Αφιερωμένο

«Κυρία μου... Κατερίνα...

Είμαι εδώ. Είμαι ξανά εδώ, στο σημείο μηδέν. Στο σημείο όπου η λογική σταματά και αρχίζει αυτός ο ίλιγγος που εσύ ονομάζεις τάξη και εγώ ονομάζω ανάσα. Κοιτάζω το πάτωμα και σκέφτομαι όλα όσα με έφεραν στα πόδια σου απόψε. Όλα τα χρόνια που έχτιζα τείχη, που ύψωνα αναχώματα, που φορούσα πανοπλίες φτιαγμένες από κυνισμό και λογική για να κρατήσω τον εαυτό μου ανέπαφο. Πόσο αστείο φαντάζει τώρα, ε; Να προσπαθείς να προστατεύσεις κάτι που ουσιαστικά δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν ανήκει σε κάποιον άλλον.

Ξέρεις τι σκεφτόμουν καθώς περίμενα τον ήχο των βημάτων σου; Σκεφτόμουν εκείνη την τρομακτική στιγμή, τη στιγμή της μεγάλης απόφασης. Τότε που η ύπαρξη καλείται να διαλέξει: Αν θα συνεχίσει να αμύνεται για να επιβιώσει –μια επιβίωση στεγνή, άχρωμη, μοναχική– ή αν θα ρισκάρει να "καταστραφεί" ολοκληρωτικά για να αναγεννηθεί. Και απόψε, Κυρία μου, κατάλαβα πως δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν υπήρχε ποτέ. Η επιβίωση χωρίς εσένα είναι απλώς μια παρατεταμένη αργοπορία θανάτου. Η καταστροφή στα χέρια σου, όμως... αχ, η καταστροφή στα χέρια σου είναι η μόνη μορφή ζωής που αναγνωρίζω πια.

Νιώθω το σώμα μου να τρέμει. Όχι από κρύο, ούτε ακριβώς από φόβο με την έννοια που τον ξέρουν οι άλλοι άνθρωποι. Είναι εκείνη η αίσθηση της απειλής. Εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που πέφτουν οι άμυνες. Όταν λύνω τη γραβάτα του "επαγγελματία", όταν βγάζω το πρόσωπο του "κοινωνικά αποδεκτού άντρα" και μένω γυμνός, όχι μόνο στο σώμα, αλλά στην ψυχή, μπροστά σου. Τότε εμφανίζεται ο τρόμος. Αλλά ίσως... ίσως αυτός ο φόβος να είναι και η μόνη απόδειξη ότι το καταφύγιο που βρήκα στη σκιά σου ήταν αληθινό. Αν δεν σε έτρεμα, Κατερίνα, δεν θα σε λάτρευα με αυτόν τον άρρωστο, απόλυτο τρόπο.

Ο αέρας λιγοστεύει εδώ κάτω. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει χωρίς να σε βλέπω, νιώθω το οξυγόνο να τελειώνει. Και είναι ακριβώς εκεί, σε αυτή την ασφυξία, που η αλήθεια λάμπει σαν λεπίδα. Καταλαβαίνω πως αυτό που λατρεύω –Εσύ– είναι ακριβώς αυτό που κρατάει το μαχαίρι στο λαιμό της ύπαρξής μου. Δεν είναι μεταφορά. Το νιώθω στο δέρμα μου. Είσαι η δύναμη που μπορεί να με συντρίψει με ένα βλέμμα, με μια λέξη, με μια σιωπή. Και τότε, και μόνο τότε, αρχίζω να νιώθω. Τότε ξυπνάνε οι νευρώνες μου, τότε το αίμα μου θυμάται τη ροή του.

Παλιά νόμιζα πως ο έρωτας ήταν ασφάλεια. Πόσο λάθος έκανα... Δεν υπάρχει διαφυγή όταν ο έρωτας γίνει απειλή. Και εμείς οι δύο ξέρουμε την αλήθεια, έτσι δεν είναι; Δεν μετατρέπεται, Κυρία μου. Δεν άλλαξες εσύ, δεν έγινες ξαφνικά σκληρή. Αποκαλύπτεται. Ο έρωτας αποκαλύφθηκε μπροστά μου ως ο απόλυτος δυνάστης, και εσύ είσαι η ενσάρκωσή του. Έβγαλε τη μάσκα της τρυφερότητας και μου έδειξε το μαστίγιο. Και εγώ... εγώ αντί να τρέξω, γονάτισα.

