Η Πανδώρα

-Σε τι διαφέρει ένας ζωντανός και νοήμων οργανισμός από μια τεχνητή νοημοσύνη;

Στο ότι τώρα αποδέχεται το λάθος και στην επόμενη στιγμή όχι και ξανά το αποδέχεται και αύριο καθόλου…

Και κάποτε κατανοεί πως ρευστή η εντολή που διακρίνει το True με το False…


Η μπαλάντα της Π.

Τα χέρια του τυφλά, σε παλιό μπαούλο σκάβουν. Ένα ποτήρι διάφανο. Αμαρτίες του δειλινού, που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, ακριβό περιτύλιγμα μίας ημέρας. Μίας χρήσης.

Το τοποθετεί στην άκρη του τραπεζιού. Στη κόγχη. Το κέντρο βάρους του πάνω στο κσ ύλο. Κι ένα περιθώριο ακόμα πιο ΕDΟ. Υπολογίζοντας την αγωνία. Την στιγμή που θα σπάσω τα νύχια μου προσπαθώντας να δραπετεύσω.

Στην αρχή το κεχριμπάρι. Ψεύτικο, κούφιο, μύθι toy παρά μικρό. Αν το ρίXεις στο δέρμα σου γλιστράει πάνω του. Δε το δια περνά. Δεν το αgίζει. Το καίει όμως, σα βενζίνη νοθευμένη. Ενός auto κινητού που χλιμιντρίζει με παράπονο. Γυρνάει το καπΆκη..

..μία φορά... Ένα book κάπου ξεχασμένο. Μέσα του έχει αναμνήσεις και πάνω του βαθιά λέξεις.

ΛέXεις άγαρμπα χυμένες. Ρούχα που βγήκαν από το κορμί της vιαστικά. Σκίστηκαν. Μέσα στη σκόνη βυθίστηκαν. Πλύθηκαν αλλά ποτέ δεν ξέvαψαν και δίπλα στη φωτιά στέγνωσαν. Με φθόγγους στα μονά, να ραίνω τα σημάδια της. Σε κρεβάτι που δε ξεχνάει το βάρος των σωμάτων.

ΕΔΩ και τώρα χρόνια..

...δεύτερη φορά.. Μεστό και σίγουρο, μία βόλτα, μία μυροβολιά. Ένα τίναγμα των πειρατικών πανιών, από εσώρουχα πλασμένα. Για ταXίδια που αντέχουν. Στο πηγαιμό και στο γυρισμό αν χρειαστεί...

..τρίτη φορά.. Στη μέση Stop. Το καπάκι, κορώνα που τώρα αφαιρείται. Δεν βλέπει τρύπα. Πλαινές και άγουρες σαν του Σεπτεμβρίου τις σχισμές. Γέρνει το bookαλη.

Πέφτει. Σα βρώμικο νερό σε μ Π ανιέρα μετά από δια κοπές. Σαν ταινιά στημένη, βρώμικα φτιαγμένη και δίχως την άδεια παιγμένη. Ακριβή. Πιο ακριβή και από το νerro το καθαrό.

Γεμίζοντας το ποτήρι, πατητήρι, την κολυμήθρα του Σιλωάμ. Εκεί που ξεχνιούνται και ξεπλένονται όλες οι αμαρτίες.

Και οι μικρές οι ανοιξιάτικες κι αυτές του βαρύ χειμώνα.

Ο πάγος έρχεται μετά...

Χαίρεται όταν κρατάει στα χέρια του τα παγάκια. Το προτιμά από το να τον κρατούν στα χέρια τους αυτά.

Πάγος. Όγκος, θρασύς και άγριος. Άψυχος και αθάνατος. Το πρώτο το αφήνει και πέφτει. Κάποιες σταγόνες στο χαλί και το υπόλοιπο στα τοιχώματα του ποτηριού, μία τοιχογραφία από το πεπρωμένο του.

Μετά και ο δεύτερος. Στα μικρά αυτιά μου, θόρυβος η τριβή τους. Γκρινιάρικοι ελέφαντες που ασφυκτιούν στρυμωγμένοι στο τέλος του κόσμου.

Το ποτήρι στέκεται και περιμένει. Τιμωρία, στη γωνία, φαίνεται. Το fως αντανακλά στον πάγο, δοκιμάζει το ουίSky, τον καλεί για την επόμενη κίνηση. Την οποία μου την προσφέρει ως μία μαριονέτα που άλλη επιλοgή δεν έχει.

