Άρωμα Κατερίνας

Η βροχή χτυπούσε ανελέητα τα τζάμια του πολυτελούς διαμερίσματος της Κατερίνας στο κέντρο. Μέσα, η ατμόσφαιρα μύριζε ακριβό χαρμάνι καφέ και άρωμα βανίλιας. Η Κατερίνα καθόταν αναπαυτικά στον βελούδινο καναπέ, σταυροπόδι, απολαμβάνοντας τον espresso της με την παιδική της φίλη, την Αθηνά.

Ο Μάριος, ο προσωπικός της βοηθός, έτρεχε πανικόβλητος από δωμάτιο σε δωμάτιο. Είχε προσληφθεί με την ελπίδα μιας συστατικής επιστολής που θα του άνοιγε πόρτες, αλλά προς το παρόν, το μόνο που άνοιγε ήταν κουτιά με παπούτσια και την πόρτα του ντελίβερι.

«Λοιπόν, σου λέω, το ταξίδι στο Μιλάνο ήταν σκέτη απογοήτευση», έλεγε η Κατερίνα στην Αθηνά, αγνοώντας επιδεικτικά τον Μάριο που στεκόταν λαχανιασμένος στην πόρτα του σαλονιού.

«Συγγνώμη που διακόπτω», τόλμησε να πει ο Μάριος με τρεμάμενη φωνή. «Το στεγνωτήριο... έβγαλε μια περίεργη μυρωδιά και σταμάτησε. Και το μεταξωτό φουλάρι που θέλετε για τη βραδινή έξοδο είναι ακόμα νωπό».

Η Κατερίνα πάγωσε. Η Αθηνά άφησε το φλιτζάνι της κάτω, κοιτάζοντας με περιέργεια. Η Κατερίνα γύρισε αργά το κεφάλι της.

«Χάλασε;» ρώτησε ψυχρά. «Και τι περιμένεις από μένα, Μάριε; Να φωνάξω τον τεχνικό μέσα στην καταιγίδα;»

«Όχι, απλώς... τι να κάνω με το φουλάρι;»

Η Κατερίνα χαμογέλασε ειρωνικά. «Είναι απλό. Δεν μπορώ να βάλω πιστολάκι, θα καταστρέψει το μετάξι. Οπότε, βρες τρόπο. Κούνα το. Φύσα το. Κάνε αέρα με τα χέρια σου. Αρκεί να στεγνώσει μέχρι να τελειώσω τον καφέ μου».

Η Αθηνά γούρλωσε τα μάτια. Ήξερε ότι η Κατερίνα ήταν απαιτητική, αλλά αυτό άγγιζε τα όρια του παραλόγου. Περίμενε ότι ο Μάριος θα παραιτούνταν εκείνη τη στιγμή.

Αντ' αυτού, ο Μάριος, τρομοκρατημένος στην ιδέα της απόλυσης, πήρε το φουλάρι και άρχισε να το κουνάει πέρα δώθε με μανία, σαν να προσπαθούσε να σβήσει φωτιά, ενώ ταυτόχρονα φυσούσε πάνω στο ύφασμα.

Η Κατερίνα γύρισε στην Αθηνά και συνέχισε την κουβέντα της σαν να μη συνέβαινε τίποτα. «Όπως σου έλεγα, λοιπόν, το ξενοδοχείο ήταν χάλια...».

Η Αθηνά κοιτούσε τον Μάριο, ο οποίος είχε γίνει κόκκινος από την προσπάθεια, να στέκεται στη μέση του σαλονιού και να ανεμίζει το ύφασμα.

«Κατερίνα», ψιθύρισε η Αθηνά, «σοβαρολογείς τώρα; Τον έχεις βάλει να κάνει τον ανεμιστήρα;»

Η Κατερίνα σήκωσε το φρύδι, ρίχνοντας μια βαριεστημένη ματιά στον βοηθό της. «Αν θέλει καριέρα σε αυτόν τον χώρο, αγάπη μου, πρέπει να μάθει να λύνει προβλήματα υπό πίεση. Άλλωστε», πρόσθεσε χαμηλόφωνα, «είναι διασκεδαστικό να βλέπεις πόσο πολύ το θέλει».

Ο Μάριος συνέχισε να φυσάει, ελπίζοντας ότι το μετάξι θα στέγνωνε πριν τελειώσει η υπομονή της Κατερίνας, αγνοώντας ότι για εκείνη, όλο αυτό ήταν απλώς το ψυχαγωγικό διάλειμμα του απογεύματος.



Ο Μάριος συνέχιζε να κουνάει το φουλάρι ρυθμικά, έχοντας ιδρώσει, ενώ η βροχή έξω δυνάμωνε. Η Κατερίνα τον παρατηρούσε πάνω από το χείλος του φλιτζανιού της, με ένα βλέμμα που θύμιζε γάτα που παίζει με το θήραμά της πριν το βαρεθεί.

Έγειρε ελαφρά προς το μέρος της Αθηνάς, χαμηλώνοντας τη φωνή της ώστε να μην ακούσει ο Μάριος, αν και εκείνος ήταν τόσο απορροφημένος στον φόβο του να μην αφήσει στάμπα νερού στο μετάξι, που δεν πρόσεχε τίποτα άλλο.

«Κοίτα τον», ψιθύρισε η Κατερίνα, αφήνοντας ένα μικρό, παγερό χαμόγελο να φανεί. «Νομίζει ότι απλώς δουλεύει για το βιογραφικό του. Δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι του κάνω... αναδιαμόρφωση χαρακτήρα».

Η Αθηνά την κοίταξε καχύποπτα. «Τι εννοείς; Φαίνεται έτοιμος να καταρρεύσει».

«Ακριβώς», απάντησε η Κατερίνα ατάραχη. «Αυτό είναι το μυστικό, Αθηνά. Δεν θέλω έναν υπάλληλο που σκέφτεται. Θέλω έναν πιστό ακόλουθο. Στην αρχή, τους ζητάς τα λογικά. Μετά, αρχίζεις να ζητάς τα παράλογα. Όπως τώρα». Έδειξε με το κεφάλι της τον Μάριο που φυσούσε το ύφασμα.

«Όταν συμμορφώνονται με το παράλογο, τότε ξέρεις ότι τους έχεις δικούς σου. Του έχω πάρει τα Σαββατοκύριακα, τα βράδια του, τώρα του παίρνω και την αξιοπρέπειά του», συνέχισε, απολαμβάνοντας τη γουλιά της. «Και το ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Όσο πιο σκληρή είμαι, τόσο περισσότερο προσπαθεί να μου αποδείξει ότι αξίζει. Τον έχω μετατρέψει σε σκλάβο της φιλοδοξίας του».

