Το Leather δεν είναι ύφασμα, είναι Ταυτότητα

Πολλοί βλέπουν το όνομα και νομίζουν ότι είναι απλά μια ενδυματολογική επιλογή ή ένα φετίχ. Για όσους όμως ζούμε μέσα σε αυτή την κουλτούρα, το Leather είναι κάτι πολύ βαθύτερο: είναι ιστορία, είναι πειθαρχία και, πάνω από όλα, είναι ένας τρόπος να στέκεσαι απέναντι στον κόσμο.

Η κουλτούρα του Leather δεν γεννήθηκε σε κάποιο στούντιο μόδας. Ξεκίνησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κυρίως από βετεράνους που επέστρεψαν και ένιωθαν ξένοι στην "κανονική" κοινωνία. Βρήκαν καταφύγιο στις μοτοσυκλέτες και στις κοινότητες που είχαν αυστηρούς κώδικες τιμής. Εκεί σφυρηλατήθηκε αυτό που λέμε "Old Guard" (Παλιά Φρουρά).

Το δέρμα τότε ήταν η πανοπλία τους. Συμβόλιζε την αντοχή, την αλήθεια και τον απόλυτο σεβασμό στην ιεραρχία. Δεν υπήρχαν μισόλογα. Ήσουν ή ο Κύριος ή ο Προστατευόμενος/Σκλάβος. Η γνώση πήγαινε από τον παλιό στον νέο με μια ιερή μαθητεία.

Στη δική μου περίπτωση, το Leather δεν ήρθε μέσα από βιβλία. Ήρθε μέσα από τη ζωντανή εκπαίδευση. Ο Κύριος Μιχάλης με έμαθε ότι το δέρμα που φοράς δεν έχει αξία αν δεν μπορείς να υποστηρίξεις το βάρος του με τον χαρακτήρα σου. Η εκπαίδευση στο Leather στυλ είναι σκληρή γιατί είναι ειλικρινής. Δεν έχει «δήθεν». Έχει πειθαρχία, έχει κανόνες και έχει μια απόλυτη αφοσίωση που δεν τελειώνει όταν βγάζεις τη στολή.
Υπάρχει όμως και μια πτυχή που πολλοί αποφεύγουν να συζητήσουν: το κόστος της αλήθειας. Στη δική μου ζωή, η επιλογή του Κυρίου μου ήταν η απόλυτη έκθεση. Δεν υπάρχει "κρυφή ζωή". Όλοι γύρω μας, από τους φίλους μέχρι και τους γονείς του, γνωρίζουν ποιος είμαι και ποια είναι η θέση μου δίπλα του.

Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Το να είσαι «γυμνός» κοινωνικά, χωρίς το προστατευτικό πέπλο της μυστικότητας, είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία για έναν σκλάβο. Εκεί είναι που η θεωρία γίνεται πράξη. Όταν δεν έχεις πού να κρυφτείς, τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματική υποταγή και τι σημαίνει να ανήκεις κάπου ολοκληρωτικά.

Το Leather, τελικά, είναι αυτό: να έχεις το θάρρος να ζεις την αλήθεια σου, όσο βαριά κι αν είναι, φορώντας την πανοπλία σου και τιμώντας αυτούς που σε εκπαίδευσαν.
Η ιστορία του Leather είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γκέι κοινότητα. Για να καταλάβει κανείς γιατί το δέρμα έχει αυτή τη «βαριά» αύρα, πρέπει να δει πώς ξεκίνησαν όλα μέσα στα υπόγεια και στα κλειστά κλαμπ της Αμερικής και της Ευρώπης.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί γκέι άνδρες που είχαν υπηρετήσει στο στρατό επέστρεψαν στις πόλεις τους (κυρίως στο Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη). Είχαν συνηθίσει τη συντροφικότητα, τη στολή και την πειθαρχία. Δεν ένιωθαν άνετα με τα «μαλακά» πρότυπα της εποχής. Έτσι, άρχισαν να μαζεύονται σε γκρουπ μοτοσυκλετιστών.

Το πρώτο επίσημο γκέι Leather club ήταν οι Satyrs MC στο Λος Άντζελες το 1954. Εκεί άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτοι άγραφοι κανόνες: Η Στολή: Μπότες, δερμάτινο παντελόνι, ζώνη και το κλασικό τζάκετ. Δεν ήταν μόδα, ήταν ο τρόπος να αναγνωρίζονται μεταξύ τους σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη. Ο Κώδικας των Μαντηλιών (Hanky Code): Επειδή δεν μπορούσαν να μιλήσουν ανοιχτά, χρησιμοποιούσαν χρωματιστά μαντήλια στην πίσω τσέπη για να δείξουν τις προτιμήσεις τους (S/M, Leather, κλπ.). Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, το Leather έγινε το σύμβολο του υπερ-αρσενικού γκέι άνδρα. Ήταν μια επανάσταση ενάντια στα στερεότυπα. Τότε εδραιώθηκε η Old Guard.
Η Old Guard δεν ήταν απλά ένα στυλ ρούχων. Ήταν ένα σύστημα αξιών βασισμένο σε: Πρωτόκολλο: Πώς στέκεσαι, πώς απευθύνεσαι στον Κύριο, πώς σερβίρεις. Τελετουργία: Η είσοδος ενός σκλάβου στην κοινότητα δεν γινόταν τυχαία. Υπήρχε η διαδικασία της δοκιμασίας και της αποδοχής. Lineage (Καταγωγή): Το να ξέρεις από ποιον εκπαιδεύτηκες. Όπως εγώ αναφέρω τον Κύριο Μιχάλη, έτσι και τότε η «γενιά» σου στο Leather ήταν ο τίτλος τιμής σου.
Στη δεκαετία του '80, η Leather κοινότητα χτυπήθηκε ανελέητα από το AIDS. Έχασε ένα τεράστιο μέρος των «Δασκάλων» της. Όμως, αντί να διαλυθεί, η κοινότητα συσπειρώθηκε. Οι Leathermen έγιναν οι προστάτες της υπόλοιπης γκέι κοινότητας, οργανώνοντας εράνους και φροντίζοντας τους αρρώστους. Εκεί αποδείχθηκε ότι η πειθαρχία και η αφοσίωση που μαθαίνεις στο Leather εφαρμόζονται και στην πραγματική ζωή.
Σήμερα, το Leather έχει ανοίξει, αλλά για όσους ακολουθούμε την παράδοση, η ουσία παραμένει η ίδια. Δεν είναι «παιχνίδι» για το Σαββατοκύριακο. Είναι μια δέσμευση που απαιτεί θάρρος, ειδικά όταν επιλέγεις να ζεις την αλήθεια σου δημόσια. Όταν φοράμε το δέρμα μας, κουβαλάμε μαζί μας όλους εκείνους τους άνδρες που πάλεψαν σε σκοτεινά μπαρ και υπόγεια για να μπορούμε εμείς σήμερα να λέμε με περηφάνια ποιοι είμαστε. Είναι ένας φόρος τιμής στην αντοχή και την απόλυτη ειλικρίνεια μεταξύ Κυρίου και Σκλάβου.

Τα παραπάνω αποτελούν προσωπική άποψη.