Ο Εαυτός που Κρύβουμε

«Τι σου είπα όταν ξεκίνησε όλο αυτό;»
Τον κοίταζε μέσα στα μάτια, το βλέμμα της ψυχρό και αυστηρό. Ο νεαρός ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα.
«Να μην ξεχάσω τι θέση μου» απάντησε κλαίγοντας. Τον χαστούκισε δυνατά.
«Κι εσύ τι έκανες;»
Ο νεαρός έσκυψε ακόμα περισσότερο το κεφάλι. Ήταν γυμνός και γονατιστός, όπως είναι πάντοτε στο σπίτι της. Η Μαργαρίτα ήταν εξαιρετικά θυμωμένη και η αλήθεια είναι πως το είχε το δίκαιο με το μέρος της.
Τον χαστούκισε πάλι. Πίεσε το κεφάλι του στο έδαφος. Αν ήταν κάποια άλλη φορά θα είχε πάρει το μαστίγιο ιππασίας και θα του είχε δώσει ένα καλό μάθημα. Αλλά τώρα, τώρα ήταν αλλιώς.
Η Μαργαρίτα φορούσε το δερμάτινο κολλάν παντελόνι της. Δωδεκάποντες γόβες. Σχεδόν 1,90 είχε φθάσει. Ήταν φανερά εκνευρισμένη. Πήρε μια ανάσα. Άναψε ένα τσιγάρο. Τον κοίταξε. Γυμνό, γονατιστό στο πάτωμα. Ήξερε πως ότι και να του ζητούσε θα το έκανε. Αλλά τώρα ήταν θυμωμένη.

«Σήκω, ντύσου, μάζεψε τα πράγματά σου και γύρνα στη μητριά σου» του είπε. Ο εικοσάχρονος νεαρός ξέσπασε σε κλάματα. Θα έκανε ότι του ζητούσε, μόνο αυτό δεν ήθελε, να μην τον αφήσει, να μην τον απορρίψει. Ήξερε όμως πως δεν έπρεπε να της αντιμιλήσει. Η Μαργαρίτα τον έβλεπε να μαζεύει. Ήθελε να το σταματήσει. Αλλά ήταν ξεκάθαρη μαζί του ή θα είναι ο σκλάβος της σε όλα ή θα τον διώξει. Κι εκείνο το πρωί, όταν συνάντησαν την Αλεξάνδρα στην παραλία, την μητριά του. Η Μαργαρίτα του ζήτησε να γονατίσει κι εκείνος αρνήθηκε. Η Αλεξάνδρα ήξερε ότι έχουν σχέση και δεν είχε πρόβλημα ότι ο ''γιος'' της έχει σχέση με την κολλητή της. Μόνο που η Αλεξάνδρα ήξερε πολύ καλά πως χρησιμοποιεί τους άνδρες η φίλη της. Ο Μάριος αρνήθηκε μπροστά στη κολλητή της να δείξει τι είναι.

Ο Μάριος μάζεψε τα πράγματά του. Έφυγε από το σπίτι. Στην επιστροφή έστειλε ένα μήνυμα στην Αλεξάνδρα την ρώτησε αν μπορεί να γυρίσει σπίτι. Εκείνη δεν του αρνήθηκε αν και ήταν δικό της πλέον μετά τον θάνατο του πατέρα του.

«Σε έδιωξε;» τον ρώτησε ενώ πέρασε τη πόρτα. Εκείνος έβαλε σχεδόν τα κλάματα. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του.
«Η Μαργαρίτα είναι δύσκολη, Μάριε»
Ο μικρός έβαλε τα κλάματα. Η Αλεξάνδρα τον πήρε αγκαλιά. Πρώτη φορά την ένιωσε έτσι. Τα στήθη της πάνω του, ένιωσε μια περίεργη ζεστασιά.
«Γιατί δεν γονάτισες;» τον ρώτησε αφοπλιστικά.
«Ντράπηκα πολύ»
«Για εσένα, για αυτό που είσαι; για την Μαργαρίτα;»
«Δεν ήθελα να με δεις έτσι» τον έσφιξε πιο δυνατά στην αγκαλιά της. Οι ρώγες της είχαν εμφανώς σκληρύνει.
«Καλό μου δεν είναι κακό να είσαι ο εαυτός σου» του απάντησε και του χάιδεψε τα μαλλιά.
Τον άφησε από την αγκαλιά της.
«Πήγαινε να τακτοποιηθείς, έχω φτιάξει φαγητό, θα σε περιμένω» του είπε κι ο Μάριος έφυγε για το δωμάτιο του. Δεν περίμενε να νιώσει τέτοια ζεστασιά από την Αλεξάνδρα. Είχαν πάντοτε καλές σχέσεις κι έδειχνε να γνωρίζει περισσότερα γι αυτόν. Ήταν όμορφο και περίεργο μαζί...

Συνεχίζεται

 

Αντε επιτελους! Ωραία ιστορία ξεκίνησες.