Η Αθηνά ανατρίχιασε ελαφρά. «Δεν φοβάσαι μήπως τα παρατήσει;»

Η Κατερίνα γέλασε κοφτά. «Να φύγει; Πού να πάει; Έχω φροντίσει να πιστεύει ότι χωρίς εμένα, χωρίς τη δική μου συστατική, είναι ένα τίποτα σε αυτή την πόλη. Τον κρατάω δεμένο με την ελπίδα μιας καριέρας που ίσως του δώσω... κάποτε».

Γύρισε ξαφνικά προς τον Μάριο, υψώνοντας τον τόνο της φωνής της, αλλάζοντας ακαριαία ύφος σε αυστηρό και απαιτητικό.

«Μάριε! Το βλέπω ακόμα υγρό στην άκρη. Πιο γρήγορα! Αν αργήσω στο γκαλά εξαιτίας σου, ξέχνα το ρεπό που ζήτησες για τα Χριστούγεννα».

Ο Μάριος, τρομοκρατημένος, άρχισε να κουνάει τα χέρια του ακόμα πιο γρήγορα, ενώ η Κατερίνα έκλεισε το μάτι στην Αθηνά.

«Βλέπεις;» της ψιθύρισε ξανά. «Δεν υπάρχει "όχι". Υπάρχει μόνο "μάλιστα". Είναι δικός μου τώρα».



Η Αθηνά άφησε ένα ελαφρύ, σαρδόνιο γέλιο να της ξεφύγει, κοιτάζοντας τον Μάριο που ίδρωνε πάνω από το μετάξι.

«Ξέρεις, Κατερίνα», είπε, ακουμπώντας πίσω στον καναπέ και σταυρώνοντας τα πόδια της, «σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ με τον άντρα μου, τον Κώστα, κάπως έτσι το έχω ρυθμίσει το θέμα. Έχουμε υιοθετήσει αυτό που λένε... FLR».

Η Κατερίνα σήκωσε το φρύδι με ενδιαφέρον. «Για πες;»

«Female Led Relationship», εξήγησε η Αθηνά με φυσικότητα, λες και μιλούσε για κάποια νέα δίαιτα. «Στην ουσία, εγώ παίρνω τις αποφάσεις, κι εκείνος... εκτελεί. Δεν υπάρχει "θα δούμε" ή "άσε με τώρα". Ο Κώστας δεν έχει πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς χωρίς έγκριση, το πρόγραμμά του περνάει από τον δικό μου έλεγχο, ακόμα και το τι θα φορέσει στις εξόδους μας, εγώ το επιλέγω».

Ο Μάριος, που άκουγε τη συζήτηση παρά τη θέλησή του, ένιωσε τα αυτιά του να καίνε. Το αίμα ανέβηκε στο πρόσωπό του, κάνοντάς τον να κοκκινίσει μέχρι τις ρίζες των μαλλιών του. Η ιδέα ότι αυτές οι δύο γυναίκες συζητούσαν με τόση άνεση την απόλυτη χειραγώγηση των αντρών στη ζωή τους, τον έκανε να αισθάνεται ακόμα πιο μικρός και εγκλωβισμένος.

Η Αθηνά συνέχισε, ρίχνοντας μια πλάγια ματιά στον κοκκινισμένο Μάριο. «Είναι θέμα ηρεμίας, αγάπη μου. Όταν ξέρει ποιος είναι το αφεντικό στο σπίτι, όλα λειτουργούν ρολόι. Δεν χρειάζεται να σκέφτεται, μόνο να φροντίζει να είμαι εγώ ευχαριστημένη. Κι αν κάνει λάθος...» Έκανε μια μικρή παύση, χαμογελώντας αινιγματικά. «...υπάρχουν συνέπειες. Όχι μισθός, βέβαια, αλλά στέρηση εξόδων και... επιπλέον δουλειές στο σπίτι».

Η Κατερίνα γέλασε χαμηλά, γνέφοντας επιδοκιμαστικά. «Μου αρέσει. Ακούγεται πολύ... τακτοποιημένο. Ίσως πρέπει να το εφαρμόσω πιο οργανωμένα κι εγώ εδώ».

Γύρισε απότομα προς τον Μάριο, ο οποίος είχε μείνει άγαλμα με το φουλάρι στο χέρι, κοιτάζοντας το πάτωμα από την ντροπή του.

«Μάριε, γιατί σταμάτησες; Το φουλάρι δεν θα στεγνώσει μόνο του με το να κρυφακούς. Κούνα το! Και αν ξαναδω τα μάγουλά σου να γίνονται σαν ντομάτες, θα σε βάλω να φορέσεις make-up για να ταιριάζεις με το decor».

Ο Μάριος, ταραγμένος και ντροπιασμένος που έγινε αντικείμενο σχολιασμού, άρχισε πάλι να κουνάει το ύφασμα με σπασμωδικές κινήσεις, νιώθοντας τα βλέμματα των δύο γυναικών καρφωμένα πάνω του σαν βελόνες.

Δύο μέρες αργότερα, το σκηνικό στο ρετιρέ της Κατερίνας είχε αλλάξει ελάχιστα ως προς την ατμόσφαιρα, αλλά η σύνθεση της παρέας ήταν διαφορετική. Η Αθηνά είχε έρθει επίσκεψη με τον Κώστα, όχι όμως ως ζευγάρι που απολάμβανε μια κοινή έξοδο, αλλά ως μια ιδιοκτήτρια που έβγαλε βόλτα το «κατοικίδιό» της.

Το δείπνο είχε τελειώσει. Η Κατερίνα και η Αθηνά κάθονταν αναπαυτικά στο σαλόνι, με τα πόδια τους απλωμένα στα υποπόδια, κρατώντας κρυστάλλινα ποτήρια με λευκό κρασί. Από την ανοιχτή κουζίνα ακουγόταν μόνο ο ήχος του τρεχούμενου νερού και το προσεκτικό κροτάλισμα των πιάτων.

Ο Μάριος και ο Κώστας στέκονταν πλάι-πλάι μπροστά στον νεροχύτη. Τα μανίκια των πουκαμίσων τους ήταν γυρισμένα μέχρι τους αγκώνες. Ο Κώστας, έμπειρος σε αυτή τη διαδικασία, έπλενε με μεθοδικές, γρήγορες κινήσεις, ενώ ο Μάριος ξέπλενε και σκούπιζε, προσπαθώντας να συμβαδίσει με τον ρυθμό του άλλου άντρα.

