Ο φίλος μου

Προσπάθησα πολλές φορές να γράψω αυτή την ιστορία, την έντυσα με όμορφες λέξεις, με συγγραφική λυρικότητα, αλλά πάντοτε το αποτέλεσμα με άφηνε με κενό. Θα προσπαθήσω σήμερα να γράψω αυτό, που αποτελείται από φαντασιακό και πραγματικό.

Ήμουν τότε 18 ετών. Δεύτερο έτος, κέρδιζα χρονιά. Ο κολλητός μου έκανε πάρτυ στο σπίτι του κι είχα πάει. Νωρίτερα, μερικούς μήνες πριν είχα πάει σε βδσμ πάρτυ είχα δει να παίζουν, μου τις είχε βρέξει μια πολύ όμορφη κοπέλα, αλλά μέχρι εκεί. Εμένα η σκέψη μου έτρεχε γύρω από την υποταγή και συγκεκριμένα προς ένα συγκεκριμένο άτομο και αυτό ήταν ο Γιώργος. Ο Γιώργος στα εικοσιτέσσερα του, τον γνώριζα από τις διακοπές. Γεροδεμένος, καλό παιδί. Μηχανικός σπούδαζε. Δεν ήξερα τίποτα για τη σεξουαλικότητα του, τις επιθυμίες του, μόνο ότι τον σκεφτόμουν συνέχεια.

Ο Γιώργος ήταν και αυτός καλεσμένος στο πάρτυ. Δεν το ήξερα συν ότι αυτός ζούσε Αθήνα, όχι Πάτρα που σπουδάζαμε. Περιττό να σας πω πως όταν τον είδα η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Έτρεμα. Πήγα έριξα νερό στο πρόσωπό μου να συνέλθω. Όταν γύρισα δεν ήταν εκεί που τον είχα αφήσει και η καρδιά μου κόντεψε να σπάσει. Δεν είχαμε μιλήσει ακόμη.

Τον είδα μετά, κάθονταν σε ένα σκαμπό. Τον πλησίασα. Με θυμήθηκε. Μιλήσαμε. Τον κοίταζα και δεν μπορούσα να τον δω στα μάτια του. Τα μπλε του μάτια.
«Γιώργο που θα μείνει απόψε;»
«Σε έναν φίλο»
Τότε το τόλμησα
«Έλα σε μένα, είναι άνετο το σπίτι» κι ευτυχώς εντελώς μαζεμένο. Γενικά από τότε που άρχισα να τον σκέφτομαι μάζευα το σπίτι, έβαζα τασκς στον εαυτό μου. Έλεγα πως πρέπει να είμαι έτοιμος για όταν συμβεί.

Συμφώνησε. Κάτσαμε λίγο ακόμα στο πάρτυ. Ήπιαμε λίγα ποτά. Δεν άντεχα όμως πολύ, σκεφτόμουν πως πρέπει να του μιλήσω. Δεν θα υπήρχε άλλη ευκαιρία.

«Έχεις σχέση;» με ρώτησε
«Όχι, άσε που...»
«Τι; ωραίος είσαι. Εδώ στην πέσανε τόσα κορίτσια..»
«Ναι, αλλά..»
«Τι βρε;»
«Άστο καλύτερα θέλω άλλα πράγματα..»
Χαμογέλασε. Με ρώτησε στο αυτί.
«Είσαι gay;» με αιφνιδίασε.
«Δεν ξέρω αν είμαι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό»
Χαμογέλασε μου έφερε ακόμα ένα ποτό.
«Τελευταίο για απόψε γιατί έχεις πιει πολύ»
«Ότι μου πεις εσύ»
Χαμογέλασε εκείνος. Ήμουν ζαλισμένος αρκετά.

Φύγαμε για το σπίτι ήταν κανά τέταρτο περπάτημα.

«Θα μου πεις τελικά τι ψάχνεις Μάριε;»
Τον κοίταξα, μέσα μου αισθάνθηκα πως ίσως είναι κι αυτός σχετικός.
«Νομίζω είμαι υποτακτικός»
Με κοίταξε για λίγο στα μάτια κι εγώ κοίταξα τα παπούτσια του.