 

Το δείπνο κύλησε ήρεμα. Ο Μάριος ήταν φανερά διαλυμένος. Έπρεπε όμως τώρα να συμμαζέψει το εαυτό του και να έβλεπε τι θα κάνει με την ζωή του. Η Αλεξάνδρα από την άλλη ήταν απόλυτα ήρεμη. Τελείωσαν το φαγητό.
«Αλεξάνδρα σε πειράζει να μαζέψω εγώ και να πλύνω τα πιάτα;»
Του χαμογέλασε.
«Δεν χρειάζεται»
«Σε παρακαλώ» της απάντησε και στα μάτια του είχε μια μελαγχολία.
«Εντάξει λοιπόν, αφού έχεις την ανάγκη να είσαι χρήσιμος κάνε το»
Ο Μάριος σηκώθηκε να μαζέψει. Η Αλεξάνδρα πήγε στο μπαλκόνι. Άναψε ένα τσιγάρο. Ο Μάριος, ίσως για πρώτη φορά αντιλαμβάνονταν πόσο όμορφη είναι.
Τελείωσε και πήγε κοντά της. Την κοίταξε για λίγο στα μάτια, ακολούθησε σιωπή.
Ο Μάριος χωρίς να μπορεί ν' αντισταθεί άλλο γονάτισε. Έβαλε το μέτωπο του στο πάτωμα. Τα χέρια του στο πλάι του κεφαλιού του. Η Αθηνά τον κοίταζε. Μέσα της αισθάνονταν όμορφα, το σημείο που θα το σταμάταγε όλο αυτό το είχε ξεπεράσει.
«Σήκω σε παρακαλώ» του είπε κι εκείνος υπάκουσε.
«Αφού γονάτισες τώρα, γιατί δεν το έκανες όταν στο ζήτησε η Μαργαρίτα;»
«Δεν ήθελα να γονατίζω για εσένα με διαταγή, ήθελα να ξέρεις ότι το κάνω για εσένα»
Η Αλεξάνδρα χαμογέλασε.
«Θα πάω για ύπνο τώρα, κοιμήσου κι εσύ, θα μιλήσουμε το πρωί»

 

Το πρωινό μπήκε στο σπίτι διστακτικά, με μια δέσμη φωτός που έπεφτε πάνω στο πρόσωπο του Μάριου σαν κατηγορώ. Δεν είχε κοιμηθεί. Η αίσθηση του γονυκλινικού του εαυτού μπροστά στην Αλεξάνδρα το προηγούμενο βράδυ έκαιγε ακόμα μέσα του, μια γλυκιά ντροπή που είχε αντικαταστήσει τον τρόμο της απόρριψης από τη Μαργαρίτα.

Κατέβηκε στην κουζίνα. Η Αλεξάνδρα ήταν ήδη εκεί. Φορούσε μια μεταξωτή ρόμπα που γλίστραγε πάνω στο σώμα της, κρατώντας μια κούπα καφέ. Η ατμόσφαιρα δεν ήταν πια η γνώριμη «οικογενειακή». Υπήρχε κάτι πυκνό στον αέρα, κάτι που μύριζε εξουσία και ήρεμη σιγουριά.

«Καλημέρα, Μάριε», είπε χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει. «Κάθισε».

Εκείνος κάθισε στην άκρη της καρέκλας, νιώθοντας το σώμα του υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά εκτεθειμένο.

«Σκέφτηκα πολύ αυτά που μου είπες χθες», συνέχισε εκείνη, γυρίζοντας αργά. Το βλέμμα της τον καρφίτρωσε. Δεν είχε την οργή της Μαργαρίτας, αλλά μια διεισδυτικότητα που τον έκανε να θέλει να εξαϋλωθεί. «Είπες ότι γονάτισες για μένα. Όχι γιατί στο επέβαλαν, αλλά γιατί το ήθελες. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, έτσι δεν είναι;»

Ο Μάριος κατάπιε με δυσκολία. «Ναι...»

«Η Μαργαρίτα χρησιμοποιεί τη βία για να σπάσει τη θέληση», είπε η Αλεξάνδρα, πλησιάζοντάς τον αργά. Οι γόβες της ακούγονταν ρυθμικά πάνω στο πλακάκι, ένας ήχος που του προκάλεσε ένα ρίγος στη βάση του αυχένα. «Εγώ δεν χρειάζομαι μαστίγια, Μάριε. Εγώ έχω την αλήθεια σου. Αν αποφασίσεις να είσαι δικός μου, δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής. Δεν θα είσαι ο "γιος" . Θα είσαι το αντικείμενο που θα μου προσφέρει γαλήνη».

Στάθηκε ακριβώς μπροστά του. Το άρωμά της, ένας συνδυασμός από πούδρα και κάτι πιο βαθύ, πιο σαρκικό, τον τύλιξε.

«Πέσε», ψιθύρισε.

Δεν ήταν κραυγή. Ήταν μια ήρεμη διαπίστωση της νέας τους πραγματικότητας.