«Όχι έτσι», ψιθύρισε αυστηρά ο Κώστας στον Μάριο, βλέποντάς τον να αφήνει το πιάτο στο στεγνωτήριο. «Σκούπισέ το αμέσως με την πετσέτα. Η Αθηνά σιχαίνεται τα σημάδια από τα άλατα. Αν βρει έστω κι ένα στίγμα, θα μας βάλει να τα πλύνουμε όλα από την αρχή. Και εννοώ όλα. Ακόμα και τα καθαρά στα ντουλάπια».

Ο Μάριος γούρλωσε τα μάτια και άρπαξε γρήγορα το πιάτο, τρίβοντάς το με μανία. «Ευχαριστώ, Κώστα. Δεν έχω συνηθίσει ακόμα... Τόσο καιρό νόμιζα ότι απλά ήταν δύσκολη ως αφεντικό, αλλά τώρα βλέπω ότι είναι ολόκληρο σύστημα».

«Είναι τρόπος ζωής, φίλε μου», απάντησε ο Κώστας χαμηλόφωνα, δίνοντάς του μια κατσαρόλα. «Απλώς κάνε ό,τι σου λένε και μην έχεις άποψη. Η σιωπή είναι χρυσός».

Ξαφνικά, η φωνή της Αθηνάς αντήχησε από το σαλόνι, κοφτή και επιτακτική. «Κώστα! Το τασάκι γέμισε. Τι περιμένεις; Να έρθω εγώ να το αδειάσω;»

Ο Κώστας πάγωσε ακαριαία. Άφησε το σφουγγάρι, σκούπισε τα χέρια του στην ποδιά που φορούσε και γύρισε στον Μάριο. «Συνέχισε εσύ το ξέπλυμα. Εγώ πάω για το τασάκι και το κρασί τους. Ετοίμασε τον δίσκο για το γλυκό».

Ο Μάριος έμεινε να τον κοιτάζει με δέος καθώς ο Κώστας έσπευδε στο σαλόνι με το κεφάλι ελαφρώς κατεβασμένο, μουρμουρίζοντας ένα ταπεινό «Αμέσως, αγάπη μου».

Όταν ο Κώστας επέστρεψε, ο Μάριος είχε ήδη βάλει τα γλυκά στα πιατάκια, αλλά τα χέρια του έτρεμαν. «Κράτα τον δίσκο», του είπε ο Κώστας ψιθυριστά, παίρνοντας τον έλεγχο της κατάστασης. «Εγώ θα ανοίξω την πόρτα και θα σε καλύψω αν σου πέσει τίποτα. Πρόσεξε πώς θα το σερβίρεις στην Κατερίνα. Από δεξιά πάντα».

Οι δύο άντρες βγήκαν στο σαλόνι σε σχηματισμό. Ο Κώστας προπορευόταν ελαφρά για να παραμερίσει ένα μικρό τραπεζάκι που εμπόδιζε, ανοίγοντας δρόμο στον Μάριο που κουβαλούσε τον βαρύ δίσκο.

«Αργήσατε», σχολίασε η Κατερίνα χωρίς να τους κοιτάξει, καθώς ο Μάριος άφηνε το γλυκό μπροστά της. «Ο Μάριος πρόσεχε τη λεπτομέρεια, κυρία Κατερίνα», παρενέβη ο Κώστας γρήγορα, προσπαθώντας να γλιτώσει τον "συνάδελφό" του από την κατσάδα. «Ήθελε να είναι τέλειο το στήσιμο».

Η Αθηνά κοίταξε τον άντρα της και μετά τον Μάριο. «Κοίτα αλληλεγγύη οι δούλοι», είπε ειρωνικά στην Κατερίνα. «Νομίζω ότι ο Κώστας τον εκπαιδεύει καλά. Ίσως πρέπει να τους δανείζουμε ο μία στην άλλη πού και πού».

Η Κατερίνα χαμογέλασε, δοκιμάζοντας μια κουταλιά. «Μάριε, στάσου δίπλα στον Κώστα. Θέλω να δω αν μπορείτε να μείνετε ακίνητοι και αμίλητοι μέχρι να τελειώσουμε το γλυκό μας».

Οι δύο άντρες στάθηκαν προσοχή στη γωνία του δωματίου, με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη, ανταλλάσσοντας μια γρήγορη, κρυφή ματιά κατανόησης. Ήταν πλέον σύμμαχοι σε αυτόν τον παράξενο, απαιτητικό μικρόκοσμο που είχαν χτίσει οι δύο γυναίκες.

 

Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω από την Αθηνά και τον Κώστα, η ησυχία που έπεσε στο διαμέρισμα ήταν εκκωφαντική. Ο Μάριος στεκόταν ακόμα με τον δίσκο στο χέρι, εξουθενωμένος, περιμένοντας την επόμενη εντολή ή την επόμενη παρατήρηση.

Η Κατερίνα τον πλησίασε αργά. Το βλέμμα της ήταν αδιάβαστο. Στάθηκε μπροστά του, τόσο κοντά που ο Μάριος μπορούσε να μυρίσει το άρωμά της. Ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει δυνατά, φοβούμενος ότι είχε κάνει κάποιο λάθος στο σερβίρισμα.

Αντ' αυτού, η Κατερίνα έγειρε ελαφρά και ακούμπησε τα χείλη της στο μάγουλό του. Ένα πεταχτό, ψυχρό, αλλά αναμφισβήτητα επιβραβευτικό φιλί.

«Ήσουν υπάκουος απόψε», ψιθύρισε. «Πήγαινε σπίτι σου. Ξεκουράσου. Θα τα πούμε σε δύο μέρες».

Ο Μάριος έφυγε τρικλίζοντας, ζαλισμένος από την απρόσμενη τρυφερότητα. Το μυαλό του δούλευε υπερωρίες. Μήπως τελικά τον εκτιμούσε; Μήπως όλη αυτή η σκληρότητα ήταν απλώς ένα τεστ που πέρασε;



Δύο μέρες αργότερα, ο Μάριος βρισκόταν ξανά στο σαλόνι της. Η ατμόσφαιρα όμως ήταν βαριά. Η Κατερίνα καθόταν στην πολυθρόνα της σαν σε θρόνο, ντυμένη άψογα, με έναν φάκελο ακουμπισμένο στο τραπεζάκι μπροστά της. Δεν υπήρχε καφές, ούτε δουλειές να γίνουν. Μόνο μια παγωμένη σοβαρότητα.

