Μετά το πρωινό, ο κύριος Μιχάλης διέταξε τον Μάριο να παραμείνει γυμνός και γονατισμένος στο κέντρο του σαλονιού.

«Γιώργο, φέρε μου τη ζώνη σου πάλι», είπε ο πατέρας με μια φωνή που δεν σήκωνε αντίρρηση. «Πρέπει να δούμε αν τα χθεσινά σημάδια είναι αρκετά για να του θυμίζουν την υπακοή που μας χρωστάει».

Ο Γιώργος έφερε τη ζώνη και την παρέδωσε στον πατέρα του. Ο κύριος Μιχάλης πλησίασε τον Μάριο, που έτρεμε ολόκληρος, και με την άκρη της ζώνης άρχισε να ιχνηλατεί τις μελανιές στην πλάτη του 19χρονου.

«Αυτό εδώ το σημείο είναι ακόμα χλωμό», παρατήρησε ο πατέρας. «Χρειάζεται λίγο περισσότερο χρώμα, δεν νομίζεις;»
Χωρίς περαιτέρω προειδοποίηση, ο κύριος Μιχάλης ύψωσε το χέρι του. Η ζώνη έπεσε με δύναμη, βρίσκοντας ακριβώς τα σημεία που ήταν ήδη ευαίσθητα από το προηγούμενο βράδυ. Κάθε χτύπημα αντηχούσε σαν μαστίγιο μέσα στο άδειο σαλόνι. Ο Μάριος έβγαλε μια πνιχτή κραυγή, αλλά ο Γιώργος του έκλεισε το στόμα με το χέρι του. «Σσσς... Ο σκλάβος υποφέρει σιωπηλά», του ψιθύρισε στο αυτί. Μετά από δέκα δυνατές ζωνιές, ο πατέρας έδωσε τη ζώνη στον Γιώργο. «Συνέχισε εσύ. Θέλω να δω αν μπορείς να τον κάνεις να παρακαλάει για έλεος χωρίς να χάσει τη στάση του»

Όταν η τιμωρία τελείωσε, ο κύριος Μιχάλης κάθισε στον καναπέ, απλώνοντας τα πόδια του.

«Τώρα, σκλάβε», είπε απευθυνόμενος στον Μάριο που προσπαθούσε να συνέλθει, «θα έρθεις εδώ. Θα μας βγάλεις τις κάλτσες και θα μας κάνεις μασάζ στα πόδια. Και μετά, θα καθαρίσεις όλο το σπίτι γυμνός, για να βλέπουμε τη δουλειά που έκανε η ζώνη πάνω σου».

Ο Μάριος, με τα δάκρυα να κυλούν ακόμα στο πρόσωπό του, σύρθηκε στα γόνατα προς το μέρος τους. Η ταπείνωση ήταν πλέον το μόνο που ένιωθε, μια παράξενη αίσθηση ότι δεν υπήρχε πια ο παλιός Μάριος, ο φοιτητής, παρά μόνο αυτό το σώμα που ανήκε στους δύο άντρες.

«Ευχαριστώ... Αφέντες... για το μάθημα», ψιθύρισε, ξεκινώντας την ταπεινωτική του εργασία κάτω από τα αυστηρά βλέμματα πατέρα και γιου.

 

Η ατμόσφαιρα στο σπίτι είχε αλλάξει οριστικά. Ο κύριος Μιχάλης και ο Γιώργος κοιτάχτηκαν με ένα νόημα που υποσχόταν μια νύχτα που ο Μάριος δεν θα ξέχναγε ποτέ.

«Μείνε ακριβώς έτσι, σκλάβε. Στα γόνατα, στη γωνία. Αν κουνηθείς έστω και ένα εκατοστό μέχρι να γυρίσουμε, η ζώνη θα είναι το λιγότερο που θα σε απασχολεί», διέταξε ο Γιώργος πριν κλείσει την πόρτα πίσω του.
Μετά από δύο ώρες, οι δύο άντρες επέστρεψαν κρατώντας μαύρες τσάντες που έκαναν έναν απειλητικό, μεταλλικό ήχο. Ο Μάριος, τρέμοντας από τον φόβο και την εξάντληση, τους είδε να αδειάζουν το περιεχόμενο πάνω στο τραπέζι μπροστά του:

• Ένα δερμάτινο κολάρο με βαριά αλυσίδα.
  
  
• Δέστρες για τους καρπούς και τους αστραγάλους.
  
  
• Ένα μαστιγιο (flogger) με πολλές ουρές και ένα κοντό, σκληρό crop.
  
  
• Ένα gag (φίμωτρο) για να πνίγει τις κραυγές του.
  
  
• Και μια στοίβα από προφυλακτικά, που έκαναν τον Μάριο να καταλάβει πως η τιμωρία του θα περνούσε σε άλλο επίπεδο.
  

«Ώρα για την επίσημη εκπαίδευσή σου», είπε ο κύριος Μιχάλης με μια άγρια λάμψη στα μάτια. Πλησίασε τον Μάριο και του πέρασε το κολάρο στον λαιμό, σφίγγοντάς το μέχρι να νιώσει την πίεση. «Από εδώ και πέρα, αυτό το κολάρο δεν βγαίνει ποτέ χωρίς την άδεια του Αφέντη σου».