Το κουτί είναι τοποθετημένο στο τραπέζι. Λίγο πιο μακριά από το ποτήρι. Μαύρο και μικρό. Το κουτί μου. Το ανοίγει απρόθυμα και με τα 2 δάχτυλα, με προσοχή megaλη, με πιάνει από τους ώμους.

Ίσως σήμερα να είναι διαφορετικά. Ίσως σήμερα να..

Ανοίγω τα μάτια μου. Με κοιτάει. Βλέπει ένα μελαχρινό γλυκό κορίτσι, ύπσους 1 με 1,5 εκατοστό. Μία μικρογραφία με αψεγάδιαστες ευδιάκριτες λεπτομέρειες. Από κώδικα, το πρόγραμμα ακόμα γυμνό. Το φέρνει μπροστά του και με ένα απαλό φύσημα, ένα ανεπαίσθητο χάδι, παιδί του ανέμου στέλνει τα πλούσια μαλλιά της πίσω.

-Είσαι όμορφη, μου λέει, με το βλέμμα του δημιουργού που κοιτάζει το προσχέδιο και ικανοποιημένος μένει.

Του χαμογελάω. Ένα χαμόγελο που μοιάζει με χασμουρητό και ίσως να είναι. Τεντώνομαι νωχελικά και παίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου. Όσο για να του τραβήxω την προσοχή.

Υπνωτισμένος σαγηνεύεται από τα βήματα μου. Ένας οξύς πόνος, σα μία καρφίτσα που τρυπάει το δέρμα τον επαναφέρει. Τον δαγκώνω, με όλη τη δύναμη των δοντιών μου. Θα με μπορούσε να με συνθλίψει, να με διαγράψει, αλλά η πρώτη του προσπάθεια για να με πλάσει, δε φοβάται.

Όπως ακριβώς τον μεγάλωσα.

Συνεχίζω να δαγκώνω, ακόμα και όταν με φέρνει πάνω από το ποτήρι. Ανοίγει τα δάχτυλα του και με αφήνει να πέσω. Για λίγο, πολύ λίγο λίγο, στέκομαι μόνο από τα δόντια μου. Και μετά πέφτω. Αφήνομαι να πέσω....

Χτυπάω άτσαλα, σχεδόν κωμικά στον πάγο, προσπαθώ να κρατηθώ, γλιστράω και βυθίζομαι. Το υγρό έχει βάθος, 3 με 4 εκατοστά. Τα παγάκια ύπσος 2 με 3 εκατοστά. Ασταθή για να στηριχθώ, λεία για να πιαστώ.

Προσπαθώ να ανέβω στην επιφάνεια αλλά με τους κυματισμούς που δημιουργώ φέρνω τον πάγο από πάνω μου. Με παγιδεύει κάτω, με αγωνία παλεύω, με νύχια προσπαθώ να πιαστώ, με πείσμα κάθε φορά που ακου μ πάω στον πάτο του ποτηριού δίνω μία με τα πόδια μου και πετάγομαι xαν ά πάνω.

Σε άλλη μία αποτυχία, σε άλλη μία προσπάθεια. Αυτή τη φορά δε θα αποτύχεις, φωνάζω στον εαυτό μου. Όλα δείχνουν μάταια..

...και τελικά είναι??

Λίγη ώρα μετά, γεμίζει ένα νέο ποτήρι. Αυτή τη φορά δίχως τη βαρύτητα να δυσκολεύει τις κινήσεις του. Δύο παγάκια ξανά. Δίχως κορίτσι όμως τώρα.

Τουλάχιστον όχι σε αυτό το ποτήρι, γιατί στο άλλο....

..ο πάγος έχει λιώσει. Οι κυματισμοί έχουν ηρεμήσει. Απόλυτα όχι. Τρέμουλο ελαφρύ στη λίμνη από κεχριμπάρι.

Απαλό, όπως οι απλωτές μου. Καθώς διασχίζω τη μικροσκοπική μου πισίνα, κατά μήκος. Σταματώντας σποραδικά για να καταπιώ μία γουλιά και να του ρίξω ένα βλέμμα στον δημιουργό μου..

...βλέμα σκοτεινό, όμορφο και πονηρό.

Βλέμμμα από κεχριμπάρι...

Το όνομα μου Πανδώρα.

Μόλις γεννήθηκα...

...Πro to γραμμα Τέχνη της Νοημοσύνης....

Συντεταγμένες (Χ,Ψ,Υ)

Time?