«Μάριε», ξεκίνησε, χωρίς να του ζητήσει να καθίσει. «Τις τελευταίες μέρες σε παρατηρώ. Είδα πώς αντέδρασες με το φουλάρι. Είδα πώς συνεργάστηκες με τον Κώστα. Και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα».

Έκανε μια μικρή παύση, αφήνοντας την αγωνία του να κορυφωθεί.

«Δεν σε χρειάζομαι πια ως προσωπικό βοηθό. Η θέση καταργείται σήμερα».

Ο Μάριος ένιωσε τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του. «Κυρία Κατερίνα... σας παρακαλώ, αν έκανα κάποιο λάθος... χρειάζομαι τη δουλειά...»

«Σταμάτα να ικετεύεις σαν απολυμένος υπάλληλος και άκου», τον έκοψε απότομα, αλλά με φωνή ήρεμη, σχεδόν υπνωτική. «Δεν είπα ότι θα φύγεις. Είπα ότι η θέση του βοηθού δεν σου ταιριάζει. Είναι πολύ... λίγη για σένα. Έχεις δείξει ότι μπορείς να προσφέρεις κάτι βαθύτερο. Κάτι πιο ολοκληρωτικό».

Σηκώθηκε και περπάτησε γύρω του, με τα τακούνια της να χτυπούν ρυθμικά στο παρκέ.

«Σου προσφέρω μια νέα θέση. Μόνιμη. Αλλά οι όροι είναι διαφορετικοί. Δεν θα έρχεσαι και θα φεύγεις. Θα γίνεις οικόσιτος. Θα μένεις εδώ, στο δωμάτιο υπηρεσίας. Δεν θα υπάρχει ωράριο, γιατί θα είσαι στη διάθεσή μου εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν θα έχεις Σαββατοκύριακα, δεν θα έχεις γιορτές, και φυσικά, δεν θα έχεις άποψη».

Ο Μάριος την κοιτούσε άφωνος. Αυτό που περιέγραφε ήταν ουσιαστικά σκλαβιά με άλλο όνομα. Αλλά η φωνή της, η παρουσία της, και εκείνο το φιλί πριν δύο μέρες, τον είχαν παραλύσει.

«Θα φροντίζω εγώ για το φαγητό σου, τα ρούχα σου —τα οποία θα διαλέγω εγώ— και τη στέγη σου. Σε αντάλλαγμα, παραδίδεις τον έλεγχο της ζωής σου σε μένα. Θα γίνεις η σκιά μου. Θα υπάρχεις μόνο για να κάνεις τη δική μου ζωή πιο εύκολη, πιο άνετη, πιο ευχάριστη. Όπως ο Κώστας με την Αθηνά, αλλά...» χαμογέλασε αμυδρά, «...ξέρεις ότι εγώ είμαι πολύ πιο απαιτητική από την Αθηνά».

Στάθηκε μπροστά του και τον κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Είναι μια ευκαιρία να απαλλαγείς από το βάρος των αποφάσεων, Μάριε. Να ανήκεις κάπου ολοκληρωτικά. Να είσαι χρήσιμος. Αλλά πρέπει να το δεχτείς τώρα. Δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής».

Έδειξε το πάτωμα μπροστά στα πόδια της.

«Αν δέχεσαι να αφήσεις πίσω τον παλιό σου εαυτό και να γίνεις το κτήμα μου, γονάτισε. Τώρα».

 

Η σιωπή στο δωμάτιο ήταν βαριά, σχεδόν αποπνικτική, αλλά για τον Μάριο ήταν γεμάτη από εκείνη. Καθώς την κοιτούσε, το μυαλό του άδειασε από κάθε λογική σκέψη για το μέλλον, την καριέρα ή την αξιοπρέπεια. Το μόνο που υπήρχε ήταν η παρουσία της και κυρίως, εκείνη η μυρωδιά.

Το άρωμά της, το White Iris της L'Erbolario, είχε γίνει πλέον ο αέρας που ανέπνεε. Τον χτύπησαν πρώτα οι κορυφαίες νότες, έντονες και ζωηρές: η φλούδα πορτοκαλιού και το ροζ πιπέρι. Ήταν σαν τις εντολές της – οξείς, πικάντικες, ξυπνούσαν τις αισθήσεις του και τον κρατούσαν σε εγρήγορση, προκαλώντας του ένα τρέμουλο που δεν μπορούσε να ελέγξει.

Στη συνέχεια, ένιωσε την καρδιά του αρώματος να τον τυλίγει. Η λευκή ίριδα και το τουρκικό τριαντάφυλλο. Μια μεθυστική αίσθηση καθαρότητας και απόλυτης, ψυχρής κομψότητας. Του θύμισε την εικόνα της όταν στεκόταν ανέκφραστη και τον κοιτούσε να παιδεύεται. Ήταν όμορφη, απρόσιτη, μια θεότητα που απαιτούσε λατρεία.

Και τέλος, η βάση. Η βανίλια και το κάρδαμο έμεναν στο τέλος, μια γλυκιά, ζεστή παγίδα που τον κρατούσε δεμένο. Αυτή η επίγευση ήταν που τον έκανε να νιώθει ασφάλεια μέσα στην υποταγή του. Του υποσχόταν ότι αν αφεθεί, αν σταματήσει να αντιστέκεται, θα υπήρχε μια παράξενη γλυκύτητα στο να ανήκει κάπου ολοκληρωτικά.

«Γιατί να παλεύω έξω στον κόσμο;» σκέφτηκε, ζαλισμένος από την οσφρητική ανάμνηση που τώρα γινόταν η μόνη του πραγματικότητα. «Εδώ όλα είναι καθορισμένα. Η βανίλια της εξουσίας της είναι πιο εθιστική από την ελευθερία».

Τα μάτια του συνάντησαν τα δικά της. Δεν υπήρχε δισταγμός πια. Το άρωμα της λευκής ίριδας είχε διαλύσει κάθε αμφιβολία.

Ο Μάριος άφησε αργά το σώμα του να χαμηλώσει. Τα γόνατά του ακούμπησαν στο μαλακό χαλί με έναν υπόκωφο ήχο. Έσκυψε το κεφάλι, αφήνοντας το βλέμμα του καρφωμένο στις γόβες της, νιώθοντας την απόλυτη παράδοση να τον πλημμυρίζει.

«Δέχομαι», ψιθύρισε, με τη φωνή του σπασμένη αλλά σίγουρη. «Ανήκω σε εσάς, κυρία Κατερίνα».

 

Η Κατερίνα δεν χαμογέλασε θριαμβευτικά. Δεν υπήρχε λόγος. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο για εκείνη. Απλώς έτεινε το χέρι της, με την παλάμη ανοιχτή.

