Ο Εαυτός που Κρύβουμε

«Τι σου είπα όταν ξεκίνησε όλο αυτό;»
Τον κοίταζε μέσα στα μάτια, το βλέμμα της ψυχρό και αυστηρό. Ο νεαρός ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα.
«Να μην ξεχάσω τι θέση μου» απάντησε κλαίγοντας. Τον χαστούκισε δυνατά.
«Κι εσύ τι έκανες;»
Ο νεαρός έσκυψε ακόμα περισσότερο το κεφάλι. Ήταν γυμνός και γονατιστός, όπως είναι πάντοτε στο σπίτι της. Η Μαργαρίτα ήταν εξαιρετικά θυμωμένη και η αλήθεια είναι πως το είχε το δίκαιο με το μέρος της.
Τον χαστούκισε πάλι. Πίεσε το κεφάλι του στο έδαφος. Αν ήταν κάποια άλλη φορά θα είχε πάρει το μαστίγιο ιππασίας και θα του είχε δώσει ένα καλό μάθημα. Αλλά τώρα, τώρα ήταν αλλιώς.
Η Μαργαρίτα φορούσε το δερμάτινο κολλάν παντελόνι της. Δωδεκάποντες γόβες. Σχεδόν 1,90 είχε φθάσει. Ήταν φανερά εκνευρισμένη. Πήρε μια ανάσα. Άναψε ένα τσιγάρο. Τον κοίταξε. Γυμνό, γονατιστό στο πάτωμα. Ήξερε πως ότι και να του ζητούσε θα το έκανε. Αλλά τώρα ήταν θυμωμένη.

«Σήκω, ντύσου, μάζεψε τα πράγματά σου και γύρνα στη μητριά σου» του είπε. Ο εικοσάχρονος νεαρός ξέσπασε σε κλάματα. Θα έκανε ότι του ζητούσε, μόνο αυτό δεν ήθελε, να μην τον αφήσει, να μην τον απορρίψει. Ήξερε όμως πως δεν έπρεπε να της αντιμιλήσει. Η Μαργαρίτα τον έβλεπε να μαζεύει. Ήθελε να το σταματήσει. Αλλά ήταν ξεκάθαρη μαζί του ή θα είναι ο σκλάβος της σε όλα ή θα τον διώξει. Κι εκείνο το πρωί, όταν συνάντησαν την Αλεξάνδρα στην παραλία, την μητριά του. Η Μαργαρίτα του ζήτησε να γονατίσει κι εκείνος αρνήθηκε. Η Αλεξάνδρα ήξερε ότι έχουν σχέση και δεν είχε πρόβλημα ότι ο ''γιος'' της έχει σχέση με την κολλητή της. Μόνο που η Αλεξάνδρα ήξερε πολύ καλά πως χρησιμοποιεί τους άνδρες η φίλη της. Ο Μάριος αρνήθηκε μπροστά στη κολλητή της να δείξει τι είναι.

Ο Μάριος μάζεψε τα πράγματά του. Έφυγε από το σπίτι. Στην επιστροφή έστειλε ένα μήνυμα στην Αλεξάνδρα την ρώτησε αν μπορεί να γυρίσει σπίτι. Εκείνη δεν του αρνήθηκε αν και ήταν δικό της πλέον μετά τον θάνατο του πατέρα του.

«Σε έδιωξε;» τον ρώτησε ενώ πέρασε τη πόρτα. Εκείνος έβαλε σχεδόν τα κλάματα. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του.
«Η Μαργαρίτα είναι δύσκολη, Μάριε»
Ο μικρός έβαλε τα κλάματα. Η Αλεξάνδρα τον πήρε αγκαλιά. Πρώτη φορά την ένιωσε έτσι. Τα στήθη της πάνω του, ένιωσε μια περίεργη ζεστασιά.
«Γιατί δεν γονάτισες;» τον ρώτησε αφοπλιστικά.
«Ντράπηκα πολύ»
«Για εσένα, για αυτό που είσαι; για την Μαργαρίτα;»
«Δεν ήθελα να με δεις έτσι» τον έσφιξε πιο δυνατά στην αγκαλιά της. Οι ρώγες της είχαν εμφανώς σκληρύνει.
«Καλό μου δεν είναι κακό να είσαι ο εαυτός σου» του απάντησε και του χάιδεψε τα μαλλιά.
Τον άφησε από την αγκαλιά της.
«Πήγαινε να τακτοποιηθείς, έχω φτιάξει φαγητό, θα σε περιμένω» του είπε κι ο Μάριος έφυγε για το δωμάτιο του. Δεν περίμενε να νιώσει τέτοια ζεστασιά από την Αλεξάνδρα. Είχαν πάντοτε καλές σχέσεις κι έδειχνε να γνωρίζει περισσότερα γι αυτόν. Ήταν όμορφο και περίεργο μαζί...

Συνεχίζεται

 

Αντε επιτελους! Ωραία ιστορία ξεκίνησες.