«Ναι είσαι» μου απάντησε και πάγωσα.
«Το ξέρεις;»
«Το έχω καταλάβει γενικά πως φέρεσαι. Αλλά εντάξει εσύ μάλλον το εννοείς αλλιώς»
«Ναι»
«Το ξέρω καλό μου, είσαι ασφαλής μαζί μου»
«Μα πως;»

«Όταν σου τις έβρεξε η Ηλιάνα ήμουν εκεί στο κοινό» έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
«Δεν θα ερχόμουν στο πάρτυ σήμερα αν δεν είχα δει και δεν είχα μιλήσει με την Ηλιάνα. Μου είπε ότι μιλάτε και ότι τις περιγράφεις για έναν φίλο σου»
Γονάτισα στη μέση του δρόμου.
«Σήκω αμέσως» ήταν η πρώτη φορά που ύψωσε τη φωνή του.

«Οι φαντασιώσεις σου με γοήτευσαν. Η Ηλιάνα θα έρθει σε δύο μέρες στη Πάτρα δεν θα έχεις πρόβλημα φαντάζομαι να μείνουμε λίγες μέρες μαζί σου»

«Όχι Αφέντη»

γέλασε γέλασε με τη ψυχή του.

«Πάμε σπίτι σου τώρα, θέλω να μου κάνεις στοματικό»

 

Το είπε σαν να παράγγελνε καφέ. Πήγαμε σπίτι μου και είχε απόλυτη ηρεμία, ενώ εγώ, εγώ έτρεμα.

«Βγάλε τα ρούχα σου» μου ζήτησε και παρέμενε το ίδιο ήρεμος με πριν. Έβγαλα τα ρούχα μου. Έμεινα γυμνός μπροστά μου. Με πλησίασε, τόσο κοντά που μύρισα το άρωμά του. Με φίλησε στο μάγουλο. «Τρέμεις σαν το ψάρι, γονάτισε»
Έπεσα στα γόνατα μπροστά του. Κατέβασε το παντελόνι του έβγαλε το καυλί του και το άφησε να πέσει στο πρόσωπό μου.
«Σου ταιρίαζει» είπε και με χαστούκισε με αυτό. Δεν είχα ξανααισθανθεί πιο λίγος στη ζωή μου μέχρι τότε.
«Άνοιξε το στόμα σου» διέταξε. Υπάκουγα σε ότι ζητούσε. Το έβαλε μέσα. Δεν ήταν όπως το φανταζόμουν. Μύριζε όμορφα. Δεν είχε γεύση. Ήταν μεγάλο. Άρχισε να με πιέζει πιο βαθειά. Τότε κατάλαβα ότι έπαιρνα πίπα. Τρόμαξα για λίγο όταν κατάλαβα πως είχε φθάσει στη στάφυλη μου και δεν είχε φθάσει ως τη μέση. Γούρλωσα τα μάτια μου. Το κατάλαβε. Το έβγαλε.
«Είναι μεγάλο για εσένα;»
«Είναι τεράστιο Αφέντη» απάντησα κι έβαλε τα γέλια.
«Έλα, χρειάζεσαι εκπαίδευση» μου είπε. Τον ακολούθησα στο κρεβάτι μου. Με έβαλε να ξαπλώσω ανάσκελα.
«Κοίτα, εμένα μου αρέσει το σκληρό γαμήσι. Θέλω να το φθάσω στο λαρύγγι σου. Θα πονάει και θα είναι δυσάρεστο. Θα πνίγεσαι και θα ξερνάς». Έβαλα τα κλάματα. Αλλά άφησα το στόμα μου ανοιχτό. Έτρεμα, αλλά δεν ήθελα να σταματήσει.
«Ηρέμησε» μου είπε και με φίλησε στο στόμα. Έφερε έναν κουβά, πετσέτες και νερό. Παρέμενε καυλωμένος.
«Έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας, δεν βιαζόμαστε. Είσαι σίγουρος;»
«Μάλιστα Κύριε» απάντησα.
«Θα το ρωτήσω για τελευταία φορά, είσαι σίγουρος ότι θα με υπηρετήσεις, από δω και πέρα θα σε αντιμετωπίζω ως υποτακτικό;» τον είδα από πάνω μου γυμνό, είχε πάρει ένα καλώδιο στο χέρι του. Ήξερα ότι θα με δείρει με αυτό.
«Θέλω να γίνω σκλάβος Σας, αλλά είμαι άσχετος Κύριε» γέλασε πάλι.
«Άχνα από δω και πέρα, αν δεν αντέχεις πες είμαι μπανάνα»
Άνοιξα το στόμα μου, είχα κάνει λάθος με το καλώδιο έδεσε τα χέρια μου πίσω από τη πλάτη μου, ήταν άβολα πολύ.