«Το κινητό σου», είπε κοφτά. «Και τα κλειδιά του σπιτιού σου. Δεν μένεις πια εκεί».

Ο Μάριος, ακόμα γονατιστός, ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ήταν η τελευταία του σύνδεση με τον έξω κόσμο, με την ταυτότητα του "Μάριου του μαθηματικού ερευνητή". Με τρεμάμενα χέρια, έβγαλε το smartphone και τα κλειδιά από την τσέπη του και τα απόθεσε στην παλάμη της.

Εκείνη τα έριξε αδιάφορα στον καναπέ πίσω της.

«Σήκω», διέταξε.

Ο Μάριος σηκώθηκε, νιώθοντας τα πόδια του να τρέμουν, όχι από κούραση, αλλά από την ένταση της στιγμής. Η μυρωδιά της λευκής ίριδας ήταν ακόμα παντού γύρω του.

«Η εκπαίδευσή σου ξεκινάει τώρα», είπε η Κατερίνα, περπατώντας προς το παράθυρο. «Ως οικόσιτος, πρέπει να είσαι αόρατος αλλά πανταχού παρών. Να προβλέπεις τις ανάγκες μου πριν καν τις σκεφτώ. Αλλά πάνω απ' όλα, πρέπει να έχεις αντοχές. Δεν θέλω έναν βοηθό που λαχανιάζει όταν κουβαλάει τα ψώνια μου ή που νυστάζει μετά τα μεσάνυχτα».

Χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ένας ήχος κοφτός, απαιτητικός.

Η Κατερίνα γύρισε και τον κοίταξε με ένα αινιγματικό βλέμμα. «Και επειδή εγώ δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τη φυσική σου κατάσταση, έφερα κάποιον ειδικό».

Η πόρτα άνοιξε και στο διαμέρισμα μπήκε ο νεαρός που είχε ζητήσει νωρίτερα ο Μάριος να φανταστεί, αλλά τώρα ήταν σάρκα και οστά μπροστά του. Ήταν γύρω στα 24, ψηλός, με σώμα σμιλεμένο από χρόνια αθλητισμού, φορώντας μια αυστηρή, σκουρόχρωμη αθλητική φόρμα που τόνιζε τους μύες του. Το πρόσωπό του ήταν παγωμένο, χωρίς ίχνος φιλικότητας. Στο χέρι του κρατούσε ένα κοντό μαστίγιο ιππασίας, το οποίο χτυπούσε ρυθμικά, σχεδόν απειλητικά, στο πλάι του μηρού του.

«Μάριε», είπε η Κατερίνα, κάνοντας μια θεατρική χειρονομία. «Αυτός είναι ο Άρης. Είναι ο προσωπικός σου γυμναστής και υπεύθυνος πειθαρχίας. Όταν εγώ λείπω, ή όταν χρειάζεσαι... διόρθωση, θα αναλαμβάνει εκείνος».

Ο Άρης πλησίασε τον Μάριο αργά. Τον κοίταξε από την κορυφή ως τα νύχια με ένα βλέμμα απόλυτης περιφρόνησης, σαν να αξιολογούσε ένα ελαττωματικό μηχάνημα.

«Έχει κακή στάση σώματος», σχολίασε ο Άρης με φωνή βαθιά και σταθερή, απευθυνόμενος στην Κατερίνα χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον Μάριο. «Και φαίνεται μαλακός. Θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να αντέξει το πρόγραμμά σου».

«Γι' αυτό σε πληρώνω», απάντησε η Κατερίνα, καθισμένη πλέον στην πολυθρόνα της, απολαμβάνοντας το θέαμα. «Ξεκίνα».

Ο Άρης έκανε ένα βήμα μπροστά, μπαίνοντας στον προσωπικό χώρο του Μάριου, αναγκάζοντάς τον να κάνει πίσω φοβισμένος.

«Πρώτος κανόνας», είπε ο Άρης ψυχρά. «Δεν με κοιτάς στα μάτια εκτός αν σου το πω. Δεύτερος κανόνας: Όταν μιλάω, εκτελείς. Δεν σκέφτεσαι. Τώρα, πέσε για κάμψεις. Μέχρι να σου πω εγώ να σταματήσεις».

Ο Μάριος κοίταξε απεγνωσμένα την Κατερίνα, ζητώντας σιωπηλά έλεος. Εκείνη απλώς άναψε ένα τσιγάρο, φύσηξε τον καπνό προς το μέρος του και είπε απαλά: «Άκουσε τον κύριο. Δεν θέλουμε να τον εκνευρίσουμε, έτσι δεν είναι;»

Ο Μάριος, καταλαβαίνοντας ότι η ζωή του μόλις είχε αλλάξει οριστικά, έπεσε στο πάτωμα και άρχισε τις κάμψεις, υπό το αυστηρό βλέμμα του Άρη και τον ήχο του μαστίγιου που χτυπούσε ρυθμικά τον αέρα.

 

Ξαφνικά, μέσα στην ένταση της στιγμής, ένα δυνατό, γάργαρο γέλιο έσπασε τη σιωπή. Η Κατερίνα άφησε το τσιγάρο της στο τασάκι, γέρνοντας το κεφάλι της πίσω, γελώντας με την καρδιά της.

Ο Άρης σταμάτησε ακαριαία να χτυπάει το μαστίγιο στον μηρό του. Το παγωμένο, απειλητικό του ύφος εξαφανίστηκε σαν να γύρισε κάποιος διακόπτη, και αντικαταστάθηκε από ένα φιλικό, σχεδόν συγκαταβατικό χαμόγελο.

«Εντάξει, φίλε, σήκω», είπε στον Μάριο, απλώνοντας το χέρι του για να τον βοηθήσει. «Χαλάρωσε. Πλάκα κάνουμε».

Ο Μάριος σηκώθηκε αργά, ζαλισμένος, προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβαινε. Κοίταζε εναλλάξ την Κατερίνα, που σκούπιζε ένα δάκρυ από τα γέλια, και τον Άρη, που στεκόταν πλέον χαλαρός απέναντί του.

«Μάριε, ηρέμησε», του είπε η Κατερίνα. «Ο Άρης δεν είναι βασανιστής. Είναι ένας από τους καλύτερους personal trainers της Αθήνας. Και ναι, είναι αυστηρός, αλλά όχι... τόσο αυστηρός».