Ο Μάριος γλίστρησε από την καρέκλα στο πάτωμα. Αυτή τη φορά, η κίνηση ήταν πιο σίγουρη. Το κεφάλι του ακούμπησε στα πόδια της. Ένιωσε το χέρι της να απλώνεται και να χαϊδεύει το σβέρκο του, αλλά τα δάχτυλά της δεν ήταν απαλά. Έσφιξαν ελαφρά, υπενθυμίζοντάς του ποιος ορίζει πλέον την ανάσα του.

«Η Μαργαρίτα σε έδιωξε γιατί την πρόσβαλες», είπε η Αλεξάνδρα, ενώ το άλλο της χέρι ανασήκωσε το πιγούνι του για να την κοιτάξει. «Εγώ θα σε κρατήσω γιατί μου ανήκεις. Αλλά από εδώ και πέρα, οι κανόνες αλλάζουν. Στο σπίτι αυτό, θα είσαι η σκιά μου. Θα μαθαίνεις να προβλέπεις τις ανάγκες μου πριν καν τις σκεφτώ. Και αν ποτέ ξαναδιστάσεις...»

Άφησε τη φράση να κρέμεται στον αέρα, πιο απειλητική από κάθε χαστούκι.

«Κατάλαβες, Μάριε;»

«Ναι, Αλεξάνδρα», ψιθύρισε εκείνος, νιώθοντας την καρδιά του να χτυπάει με έναν ρυθμό που είχε πλέον βρει τον προορισμό του.

«"Ναι, κυρία μου"», τον διόρθωσε εκείνη με ένα αδιόρατο χαμόγελο θριάμβου. «Από σήμερα, αυτό είναι το όνομά μου για σένα».

 

Το δωμάτιο γέμισε ξαφνικά με μια παγωμένη ηρεμία. Η Αλεξάνδρα άφησε την κούπα της πάνω στο τραπέζι, και ο ήχος της πορσελάνης που ακούμπησε το μάρμαρο αντήχησε σαν πυροβολισμός μέσα στη σιωπή.

«Μάριε», είπε χαμηλόφωνα, και το χέρι της άρχισε να παίζει με μια τούφα από τα μαλλιά του, τυλίγοντάς την γύρω από το δάχτυλό της, «κάλεσα τη Μαργαρίτα για απόψε το βράδυ. Θα έρθει για ποτό».

Ο Μάριος ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται. Η ανάμνηση του χαστουκιού και της απόρριψης ήταν ακόμα νωπή, μια πληγή που αιμορραγούσε μέσα στο μυαλό του. Η ιδέα και μόνο ότι θα την αντίκριζε ξανά, ότι θα έπρεπε να σταθεί μπροστά της μετά την ταπείνωση της εξορίας του, τον έκανε να τρέμει.

«Σε παρακαλώ...» ψιθύρισε, μα η Αλεξάνδρα του έσφιξε τα μαλλιά, αναγκάζοντάς τον να σηκώσει το κεφάλι και να την κοιτάξει στα μάτια.

«Μη με διακόπτεις», τον επέπληξε με μια γλυκιά αυστηρότητα. «Της ζήτησα επίσης να φέρει κάτι μαζί της. Το μαστίγιο ιππασίας της. Αυτό που τόσο φοβάσαι... και που τόσο πολύ λαχταράς να σε αγγίζει».

Το Τίμημα της Πίστης
Ο Μάριος ένιωσε την ανάσα του να κόβεται. Η εικόνα της Μαργαρίτας να κρατά το δερμάτινο μαστίγιο, με εκείνο το βλέμμα της απόλυτης κυριαρχίας, τον στοίχειωνε. Αλλά εδώ, στο σπίτι της Αλεξάνδρας, τα πάντα είχαν άλλη διάσταση.

«Γιατί;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.

«Γιατί απόψε θα αποδείξεις ότι το γονάτισμά σου χθες το βράδυ δεν ήταν μια στιγμή αδυναμίας, αλλά μια αιώνια υπόσχεση», απάντησε η Αλεξάνδρα, και το βλέμμα της έλαμψε από μια σκοτεινή ικανοποίηση. «Θέλω να σε δει η Μαργαρίτα. Θέλω να δει πώς στέκεσαι στα πόδια μου, πώς υπακούς στην κάθε μου ανάσα. Θα χρησιμοποιήσει το μαστίγιο της πάνω σου, Μάριε. Αλλά θα το κάνει με τη δική μου άδεια. Για τη δική μου ευχαρίστηση».

Πλησίασε το πρόσωπό της στο δικό του, τόσο κοντά που οι ανάσες τους έγιναν μία.

«Θα πονέσεις, καλό μου. Θα πονέσεις πολύ. Αλλά κάθε φορά που το δέρμα σου θα σκίζεται από το μαστίγιο της, θα κοιτάς εμένα. Θα αντλείς δύναμη από τη δική μου κυριαρχία. Θα της δείξουμε ότι αυτό που εκείνη προσπάθησε να σπάσει με τη βία, εγώ το κατέκτησα με την ψυχή σου».