 

Το καλώδιο έμπαινε βαθιά στο δέρμα μου καθώς προσπαθούσα να βρω ισορροπία. Οι ώμοι μου πονούσαν, τραβηγμένοι πίσω, αναγκάζοντας το στήθος μου να προεξέχει και τον λαιμό μου να τεντωθεί τελείως. Ήμουν τελείως εκτεθειμένος.

«Τώρα θα μάθεις να πνίγεσαι χωρίς να διαμαρτύρεσαι» ψιθύρισε.

Με έπιασε από τα μαλλιά. Ένιωσα τη γροθιά του να σφίγγει τις τούφες μου και να τραβάει το κεφάλι μου πίσω με δύναμη. Πριν προλάβω να πάρω ανάσα, το ένιωσα να εισβάλλει ξανά. Αλλά αυτή τη φορά δεν σταμάτησε στη μέση. Με μια βίαιη κίνηση των γοφών του, το έσπρωξε όλο μέσα.

Ένιωσα το τέλος του να χτυπάει στον λαιμό μου. Τα μάτια μου πετάχτηκαν έξω. Το σώμα μου τινάχτηκε από το αντανακλαστικό του εμετού, αλλά τα δεμένα χέρια μου δεν με άφηναν να στηριχτώ πουθενά. Άρχισα να βήχω πνιχτά γύρω από το όργανό του, τα σάλια μου έτρεχαν ανεξέλεγκτα πάνω στο σεντόνι και στο δέρμα του.

«Μη σφίγγεσαι, σκλάβε. Κατάπιέ το!» διέταξε και άρχισε να κινείται ρυθμικά.

Κάθε φορά που έβγαινε, ένιωθα μια ελάχιστη ανακούφιση, μόνο και μόνο για να ξαναμπεί δευτερόλεπτα μετά, πιο βαθιά, πιο δυνατά. Ο ήχος από το δέρμα του που χτυπούσε στα χείλη μου ήταν το μόνο που άκουγα. Το πρόσωπό μου είχε γίνει κατακόκκινο, τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από την πίεση, αλλά δεν έλεγα τίποτα. Δεν μπορούσα να πω τίποτα.

Σε μια στιγμή, σταμάτησε ενώ ήταν τέρμα μέσα. Με άφησε να πνίγομαι για μερικά δευτερόλεπτα, απολαμβάνοντας το πώς το σώμα μου πάλευε κάτω από το δικό του.

«Πονάει;» με ρώτησε ψυχρά.

Έκανα έναν ακαθόριστο ήχο μέσα από το γεμάτο μου στόμα. Με τράβηξε απότομα έξω.

«Μίλα! Πονάει;»

«Ναι... ναι Κύριε... πνίγομαι...» ψέλλισα ανάμεσα σε αναφιλητά.

«Καλό είναι αυτό. Σημαίνει ότι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τη θέση σου» είπε και πήρε μια από τις πετσέτες. Μου σκούπισε το πρόσωπο με μια κίνηση που ήταν σχεδόν στοργική, αν δεν είχε το καλώδιο ακόμα σφιγμένο στους καρπούς μου.

«Σήκω. Θέλω να δω αν μπορείς να περπατήσεις έτσι όπως είσαι δεμένος. Θα πάμε στο σαλόνι. Έχω κι άλλη εκπαίδευση για σένα εκεί».