Ο Άρης γέλασε και περπάτησε προς την Κατερίνα, δίνοντάς της το μαστίγιο. «Αυτό είναι δικό σου, Κατερίνα. Εμένα τα εργαλεία μου είναι οι μπάρες και τα βαράκια. Δεν το έχω με τα... θεατρικά».

Γύρισε ξανά στον Μάριο, το ύφος του τώρα επαγγελματικό αλλά με μια δόση περιέργειας. «Άκου, η δουλειά μου είναι να σε βοηθήσω να δυναμώσεις. Η Κατερίνα θέλει να είσαι σε φόρμα για να αντέχεις το πρόγραμμα και τις αγγαρείες. Θα τρέχουμε, θα κάνουμε βάρη, θα φτιάξουμε τη διατροφή σου. Αυτό είναι όλο».

Έκανε μια μικρή παύση, ξύνοντας το πηγούνι του, και κοίταξε τον Μάριο εξεταστικά. «Αλλά πρέπει να πω... εντυπωσιάστηκα. Δεν δίστασες καθόλου. Έπεσες αμέσως για κάμψεις».

Ο Μάριος δεν μίλησε, απλώς έφτιαξε το πουκάμισό του, νιώθοντας ακόμα την αδρεναλίνη.

«Ρε συ», συνέχισε ο Άρης, χαμηλώνοντας λίγο τη φωνή του, με μια αληθινή απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. «Σοβαρά τώρα... αν δεν ξεσπούσε η Κατερίνα στα γέλια και συνέχιζα... θα καθόσουν όντως να σε μαστιγώσω;»

Η ερώτηση αιωρήθηκε στον αέρα. Η ατμόσφαιρα ξαφνικά βάρυνε πάλι. Ο Άρης περίμενε ένα «Όχι ρε φίλε, τρελός είσαι;», μια φυσιολογική αντίδραση λογικού ανθρώπου.

Ο Μάριος όμως, αργά και σταθερά, γύρισε το κεφάλι του και κάρφωσε το βλέμμα του στην Κατερίνα. Εκείνη έπαιζε αφηρημένα με την άκρη του μαστίγιου που κρατούσε πλέον στα χέρια της.

«Αν...», ξεκίνησε ο Μάριος με φωνή χαμηλή αλλά απόλυτα σταθερή, «...αν αυτό ζητούσε η κυρία Κατερίνα... ναι. Θα καθόμουν».

Ο Άρης έμεινε άφωνος. Το χαμόγελό του πάγωσε. Κοίταξε τον Μάριο και μετά την Κατερίνα με μια αμηχανία που άγγιζε τα όρια της δυσφορίας. Ήταν επαγγελματίας γυμναστής, είχε δει πολλά, αλλά τέτοια τυφλή υποταγή ήταν κάτι ξένο για εκείνον.

«Οκέι...», ψέλλισε ο Άρης, τραβώντας ελαφρά τον γιακά της μπλούζας του. «Αυτό είναι... εχμ... δυνατή δέσμευση».

Η Κατερίνα, αντιλαμβανόμενη ότι η κατάσταση γινόταν υπερβολικά αληθινή και άβολη για τον τρίτο της παρέας, χτύπησε παλαμάκια σπάζοντας την αμηχανία.

«Έλα τώρα, Άρη! Μην τον ακούς», είπε γελώντας βεβιασμένα. «Ο Μάριος είναι ποιητική ψυχή, του αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Δραματικός τύπος, τι να κάνουμε; Μην ανησυχείς, δεν θα χρειαστεί να λερώσεις τα χέρια σου».

Ο Άρης γέλασε νευρικά. «Ναι, σίγουρα. Λοιπόν... Κατερίνα, τα λέμε. Μάριε, αύριο στις 7 το πρωί στο πάρκο. Να είσαι έτοιμος».

Ο γυμναστής πήρε τον σάκο του και έφυγε γρήγορα, κλείνοντας την πόρτα πίσω του, προφανώς ανακουφισμένος που έβγαινε από αυτό το παράξενο περιβάλλον.

Μόλις έμειναν μόνοι, η Κατερίνα σηκώθηκε από την πολυθρόνα. Δεν γελούσε πια. Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό και έντονο. Πλησίασε τον Μάριο, ο οποίος στεκόταν ακίνητος, περιμένοντας την ετυμηγορία της για την απάντηση που είχε δώσει.

Εκείνη στάθηκε μπροστά του, τόσο κοντά που τα σώματά τους σχεδόν ακουμπούσαν.

«Δεν αστειευόσουν», ψιθύρισε. «Το εννοούσες».

«Ναι», απάντησε ο Μάριος.

Η Κατερίνα σήκωσε το χέρι της και χάιδεψε απαλά το μάγουλό του, εκεί που πριν λίγες μέρες του είχε δώσει το φιλί. Αλλά αυτή τη φορά, δεν σταμάτησε εκεί. Έγειρε προς το μέρος του και ακούμπησε τα χείλη της στα δικά του.

Ήταν ένα φιλί στο στόμα, όχι παθιασμένο ερωτικά, αλλά βαθιά κτητικό. Ένα φιλί-σφραγίδα. Μια επιβράβευση για την απόλυτη παράδοσή του μπροστά σε έναν ξένο.

Τραβήχτηκε πίσω αργά, αφήνοντας τον Μάριο ζαλισμένο και λαχανιασμένο.

«Καλό βράδυ, Μάριε», του είπε χαμηλόφωνα. «Πήγαινε στο δωμάτιό σου τώρα. Έχεις πρωινό ξύπνημα».

 

Η πρωινή προπόνηση με τον Άρη στο πάρκο ήταν εξαντλητική. Ο Μάριος επέστρεψε στο διαμέρισμα με το σώμα του να πονάει, τους μύες του να καίνε και το μυαλό του να βρίσκεται σε μια παράξενη θολούρα. Έκανε ένα γρήγορο ντους, αφήνοντας το ζεστό νερό να ξεπλύνει τον ιδρώτα και την ένταση, αλλά η ταραχή μέσα του δεν έλεγε να κοπάσει.

Βγήκε από το μπάνιο τυλιγμένος με μια πετσέτα. Η Κατερίνα βρισκόταν ήδη στο σαλόνι, ντυμένη άψογα για το γραφείο, ελέγχοντας τα emails της στο tablet ενώ έπινε τον καφέ της. Η εικόνα της, δυναμική, απόμακρη και κυρίαρχη, λειτούργησε ως καταλύτης για τον Μάριο.

Χωρίς να σκεφτεί, χωρίς να ζυγίσει τις συνέπειες, άφησε την πετσέτα να πέσει στο πάτωμα. Περπάτησε γυμνός μέχρι το κέντρο του δωματίου και γονάτισε μπροστά της, σκύβοντας το κεφάλι μέχρι το μέτωπό του να ακουμπήσει σχεδόν το χαλί.

