Με Έκανε σκλάβος της με το καλημέρα

Τη συνάντησα στο Μοναστηράκι, μέσα στον κόσμο και τον θόρυβο, αλλά εκείνη είχε μια περίεργη ηρεμία. Σαν να μην επηρεαζόταν από τίποτα γύρω Tης.

Η κουβέντα κύλησε εύκολα. Χαλαρή, αλλά με κάτι από κάτω που δεν λεγόταν ξεκάθαρα. Δεν ήταν απλά μια γνωριμία ,ήταν σαν να εξετάζαμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να το παραδεχόμαστε.

Με Kοίταζε με έναν τρόπο που δεν ήταν έντονος, αλλά ήταν αρκετός για να σε κάνει να προσέχεις τι κάνεις. Όχι από άγχος… αλλά από ενδιαφέρον.

Πριν φύγουμε, χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, Πέταξε ένα κέρμα προς το μέρος μου.

Το έπιασα σχεδόν μηχανικά.

“Θέλω να Μου βγάλεις ένα εισιτήριο”, μου Είπε.

Ο τρόπος που το Είπε δεν ήταν ακριβώς εντολή. Αλλά ούτε και απλή πρόταση. Ήταν κάτι ενδιάμεσο , σαν να ήθελε να Δει αν θα μπω στο παιχνίδι ή αν θα κάνω πίσω.

Δεν απάντησα αμέσως. Το κράτησα για ένα δευτερόλεπτο, Την κοίταξα και χαμογέλασα ελαφρά.

Όχι επειδή έπρεπε να συμφωνήσω.
Αλλά γιατί ήθελα να δω μέχρι πού πάει αυτό.
Κάτι είχε ξεκινήσει ,χωρίς καν να ειπωθεί ξεκάθαρα.

Την κοίταξα και χαμογέλασα ελαφρά.
Όχι σαν συμφωνία.
Σαν αποδοχή.

Γιατί η αλήθεια ήταν απλή.
Δεν με ενδιέφερε το εισιτήριο.

Με ενδιέφερε το ότι το ζήτησε Εκείνη.
Και χωρίς να το πούμε, το κατάλαβα.
Ότι αν αυτό συνεχιστεί…

Δεν θα είναι απλά ένα παιχνίδι που παίζω.
Θα είναι κάτι στο οποίο, λίγο λίγο, θα αφήνομαι.
Και το πιο επικίνδυνο δεν ήταν αυτό,
Ήταν ότι το ήθελα .