 

Με τράβηξε από τα μαλλιά για να με σηκώσει από το κρεβάτι. Τα χέρια μου, δεμένα σφιχτά πίσω με το καλώδιο, είχαν αρχίσει να μουδιάζουν, αλλά ο πόνος στους ώμους με κρατούσε σε εγρήγορση. Με έσπρωξε προς το σαλόνι. Περπατούσα γυμνός, τρέμοντας, ενώ εκείνος με ακολουθούσε με εκείνη την τρομακτική ηρεμία.

«Γονάτισε στον καναπέ. Με το πρόσωπο στα μαξιλάρια» διέταξε.

Υπάκουσα αμέσως. Ένιωσα το γυμνό μου σώμα να εκτίθεται πλήρως. Τον άκουσα να βγάζει τη ζώνη του, αλλά δεν τη χρησιμοποίησε ακόμα. Αντίθετα, ένιωσα το χέρι του να μου αρπάζει ξανά το κεφάλι και να με γυρίζει με βία προς το μέρος του.

«Είπαμε ότι θα είναι δυσάρεστο, έτσι δεν είναι;»

Πριν προλάβω να απαντήσω, το ένιωσα να καρφώνεται στο στόμα μου. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε προθέρμανση. Άρχισε να με γαμάει στο στόμα με λύσσα. Κάθε διείσδυση ήταν μια γροθιά στο λαιμό μου. Το κεφάλι μου χτυπούσε πίσω στον καναπέ και μετά πάλι μπροστά, ακολουθώντας τη δική του ορμή.

Άρχισα να πνίγομαι. Ο αέρας κόπηκε τελείως. Το αντανακλαστικό του εμετού με χτύπησε αλύπητα. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται και μια γεύση χολής να ανεβαίνει. Ξέρασα λίγο, τα υγρά έτρεχαν από τις άκρες του στόματός μου, αλλά εκείνος δεν σταμάτησε. Συνέχιζε να με χτυπάει βαθιά, αδιαφορώντας για τον βήχα μου, για τα δάκρυα που θόλωναν την όρασή μου, για το γεγονός ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα.

«Κατάπιέ το! Μη σταματάς!» φώναξε, και η φωνή του τώρα είχε χάσει την ηρεμία της, είχε γίνει άγρια.

Μετά από μερικές τελευταίες, βίαιες σπρωξιές που με έκαναν να νιώσω ότι θα λιποθυμήσω, τραβήχτηκε απότομα έξω. Έπεσα μπρούμυτα στον καναπέ, προσπαθώντας να ανασάνω, βήχοντας και φτύνοντας τα σάλια και τα εμεσματα που με είχαν πνίξει.

«Είσαι βρώμικος» είπε ψυχρά.

Πριν προλάβω να συνέλθω, άκουσα τον ήχο του καλωδίου στον αέρα. Σφουίτ.

Η πρώτη μαστιγιά προσγειώθηκε στους γλουτούς μου με απίστευτη δύναμη. Το δέρμα μου "κάηκε" ακαριαία. Έβγαλα μια κραυγή που πνίγηκε στα μαξιλάρια.

«Είπα άχνα!» φώναξε και το καλώδιο προσγειώθηκε ξανά, αυτή τη φορά λίγο πιο ψηλά, στην πλάτη μου.

Κάθε χτύπημα άφηνε μια κόκκινη γραμμή που έσφυζε από πόνο. Το σώμα μου τινζόταν σε κάθε επαφή, τα δεμένα μου χέρια πάλευαν να λυθούν από ένστικτο, αλλά το καλώδιο τους έκοβε την κυκλοφορία. Με χτύπησε ξανά και ξανά, μέχρι που η πλάτη μου έκαιγε ολόκληρη.

Σταμάτησε και με πλησίασε. Έσκυψε στο αυτί μου, ενώ η ανάσα του ήταν ακόμα βαριά από την προσπάθεια.

«Αυτό ήταν το πρώτο σου μάθημα, υποτακτικέ. Πονάει περισσότερο από όσο φανταζόσουν;»

 

«Ένα...» ψιθύρισα μέσα από τα δόντια μου, καθώς η πρώτη μαστιγιά από το καλώδιο έσκισε τον αέρα και προσγειώθηκε με έναν ξερό, μεταλλικό ήχο πάνω στον αριστερό μου γλουτό.