Η Κατερίνα σταμάτησε να πληκτρολογεί. Δεν γύρισε αμέσως να τον κοιτάξει, αλλά ένιωσε την παρουσία του και την απόλυτη παράδοση που εξέπέμπε.

«Κυρία Κατερίνα...», η φωνή του έβγαινε βραχνή, πνιγμένη από το συναίσθημα. «Δεν αντέχω άλλο να προσποιούμαι ότι αυτό είναι απλώς μια δουλειά. Δεν μπορώ να κρύβομαι πίσω από προσχήματα».

Σήκωσε το βλέμμα του, υγρό και ικετευτικό, συναντώντας τα μάτια της.

«Πρέπει να το ξέρετε. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου... πάντα πίστευα βαθιά μέσα μου στη γυναικεία ανωτερότητα. Πάντα ένιωθα ότι η θέση του άντρα είναι να υπηρετεί, να προσφέρει, να υποτάσσεται στη θέληση μιας Γυναίκας σαν εσάς. Όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες... με έχει διαλύσει και με έχει ξαναφτιάξει. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Υπάρχω μόνο για να σας υπηρετώ. Είμαι δικός σας, σώμα και ψυχή».

Η σιωπή κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα. Ο Μάριος περίμενε την κρίση της, τρέμοντας σύγκορμος.

Και τότε, η Κατερίνα έβαλε τα γέλια.

Ήταν ένα γέλιο αυθόρμητο, κροταλιστό, γεμάτο διασκέδαση αλλά και μια δόση περιφρόνησης για το πόσο εύκολα είχε σπάσει τις αντιστάσεις του.

«Είσαι απίστευτος, Μάριε», είπε, σκουπίζοντας μια άκρη από το μάτι της, χωρίς όμως να δείχνει ίχνος συγκίνησης για την εξομολόγησή του. «Ήξερα ότι ήσουν αδύναμος, αλλά δεν περίμενα να καταρρεύσεις και να μου κάνεις φιλοσοφική ανάλυση της υποταγής σου πριν καλά-καλά πιω τον καφέ μου».

Σηκώθηκε από τον καναπέ, παίρνοντας την τσάντα της. Πέρασε από δίπλα του, κοιτάζοντάς τον από ψηλά, σαν να ήταν ένα έπιπλο που είχε τοποθετηθεί σε λάθος σημείο.

«Αφού λοιπόν πιστεύεις τόσο πολύ στην ανωτερότητά μου και στη δική σου... μηδαμινότητα, ας το κάνουμε πράξη».

Έλεγξε το ρολόι της.

«Έχω μια σειρά από ραντεβού και θα λείπω όλη μέρα. Εσύ, αφού νιώθεις τόσο άνετα στη θέση σου, θα μείνεις ακριβώς εδώ».

Έδειξε το σημείο στο χαλί όπου ήταν γονατισμένος.

«Γυμνός. Γονατιστός. Ακίνητος. Δεν θα σηκωθείς, δεν θα ντυθείς, δεν θα φας. Θα με περιμένεις έτσι, να κοιτάς την πόρτα μέχρι να γυρίσω το βράδυ. Θέλω να δω αν η "πίστη" σου αντέχει την ακινησία και την αναμονή».

Προχώρησε προς την έξοδο χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω.

«Μην κουνηθείς, Μάριε. Θα το καταλάβω».

Η πόρτα έκλεισε με έναν βαρύ ήχο. Ο Μάριος έμεινε μόνος, γυμνός και γονατιστός στη μέση του άδειου διαμερίσματος, με τα λόγια της και την εντολή της να είναι το μόνο πράγμα που τον κρατούσε καθηλωμένο, καθώς οι ώρες της ημέρας άρχιζαν να κυλούν αργά και βασανιστικά.

 

Η Κατερίνα πετάχτηκε από τον ύπνο της με την ανάσα της κοφτή και την καρδιά της να χτυπάει σαν τρελή. Το σεντόνι ήταν μπερδεμένο στα πόδια της και το σώμα της έκαιγε, διαπερασμένο από μια ηλεκτρισμένη ένταση που δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά τόσο έντονα.

Το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό, σχεδόν τρομακτικά ρεαλιστικό. Η εικόνα του Μάριου, γυμνού και γονατισμένου στο χαλί της, να της εξομολογείται με τρεμάμενη φωνή την απόλυτη υποταγή του στη γυναικεία φύση της, είχε χαραχτεί στο μυαλό της. Δεν ήταν απλώς μια φαντασίωση ύπνου· ήταν μια αποκάλυψη. Ένιωθε μια παράξενη, σκοτεινή διέγερση, όχι μόνο σωματική, αλλά κυρίως εγκεφαλική. Η αίσθηση της απόλυτης κατοχής ενός άλλου ανθρώπου ήταν το πιο μεθυστικό ναρκωτικό που είχε δοκιμάσει.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι, τυλίχτηκε βιαστικά με μια μεταξωτή ρόμπα και βγήκε στο μπαλκόνι. Ο πρωινός αέρας ήταν δροσερός, αλλά δεν αρκούσε για να σβήσει τη φωτιά μέσα της. Το διαμέρισμά της είχε θέα στο πάρκο. Κοίταξε κάτω, ψάχνοντας με το βλέμμα της ανάμεσα στα δέντρα.

Και τους είδε.

Ο Άρης, με την αυστηρή του αθλητική περιβολή, στεκόταν με σταυρωμένα χέρια, ενώ ο Μάριος, ιδρωμένος και φανερά εξαντλημένος, έτρεχε γύρω-γύρω, υπακούοντας σε κάθε σφύριγμα και κάθε νεύμα του προπονητή.

Η Κατερίνα χαμογέλασε, σφίγγοντας τα χέρια της στο κάγκελο. Η πραγματικότητα άρχιζε να συναντά το όνειρο. Ο Μάριος ήταν ήδη σε τροχιά πειθαρχίας, αλλά της έλειπε το ψυχικό κομμάτι. Της έλειπε η ομολογία. Ήθελε να ακούσει εκείνα τα λόγια που της είπε στο όνειρό της, αλλά να τα πει ξύπνιος, έχοντας πλήρη επίγνωση της σημασίας τους.

«Πρέπει να γίνει πραγματικότητα», ψιθύρισε στον εαυτό της. «Και θα γίνει απόψε».