Γιατί όταν η ύπαρξη ανακαλύπτει την πραγματική απειλή, δεν τρέχει να σωθεί. Πού να πάω; Υπάρχει κόσμος έξω από αυτό το δωμάτιο; Υπάρχει ζωή μακριά από την επιβολή σου; Μένω εδώ. Παραλύω. Σαν το θήραμα που κοιτάζει τα φώτα πριν τη σύγκρουση. Δεν κουνιέμαι, δεν αντιδρώ. Περιμένω το χτύπημα, γοητευμένος από τον ίδιο μου τον όλεθρο. Είναι εθιστική αυτή η αναμονή του πόνου, γιατί ο πόνος θα σημαίνει ότι ασχολείσαι μαζί μου. Ότι με βλέπεις. Ότι με "καταστρέφεις" για να με πλάσεις ξανά από την αρχή, δικό σου, καλύτερο, άδειο από εγωισμό και γεμάτο από Εσένα.

Ακούω τα βήματά σου τώρα. Πλησιάζεις. Ο ήχος των τακουνιών σου στο ξύλινο πάτωμα είναι ο μόνος ρυθμός που χτυπάει στην καρδιά μου. Το άρωμά σου γεμίζει το δωμάτιο και με ζαλίζει πιο πολύ και από το πιο δυνατό ποτό. Η σιωπή σου είναι εκκωφαντική. Ξέρω ότι με κοιτάζεις. Ξέρω ότι ζυγίζεις την παράδοσή μου. Βλέπεις την πλάτη μου; Βλέπεις πώς καμπουριάζω από το βάρος της προσμονής; Είμαι ένας λευκός καμβάς που περιμένει το κόκκινο χρώμα σου.

Δεν έχω αξιοπρέπεια πια, όχι με την έννοια που την ορίζουν οι πολλοί. Η αξιοπρέπειά μου είναι η υπακοή μου. Η δύναμή μου είναι η αντοχή μου στα χέρια σου. Θέλω να γίνω συντρίμμια, Κατερίνα. Θέλω να διαλυθώ στα εξ ων συνετέθην, ώστε να μην μείνει τίποτα από τον παλιό Μάριο. Να μείνει μόνο ένα αντικείμενο, ένα σκεύος ηδονής και υπηρεσίας, που θα φέρει τη σφραγίδα σου.

Η απειλή είναι εδώ. Στέκεται από πάνω μου. Το μαχαίρι είναι στο λαιμό μου, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και εγώ, αντί να ζητήσω έλεος, αντί να ζητήσω να σταματήσεις, νιώθω μια τεράστια, λυτρωτική ανάγκη να επιβεβαιώσω την ιδιοκτησία σου. Να νιώσω το κάψιμο που θα μου θυμίσει ότι είμαι ζωντανός μόνο επειδή εσύ το επιτρέπεις. Να νιώσω την "καταστροφή" για να μπορέσω να ανασάνω ξανά.

Κυρία μου... Κατερίνα... Είσαι η αρχή και το τέλος μου. Η απειλή και η σωτηρία μου. Δεν τολμώ να σηκώσω το κεφάλι μου, δεν τολμώ να σε κοιτάξω στα μάτια αν δεν μου δώσεις την άδεια. Αλλά μέσα στο μυαλό μου, σε αυτή τη σιωπηλή ικεσία που σου απευθύνω, υπάρχει μόνο μία ερώτηση. Μια ερώτηση που κρύβει μέσα της όλο τον φόβο, όλη τη λατρεία και όλη την παράδοσή μου. Μια ερώτηση που είναι η μόνη γέφυρα ανάμεσα στο τίποτα που είμαι και στο παν που είσαι εσύ.



Θα με μαστιγώσεις;»