Δεν πρόλαβα καν να πάρω ανάσα. Σφουίτ-τάπ! «Δύο...»

Με χτυπούσε με έναν ρυθμό αργό, βασανιστικό, που άφηνε τον πόνο να απλωθεί στο δέρμα μου πριν ξαναχτυπήσει. Το καλώδιο ήταν λεπτό και σκληρό, άφηνε γραμμές που έκαιγαν σαν πυρωμένο σίδερο. Στις δέκα, το σώμα μου τινζόταν ολόκληρο. Στις είκοσι, τα δάκρυα λύρωναν το μαξιλάρι. Στις τριάντα, ένιωθα τον κώλο μου να σφύζει, να έχει πρηστεί, να πονάει σε κάθε εκατοστό.

«Σαράντα πέντε... σαράντα έξι...» η φωνή μου έβγαινε σπασμένη, ένας λυγμός σε κάθε νούμερο. «Σαράντα επτά... σαράντα οκτώ... σαράντα εννέα...»

Στην πεντηκοστή, η δύναμη που έβαλε ήταν τέτοια που ένιωσα το δέρμα μου να ανοίγει. Ο πόνος έγινε εκκωφαντικός. Δεν άντεξα άλλο. Το ένστικτο της επιβίωσης νίκησε την ανάγκη μου να τον ευχαριστήσω.

«Μπανάν... ΜΠΑΝΑΝΑ!» ούρλιαξα με το πρόσωπο χωμένο στον καναπέ.

Σταμάτησε αμέσως. Άκουσα το καλώδιο να πέφτει στο πάτωμα. Έβαλε τα γέλια, ένα γέλιο βαθύ, κυριαρχικό, που με έκανε να νιώσω ακόμα πιο μικρός. «Τόσο γρήγορα; Και νόμιζα πως ήθελες να γίνεις σκλάβος μου» είπε σαρκαστικά.

Με έπιασε από το καλώδιο που έδενε τους καρπούς μου και με τράβηξε όρθιο. Περπατούσα σαν μεθυσμένος, με τα πόδια μου να τρέμουν, μέχρι το μπάνιο. Με έσπρωξε μέσα στην μπανιέρα. «Κάτσε στα γόνατα» διέταξε.

Καθώς ήμουν εκεί, δεμένος και ταπεινωμένος, τον είδα να λύνει το παντελόνι του. Ένιωσα το ζεστό υγρό να πέφτει πάνω στο κεφάλι μου, στον ώμο μου, να τρέχει στο σώμα μου. Η μυρωδιά των ούρων του με τύλιξε, η απόλυτη σφραγίδα της ιδιοκτησίας του πάνω μου.

«Καθάρισέ με τώρα. Με τη γλώσσα» είπε ψυχρά όταν τελείωσε.

Υπάκουσα. Με τα χέρια ακόμα δεμένα πίσω, έσκυψα και τον καθάρισα σχολαστικά, νιώθοντας τη γεύση του και την κυριαρχία του σε κάθε μου κίνηση. Όταν τελείωσα, με κοίταξε από ψηλά, με εκείνο το γαλήνιο αλλά τρομακτικό βλέμμα.

«Είμαι έτοιμος» είπε σιγανά. «Αν θέλεις να συνεχίσουμε, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Ικέτεψε. Ικέτεψέ με να σου ρίξω τις άλλες πενήντα στην πλάτη σου, αλλιώς η εκπαίδευση τελειώνει εδώ και μένεις ένας απλός, άχρηστος αποτυχημένος».

 

Τον κοίταξα από κάτω, γονατισμένος μέσα στην μπανιέρα, με τα ούρα του να στάζουν ακόμα από το πρόσωπό μου. Το σώμα μου έκαιγε, ο κώλος μου είχε γίνει μια μάζα πόνου και τα χέρια μου πίσω από την πλάτη είχαν αρχίσει να μελανιάζουν από το σφιχτό καλώδιο.

«Σε παρακαλώ... Αφέντη...» ψέλλισα, αλλά η φωνή μου χάθηκε στον ήχο της βρύσης που την άνοιξε απότομα για να ξεπλυθεί.