Το μυαλό της άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς, καταστρώνοντας το σχέδιο. Χρειαζόταν μάρτυρες. Χρειαζόταν πίεση. Χρειαζόταν την Αθηνά. Η φίλη της ήξερε πώς να παίξει το παιχνίδι, πώς να σπρώξει τις καταστάσεις στα άκρα με το σαρκαστικό της χιούμορ και την απαιτητικότητά της.

Μπήκε μέσα και άρπαξε το κινητό της. Πληκτρολόγησε τον αριθμό της Αθηνάς, αδιαφορώντας για την ώρα.

«Έλα, Κατερίνα, τι έγινε πρωινιάτικα;» ακούστηκε η νυσταγμένη φωνή της φίλης της.

«Ξύπνα, έχουμε δουλειά», είπε η Κατερίνα με φωνή κοφτή και αποφασιστική. «Θέλω να έρθεις απόψε στο σπίτι. Μόνη σου. Χωρίς τον Κώστα. Έχω ένα project που πρέπει να ολοκληρώσουμε».

«Τι project; Για τη δουλειά;»

«Όχι ακριβώς», απάντησε η Κατερίνα, κοιτάζοντας ξανά τον Μάριο από το τζάμι να κάνει push-ups στο γρασίδι. «Το project λέγεται "Μάριος". Είδα ένα όνειρο, Αθηνά, και αποφάσισα ότι βαρέθηκα τα ημίμετρα. Απόψε θα σπάσουμε τις τελευταίες του άμυνες. Θα τον κάνουμε να παραδεχτεί τι πραγματικά είναι».

«Ακούγεται... ενδιαφέρον», η φωνή της Αθηνάς άλλαξε, έγινε πιο ζωηρή. «Τι πρέπει να κάνω;»

«Βάλε τα πιο αυστηρά σου ρούχα και φέρε εκείνο το βλέμμα που κάνει τους σερβιτόρους να τρέμουν. Θα στήσουμε ένα μικρό "δικαστήριο". Θα τον πιέσουμε μέχρι να ομολογήσει. Θέλω να τον δω να γονατίζει μόνος του, Αθηνά. Όχι από φόβο για τη δουλειά του, αλλά από ανάγκη».

Η Κατερίνα έκλεισε το τηλέφωνο και πήγε στον καθρέφτη. Το βλέμμα της ήταν ατσάλινο. Το βράδυ θα ήταν μακρύ, και ο Μάριος δεν είχε ιδέα ότι η προπόνηση με τον Άρη ήταν απλώς το ζέσταμα για αυτό που τον περίμενε.

 

Ο Μάριος ανέβηκε στο διαμέρισμα λαχανιασμένος, με τον ιδρώτα να τρέχει στο πρόσωπό του. Η προπόνηση με τον Άρη ήταν στρατιωτική. Τα πόδια του έτρεμαν, αλλά ένιωθε μια παράξενη ευφορία, εκείνη την αίσθηση ότι είχε επιβιώσει και είχε υπακούσει.

Βρήκε την Κατερίνα στην πόρτα, έτοιμη να φύγει. Φορούσε ένα αυστηρό ταγέρ, τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε έναν αψεγάδιαστο κότσο και κρατούσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου της. Δεν του χαμογέλασε. Τον κοίταξε μόνο με εκείνο το βλέμμα που τον έκανε να θέλει να ισιώσει την πλάτη του και να χαμηλώσει το κεφάλι ταυτόχρονα.

«Τελείωσες με τον Άρη;» ρώτησε ψυχρά.

«Ναι, κυρία Κατερίνα. Έκανα όλο το πρόγραμμα».

«Ωραία. Τώρα έχεις λίγο χρόνο μέχρι το βράδυ. Αλλά δεν θέλω να τον περάσεις ξαπλωμένος».

Του έδωσε το προσωπικό της tablet. Στην οθόνη ήταν ανοιχτή μια playlist.

«Αυτό είναι το μάθημά σου για σήμερα. Θέλω να δεις αυτά τα ντοκιμαντέρ και τις συνεντεύξεις της Viktoria Vera. Ξέρεις ποια είναι;»

Ο Μάριος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του, παίρνοντας το tablet με δισταγμό.

«Φυσικά και δεν ξέρεις. Είστε όλοι τόσο... απαίδευτοι», σχολίασε ειρωνικά. «Η Viktoria Vera είναι μια γυναίκα που έχει κατανοήσει την πραγματική φύση των σχέσεων μεταξύ των φύλων. Δεν είναι ψυχαγωγία, Μάριε. Είναι εκπαιδευτικό υλικό».

Πλησίασε κοντά του, χαμηλώνοντας τη φωνή της σε έναν τόνο συνωμοτικό αλλά και επιτακτικό.

«Θέλω να προσέξεις τα λόγια της. Τη φιλοσοφία της για την οικονομική και ψυχολογική κυριαρχία. Αλλά κυρίως, θέλω να προσέξεις τους άντρες στα βίντεο. Δες τα μάτια τους. Δες πώς την κοιτάζουν. Δες την ηρεμία που έχουν όταν αποδέχονται ότι είναι κατώτεροι, ότι ο μόνος σκοπός τους είναι να τη λατρεύουν και να την πληρώνουν γι' αυτό το προνόμιο».

Ο Μάριος κοίταξε την οθόνη. Η γυναίκα στο thumbnail είχε ένα βλέμμα παγωμένο, γεμάτο αυτοπεποίθηση και αλαζονεία.

«Μελετησέ τα», συνέχισε η Κατερίνα, ανοίγοντας την πόρτα. «Γιατί απόψε έρχεται η Αθηνά. Και θέλω να δω αν κατάλαβες το μάθημα. Θέλω να δω αν μπορείς να βρεις τη θέση σου, όπως αυτοί οι άντρες».

Πριν κλείσει την πόρτα πίσω της, του πέταξε μια τελευταία ατάκα.

«Μην τα δεις σαν θεατής, Μάριε. Δες τα σαν καθρέφτη».

Ο Μάριος έμεινε μόνος στο σιωπηλό διαμέρισμα, κρατώντας το tablet σαν να ήταν βαρίδι. Κάθισε στον καναπέ, ακόμα ιδρωμένος, και πάτησε το play. Η φωνή της Viktoria Vera γέμισε το δωμάτιο, μιλώντας για εξουσία, για λατρεία και για την φυσική τάξη πραγμάτων, και ο Μάριος ένιωσε ότι το μυαλό του άρχιζε να γλιστράει αργά και σταθερά προς την κατεύθυνση που η Κατερίνα είχε σχεδιάσει.