Ο Γιώργος ανέλαβε τις δέστρες. Άπλωσε τον Μάριο στο κρεβάτι, δένοντας τα χέρια και τα πόδια του στις τέσσερις γωνίες, αφήνοντάς τον τελείως εκτεθειμένο και ανήμπορο να αντιδράσει.

Ο πατέρας πήρε το μαστίγιο. Η πρώτη επαφή δεν ήταν χτύπημα, αλλά ένα αργό σύρσιμο των δερμάτινων λωρίδων πάνω στο σώμα του 19χρονου. Μετά, άρχισε η καταιγίδα. Σλαπ, σλαπ, σλαπ. Το μαστίγιο έπεφτε ρυθμικά, καλύπτοντας κάθε εκατοστό της πλάτης και των ποδιών του. Ο Μάριος ούρλιαζε μέσα από το φίμωτρο, οι ήχοι του ήταν πνιχτοί και απελπισμένοι, καθώς το σώμα του τοξευόταν από τον πόνο.

 

Το "Ξεπάτωμα"
Όταν το δέρμα του Μάριου είχε πλέον γίνει μια ενιαία κατακόκκινη επιφάνεια, ο κύριος Μιχάλης έγνεψε στον γιο του. «Τώρα είναι δικός σου, Γιώργο. Δείξε του σε ποιον ανήκει κάθε του κύτταρο».

Ο Γιώργος άνοιξε ένα από τα προφυλακτικά. Η κυριαρχία του δεν ήταν πια μόνο σωματικός πόνος, αλλά η απόλυτη κατάληψη του σκλάβου του. «Θα σε σπάσω μέχρι να μην θυμάσαι ούτε το όνομά σου», ψιθύρισε ο Γιώργος, καθώς άρχισε να τον παίρνει με μια αγριότητα που δεν άφηνε περιθώρια για αμφιβολία.

Ο πατέρας στεκόταν δίπλα, παρακολουθώντας με ικανοποίηση, δίνοντας οδηγίες και χτυπώντας τον Μάριο με το crop κάθε φορά που εκείνος τολμούσε να σφιχτεί από τον πόνο. Ήταν μια νύχτα απόλυτης παράδοσης, όπου ο Μάριος έπαψε να είναι άνθρωπος και έγινε το απόλυτο παιχνίδι στα χέρια των δύο αντρών.
Ο Γιώργος στάθηκε πάνω από το τσακισμένο κορμί του Μάριου, παρακολουθώντας τις τελευταίες συσπάσεις του λαιμού του καθώς ο πατέρας του απομακρυνόταν στον διάδρομο. Με μια απότομη κίνηση, έλυσε τις δέστρες από τα πόδια του 19χρονου, αφήνοντάς τον να σωριαστεί σαν άψυχη μάζα στο πάτωμα, ανάμεσα στα υγρά και τις μελανιές που κάλυπταν το δέρμα του.

«Σήκω επάνω, σκουλήκι», διέταξε ο Γιώργος, καρφώνοντας τη μπότα του στα πλευρά του Μάριου για να τον αναγκάσει να κινηθεί. «Η μέρα σου μόλις ξεκίνησε και το σπίτι είναι σε μαύρα χάλια από τις χθεσινές σου βρωμιές».

Ο Μάριος προσπάθησε να στηριχτεί στα χέρια του, αλλά οι καρποί του ήταν πρησμένοι από το σφίξιμο των δεσμών και η πλάτη του έκαιγε σαν να την είχαν περάσει με αναμμένα σίδερα. Με έναν πνιχτό λυγμό, κατάφερε να σταθεί στα γόνατα, κρατώντας τον λαιμό του που είχε γίνει κατακόκκινος από τα δάχτυλα του κυρίου Μιχάλη.


«Θα καθαρίσεις κάθε γωνιά αυτού του δωματίου», συνέχισε ο Γιώργος, παίρνοντας το μαστίγιο από το τραπέζι και αφήνοντας τις ουρές του να σέρνονται στο πάτωμα με έναν ανατριχιαστικό ήχο. «Θα το κάνεις γυμνός, φορώντας μόνο το κολάρο σου, και κάθε φορά που θα περνάω από δίπλα σου, θα φιλάς τις μπότες μου και θα μου θυμίζεις τι είσαι».

Ο Μάριος σύρθηκε προς τον κουβά με το νερό, νιώθοντας την απόλυτη ξεφτίλα να τον πνίγει. Άρχισε να τρίβει το πάτωμα, ενώ ο Γιώργος καθόταν στην πολυθρόνα, απολαμβάνοντας το θέαμα του σημαδεμένου κορμιού που λυγίζει κάτω από το βάρος της υποταγής.

Όταν το δωμάτιο έλαμψε, ο Γιώργος τον πλησίασε και τον έπιασε από το κολάρο, τραβώντας τον προς το μέρος του. «Ο πατέρας μου είχε δίκιο. Σου πάει ο πόνος. Από εδώ και πέρα, κάθε βράδυ θα είναι σαν το χθεσινό. Θα σε ξεπατώνω μέχρι να παρακαλάς να σταματήσω και μετά θα σε ξεκινάω από την αρχή».

Ο Μάριος κοίταξε τον Αφέντη του με μάτια που δεν είχαν πλέον ίχνος αντίστασης. Ήταν έτοιμος για οτιδήποτε, παραδομένος στην κτηνώδη επιθυμία του συγκατοίκου του.