Δεν με κοίταξε καν. Με άφησε εκεί, δεμένο και λερωμένο, και βγήκε από το μπάνιο. Τον άκουσα να περπατάει στο σαλόνι, να κάθεται στον καναπέ, να ανάβει έναν αναπτήρα. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν χίλιες φορές πιο επώδυνη από το καλώδιο. Ήταν η σιωπή της απόρριψης.

«Είσαι ακόμα εκεί;» φώναξε μετά από λίγο, χωρίς ίχνος έντασης στη φωνή του. «Νόμιζα πως ήθελες να γίνεις σκλάβος. Αλλά οι σκλάβοι δεν λένε "μπανάνα" όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι σκλάβοι αντέχουν μέχρι να τους πει ο Κύριός τους να σταματήσουν».

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπο. Η ιδέα ότι με θεωρούσε ανάξιο, ότι η «εκπαίδευση» είχε τελειώσει επειδή φάνηκα αδύναμος, με τρέλανε. Σύρθηκα έξω από την μπανιέρα, γλιστρώντας στα υγρά πλακάκια, και έφτασα μέχρι την πόρτα του σαλονιού στα γόνατα.

Τον είδα να καπνίζει ήρεμος, με το καλώδιο παρατημένο δίπλα του στο χαλί.

«Κύριε... σας ικετεύω...» άρχισα να κλαίω κανονικά τώρα. «Μη με αφήνετε έτσι. Τιμωρήστε με για τη δειλία μου. Ρίξτε μου τις άλλες πενήντα στην πλάτη. Θέλω να πονέσω, θέλω να μου δείξετε ότι είμαι δικός σας».

Με κοίταξε βαριεστημένα. «Γιατί να το κάνω; Για να αρχίσεις πάλι να ουρλιάζεις για φρούτα; Μου χάλασες τη διάθεση».

«Δεν θα ξαναμιλήσω! Σας το ορκίζομαι! Χτυπήστε με όσο θέλετε, κάντε με να ματώσω, αλλά μη με διώχνετε... σας ικετεύω, Αφέντη, δώστε μου το μάθημα που μου αξίζει».

Σηκώθηκε αργά. Πήρε το καλώδιο στα χέρια του και το δίπλωσε στα δύο. Πλησίασε και με κλώτσησε ελαφρά στο στήθος για να με ρίξει μπρούμυτα στο πάτωμα.

«Αν βγάλεις άχνα, αν ξεστομίσεις έστω και μια λέξη πριν φτάσουμε στο πενήντα, θα φύγω και δεν θα με ξαναδείς ποτέ. Κατάλαβες;»

«Μάλιστα... Κύριε...» είπα και έσφιξα τα δόντια μου τόσο δυνατά που ένιωσα ότι θα σπάσουν.

Το καλώδιο σηκώθηκε ψηλά. Αυτή τη φορά ο στόχος ήταν η πλάτη μου.

 

Σταμάτησε το χέρι του στον αέρα. Ένιωσα την ανάσα μου να κολλάει στον λαιμό, περιμένοντας το χτύπημα που θα με διέλυε, αλλά η μαστιγιά δεν ήρθε ποτέ. Αντίθετα, πέταξε το καλώδιο στην άκρη. Ο ήχος του μετάλλου στο πάτωμα με έκανε να ανατριχιάσω.

«Όχι» είπε χαμηλόφωνα. «Το ξύλο είναι πολύ εύκολο για σένα τώρα. Θέλω να νιώσεις κάτι που θα το θυμάσαι για πάντα».

Με άρπαξε από τους δεμένους καρπούς και με τράβηξε με δύναμη, αναγκάζοντάς με να σκύψω πάνω από το μπράτσο του καναπέ. Η πλάτη μου ήταν τεντωμένη, ο κώλος μου ψηλά, κατακόκκινος και πρησμένος από τις προηγούμενες πενήντα. Ένιωσα το γυμνό του σώμα να κολλάει πίσω μου. Ήταν ζεστός, σκληρός και απόλυτα κυρίαρχος.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς ίχνος λίπανσης, ένιωσα την εισβολή.

Έβγαλα μια πνιχτή κραυγή που χάθηκε στα μαξιλάρια. Ήταν η πρώτη μου φορά και η αίσθηση ήταν σαν να με σχίζει στα δύο. Το μέγεθός του ήταν αφύσικο για μένα, μια ωμή βία που με γέμισε ολοκληρωτικά. Αλλά εκείνος δεν σταμάτησε για να με αφήσει να συνηθίσω. Με άρπαξε από το λαιμό και άρχισε να με γαμάει με λύσσα.

Κάθε σπρωξιά ήταν ένας κεραυνός που διαπερνούσε τη σπονδυλική μου στήλη. Με χτυπούσε σκληρά, με έναν ρυθμό που δεν είχε έλεος. Το κεφάλι μου τρανταζόταν, τα χέρια μου πίσω από την πλάτη πάλευαν με το καλώδιο, και τα γόνατά μου έτρεμαν τόσο πολύ που κόντευα να καταρρεύσω.

«Είσαι δικός μου τώρα;» μου ούρλιαξε στο αυτί, ενώ οι γοφοί του χτυπούσαν με δύναμη πάνω στους δικούς μου.

«Ναι... Αφέντη... δικός Σας...» ούρλιαξα πίσω, ανάμεσα σε δάκρυα πόνου και μιας πρωτόγνωρης, διαστρεβλωμένης ηδονής.

Συνέχισε ακόμα πιο άγρια. Ένιωθα τον ιδρώτα του να πέφτει στην πλάτη μου. Με έφτασε στα όριά μου, εκεί που ο πόνος και η απόλαυση γίνονται ένα θολό μείγμα. Και τότε, με μια τελευταία, βαθιά εισχώρηση που με έκανε να νιώσω ότι έφτασε μέχρι το στομάχι μου, ένιωσα τη ζέστη του να με πλημμυρίζει. Με γέμισε ολοκληρωτικά, αφήνοντας κάθε σταγόνα του μέσα μου, σφραγίζοντας την ιδιοκτησία του.

Με άφησε να πέσω στο χαλί, ανήμπορος να κινηθώ. Έμεινα εκεί, γυμνός, δεμένος, γεμάτος από εκείνον, με το σώμα μου να σφύζει από την κακοποίηση.

Σηκώθηκα με δυσκολία στα γόνατα και έσκυψα το κεφάλι, φιλώντας τα πόδια του.

«Σας ευχαριστώ... Σας ευχαριστώ Κύριε...» ψιθύρισα, νιώθοντας την απόλυτη ταπείνωση να είναι η μεγαλύτερη μου λύτρωση.

 

Το επόμενο πρωί με βρήκε στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι του, με το καλώδιο να έχει αφήσει βαθιά σημάδια στους καρπούς μου. Εκείνος έπινε τον καφέ του, ντυμένος στην πένα, κοιτάζοντάς με σαν να ήμουν ένα έπιπλο που απλώς έπιανε χώρο.

«Σήκω και καθαρίσου», είπε ψυχρά. «Το βράδυ έχουμε επισκέψεις. Έρχεται η Ηλιάνα».

Η καρδιά μου σταμάτησε. Η Ηλιάνα. Θυμήθηκα το μίτινγκ, το βλέμμα της γεμάτο περιφρόνηση όταν με εξευτέλισε μπροστά σε όλους, τις παλάμες της που άφησαν το πρόσωπό μου να καίει για ώρες

Όταν χτύπησε το κουδούνι, ήμουν ήδη γυμνός στα γόνατα στην είσοδο, με το κεφάλι σκυμμένο. Η Ηλιάνα μπήκε μέσα φορώντας μαύρες δερμάτινες μπότες που άφηναν έναν βαρύ ήχο στο πάτωμα.

«Κοίτα τι έχουμε εδώ», είπε η φωνή της, γεμάτη ειρωνεία. Ένιωσα την άκρη της μπότας της κάτω από το πηγούνι μου, αναγκάζοντάς με να την κοιτάξω. «Το σκουπίδι από το γραφείο. Τώρα φοράει και περιλαίμιο;»

Τελος!